Inilalarawan ni Agustin ang pagtitiyaga bilang kaloob ng Diyos na nagbibigay-kakayahan sa mga mananampalatayang tiisin ang kasalukuyang mga kasamaan nang hindi tinatalikuran ang mga kabutihang walang hanggan. Hindi pagdurusa lamang ang batayan nito, kundi ang pagiging matuwid ng dahilan ng pagdurusa. Maaaring magpakita ang mga kriminal ng pambihirang tibay sa paghihirap, ngunit hindi pagtitiyaga ang kanilang matigas na pagpupumilit. Dahil sa makamundong mga mithiin, natitiis ng mga tao ang sakit alang-alang sa kayamanan, katanyagan, kaluguran, o kalusugan ng katawan. Dapat lalong maging handa ang mga Kristiyano na magdusa alang-alang sa buhay na walang hanggan. Pinangangalagaan ng pagtitiyaga ang kaluluwa at, sa pamamagitan ng muling pagkabuhay, inaakay maging ang katawan tungo sa di-pagkabulok. Isinasabuhay ang pagtitiyaga sa kalooban, sa pagpipigil sa sarili sa gitna ng panlalait at pang-uudyok, o sa katawan, sa pagiging matatag sa mga pisikal na pagsubok. Makikita ang katapatang ito kay David, kay Kristo sa kanyang pakikitungo kay Hudas, kay Job, at sa mga martir. Hindi maaaring ituring na martiryo ang pagpapakamatay, sapagkat ang ganitong pagtakas sa pag-uusig ay pagtalikod sa matiyagang pagtitiis na kailangan para sa kaligtasan. Tinututulan ni Agustin ang pagtiwala sa malayang pagpapasyang walang tulong ng Diyos. Ipinangangatuwiran niyang ang tunay na pagtitiyaga ay nagmumula sa pag-ibig na ibinubuhos ng Espiritu Santo sa puso. Nauuna ang biyaya ng Diyos sa pananampalataya, pagiging matuwid, at pag-ibig na nagpapabaling sa sinuman mula sa daigdig patungo sa Lumikha. Ang mga hiwalay sa pakikipag-isa sa Simbahang Katoliko ay maaaring magtiis alang-alang kay Kristo at sa gayon ay magpakita ng mas mababang antas ng kabutihan. Ngunit ang pagtitiyagang kaakibat ng pag-ibig lamang ang kabilang sa pamana ng mga anak ng Diyos at nagbubunga ng buhay na walang hanggan.