Tinatawag ng Tagubilin ang liturhiya na pangunahing pagdiriwang ng patuloy na gawain ng Simbahan sa kaligtasan, at hinihimok ang mga Simbahang Silanganin na pangalagaan ang kanilang mga tradisyong Alehandrino, Antiyokeno, Armenyo, Kaldeo, at Konstantinopolitano sa pamamagitan ng pagpapanibagong likas na umuusbong sa mga tradisyong ito, sa halip na di-makatwirang pagbabago o paggaya sa mga anyong Latin. Magkatuwang na nananagot sa pamamahala sa liturhiya ang mga patriyarka, arsobispong mayor, metropolitano, obispo, at Luklukang Apostoliko, at dapat maghanda ang bawat Simbahan ng isang Direktoryong Panliturhiya. Dapat nakaugat sa Kasulatan at pagsamba ang katekesis na gumagabay sa pag-unawa sa mga misteryong ipinagdiriwang. Inilalahad ang buhay-sakramental bilang magkakaugnay na kabuuan, lalo na ang pagkakaisa ng Binyag, Krismasyon gamit ang Myron, at Eukaristiya, at hinihikayat ang tatlong paglulubog at pagpapakomunyon sa mga sanggol matapos ang pagpapasimula sa buhay-Kristiyano.

Pinag-uugnay ng Banal na Liturhiya ang pagpapahayag ng Salita at ang ritong Eukaristiko; dapat panumbalikin, ipaliwanag, at, kung makabubuti, bigkasin nang malinaw na maririnig ang mga tradisyonal na Anafora. Dapat aktibong makibahagi ang mga mananampalataya, at karaniwang ipinagkakaloob ang Komunyon sa dalawang anyo ng tinapay at alak mula sa mga handog na kinonsagra sa pagdiriwang ding iyon. Tinatalakay rin ng Tagubilin ang pag-aayuno, pangingilin sa Linggo at mga kapistahan, mga kasuotang panliturhiya, paghubog sa kaparian, pagkadiyakono, pag-aasawa, pangungumpisal ng bawat indibiduwal, at ganap na pagdiriwang ng Pagpapahid ng Langis sa Maysakit. Ang pagharap sa silangan, dambana, ikonostasis, ambo, lugar ng pagbibinyag, at mga ikono ay mga tandang teolohikal ng paglalakbay tungo sa Kaharian ni Kristo. Dapat pangalagaan ng mga komisyon para sa sining na sagrado at ng isang Tanggapang Sentral ang tunay na arkitekturang Silanganin at ikonograpiya, habang pinahihintulutan ang makabagong pag-unlad na tapat sa kahulugan ng liturhiya.