Nagninilay si Papa Juan Pablo II sa biblikong katarungan at habag bilang di-mapaghihiwalay na mga pagpapahayag ng tapat na pakikipag-ugnayan ng Diyos sa kanyang bayan. Ang banal na katarungan ay unang lumilitaw bilang nagliligtas na pagtatanggol ng Diyos sa mga naaapi, habang ang paghatol sa kasalanan ay pangalawa lamang sa habag at nakatuon sa ipinangakong Mesiyas. Humahatol ang Mesiyas para sa paglago ng bayan ng Diyos, na nagdadala ng tagumpay sa mga matuwid at kapahamakan sa masasama, subalit ang mga tao ay hindi maaaring maging matuwid sa kanilang sarili lamang at nangangailangan ng biyaya.

Nagtataglay si Hesus ng kapangyarihang humatol sa buong sangkatauhan, ngunit ang kanyang pangunahing misyon ay kaligtasan sa halip na kapahamakan. Ang mga nahahatulan ay tumanggi sa habag na inialok sa kanila, sa halip na itinakwil dahil sa basta-bastang pasya ng Diyos. Kaya naman inihaharap ni Pablo ang katarungan sa pamamagitan ng pananampalataya kay Kristo bilang pakikipagkasundo, na nagbibigay-kakayahan sa mga mananampalataya na lumapit sa paghuhukom nang may pagtitiwala. Yamang ang paghuhukom at habag ay nagmumula sa banal na pag-ibig, dapat tularan ng mga Kristiyano ang huwarang iyon sa pamamagitan ng pagpapakita ng habag sa iba. Nagsisimula ang panalangin sa pagkilala sa kahinaan ng tao at sa habag ng Diyos, at ang pagpapatawad sa kapwa ang nagiging kondisyon sa pagtanggap ng habag nang walang pusong matigas.