Inilalarawan ni David Vincent Meconi ang Pagkakatawang-tao bilang kaloob ng Diyos na may layuning baguhin ang sangkatauhan, at hindi isang pabor lamang na walang kondisyon. Batay kay Atanasio, kay Santo Tomas de Aquino, at sa pagsusuri ni John Barclay sa sinaunang pagbibigay ng mga kaloob sa Paul and the Gift, iginigiit niyang sagana ang biyaya at hindi nakakamit dahil sa merito, ngunit nakatuon pa rin ito sa isang angkop na tugon: pasasalamat, pagsuko ng sarili, at pakikibahagi sa buhay ng Diyos. Nakatutulong ang anim na katangian ng biyaya na tinukoy ni Barclay—labis na kasaganaan, pagkakatangi, pagiging nauuna, di-pagkakatugma, bisa, at kawalan ng hinihinging ganting balik—upang ibukod ang paliwanag na ito sa makabagong pananaw sa kaloob na “walang anumang kondisyon.”

Pagkatapos, tinatalakay ang teolohiya ni San Pablo tungkol sa Katawang Mistiko. Nagbibigay-liwanag ang mga sinaunang larawang pampolitika at panlipunan, kabilang ang pabula ni Menenius Agrippa, sa turo ni Pablo na umaasa sa isa’t isa ang maraming kasapi ng Simbahan habang pinananatili ang kani-kanilang natatanging pagkakakilanlan. Sa pamamagitan ng binyag, mga sakramento, at “pagsusuot” kay Kristo, nagiging bahagi ang mga mananampalataya ng kanyang niluwalhating katawan, pinag-iisa sa kabila ng mga pagkakahati ng Hudyo at Hentil, at tinatawag na makita at paglingkuran si Kristo sa kanilang kapwa. Kaya ang pakikibahagi sa pagka-Diyos ay kapwa kaloob at ganap na bokasyon: nagiging tao si Kristo upang makibahagi ang mga tao sa banal na kalikasan, at hayaang muling hubugin ng biyaya ang personal na pagkakakilanlan at buhay-pamayanan.