Sinusuri ng Mulieris Dignitatem ang dignidad at bokasyon ng kababaihan sa pamamagitan ng paglikha, ng Pagkakatawang-tao, ni Maria, at ng Taong Marial ng Simbahan. Ang kalalakihan at kababaihan ay pantay na nilikha ayon sa larawan ng Diyos, may katuwiran at malaya, subalit nilikha para sa isang kaugnayang “pagkakaisa ng dalawa” na sumasalamin sa Trinitaryong pakikipagkaisa. Ang fiat ni Maria at ang kanyang titulo bilang Theotókos ay naghahayag ng aktibong dignidad ng pambabaeng pakikipagtulungan sa biyaya; ipinapakita ng kanyang paglilingkod na ang pagtanggap sa kaloob ng Diyos at paglilingkod sa kapwa ay mga anyo ng maharlikang bokasyon. Ang pakikitungo ni Kristo sa kababaihan sa mga Ebanghelyo ay humahamon sa mga maling pagpapalagay ng kanyang panahon, nagpaparangal sa kanilang pananampalataya, at nagpapasok sa kanila sa buhay ng Kaharian.

Inihahambing ng pagninilay ang orihinal na pakikipagkaisang ito sa pangingibabaw na idinulot ng kasalanan, at pagkatapos ay inihaharap ang pagtubos bilang pagpapanumbalik ng kapwa pag-aalay ng sarili. Ang pagiging ina at pagkadalaga ay nagiging mga espirituwal na realidad sa Simbahan, na tumatanggap ng buhay mula kay Kristo habang nananatiling tapat sa kanya. Ang pag-aasawa ay binibigyang-kahulugan sa pamamagitan ng misteryo ng pag-iisang-dibdib ni Kristo at ng Simbahan: ang pagkaulo ng asawang lalaki ay dapat mag-anyo ng mapagsakripisyong pag-ibig, at ang mag-asawa ay kapwa tinatawag sa magkatuwang na pagpapasakop at pantay na dignidad. Ang lahat ng binyagang lalaki at babae ay nakikibahagi sa misyon ni Kristo sa pagkapari, pagkapropeta, at pagkahari, habang ang ministeryal na pari ay kumakatawan sa Nobyo sa sakramental na paraan. Ang “henyo” ng babae ay matatagpuan sa kaayusan ng pag-ibig at natatanging pagkalinga sa pagkatao, isang ambag na hinihiling ng Simbahan na kilalanin ng lipunan para sa kabutihang panlahat.