Ipinaliliwanag ni Juan Crisostomo ang matinding dalamhati ni Pablo para sa Israel. Inilalahad niya ang panunumpa ng Apostol at ang kahandaan nitong sumpain at mawalay kay Kristo bilang sukatan ng mapagsakripisyong pag-ibig na nakatuon kapwa sa kaligtasan ng kanyang bayan at sa kapurihan ng Diyos, yamang tila nanganganib dahil sa pagtanggi ng Israel ang mga tipan, mga pangako, ang Kautusan, at ang angkang pinagmulan ni Kristo. Hindi sapat ang pagiging inapo ni Abraham sa laman upang maging anak: ang pagsilang ni Isaac ayon sa pangako ay paunang larawan ng espirituwal na muling pagsilang ng mga mananampalataya sa pamamagitan ng salita ng Diyos at ng binyag.

Pagkatapos, tinatalakay ni Crisostomo ang tila kawalang-katarungan sa pagpili ng Diyos. Binibigyang-kahulugan niya sina Jacob at Esau, ang Paraon, at ang larawan ng magpapalayok at luwad bilang mga paghahayag ng kataas-taasang kapangyarihan ng Diyos na lampas sa paghatol ng tao. Hindi nakakamit ang awa ng Diyos sa pamamagitan ng pagsisikap ng tao, samantalang pananagutan ng mga nagpapatigas ng kanilang puso ang sarili nilang kapahamakan; nilalayon ng pagtitiis ng Diyos na humantong sila sa pagsisisi. Sinisipi sina Oseas at Isaias upang ipakitang tinatawag na mga anak ng Diyos ang mga Hentil na dating itinuturing na “hindi Niya bayan,” samantalang isang natitirang tapat na bahagi lamang ng Israel ang naliligtas. Ang “maikling landas” ng pananampalataya—ang pagpapahayag na si Hesus ay Panginoon at ang paniniwala sa kanyang muling pagkabuhay—ay nagdudulot ng pagiging matuwid at kaligtasan. Nakakamit ng mga Hentil ang pagiging matuwid na ito sa pamamagitan ng pananampalataya, samantalang natitisod ang Israel kay Kristo dahil hinahangad nitong ariing matuwid sa pamamagitan ng mga gawa ayon sa Kautusan sa halip na magtiwala sa pangako ng Diyos.