Ang mga tanyag na debosyon ay nagmumula sa buhay ng Simbahan bilang tugon sa mga espirituwal na pangangailangan ng partikular na mga bayan at kultura, ngunit nananatili silang nakapailalim sa liturhiya, na siyang sentro at rurok ng Kristiyanong pagsamba. Ang mga gawain tulad ng rosaryo, mga peregrinasyon, at Daan ng Krus ay dapat humugot mula sa Banal na Kasulatan, magpalawig ng diwa ng liturhiya sa pang-araw-araw at pampamilyang panalangin, at umakay sa mga mananampalataya pabalik sa mas ganap na pakikibahagi sa mga sakramento sa halip na palitan ang mga ito. Ang kanilang kultural na pagkakaiba-iba ay maaaring tanggapin kapag ito ay nananatiling tapat sa turo ng Simbahan.

Ang pagpipitagan kay Maria at sa mga santo ay naiiba sa pagsamba, na nauukol sa Diyos lamang; ang lahat ng tunay na debosyon ay sa huli'y umaakay kay Kristo at umaasa sa kanyang natatanging pamamagitan. Ang mga pribadong pahayag ay hindi nagbubuklod tulad ng pampublikong Pahayag sa Banal na Kasulatan at Tradisyon, at dapat hatulan kung ang mga ito ay kaayon ng Ebanghelyo at nakasentro kay Kristo. Ang mga obispo, sa tulong ng kaparian, ay nangangasiwa sa mga gawaing debosyonal, samantalang ang Papa ay maaaring gumabay o maglimita sa mga ito. Ang tanyag na kabanalan ay dapat magtaguyod ng pakikiisa, lalo na ng paglilingkod sa mga dukha, at ng mga birtud tulad ng pagtitiis, sakripisyo, at kawanggawa. Ang pagtalakay sa mga indulhensiya ay nagbubukod sa mga ito mula sa kapatawaran ng kasalanan: sa pamamagitan ng Pakikinabang ng mga Banal, pinapatawad ng mga ito ang temporal na kaparusahan sa ilalim ng mga itinakdang kondisyon, at maaari ding magbigay-pakinabang sa mga tapat na pumanaw.