Sumusulat si Agustin kay Kapatid na Valentine at sa kanyang pamayanan upang ipagtanggol ang tungkulin ng Simbahan na sawayin ang mga makasalanan, habang iginigiit na ang bawat mabuting pagkilos ng kalooban ay nakasalalay sa biyaya. Ipinakikita ng kautusan, pagtuturo, panghihikayat, at pagtutuwid kung ano ang tama at inilalantad ang sariling pagkakamali, ngunit tanging ang Espiritu Santo ang nagkakaloob ng pag-ibig at lakas upang sumunod; kaya dapat samahan ng pananalangin ang bawat pagsaway. Layunin ng pagsaway na magpagaling sa pamamagitan ng pagpukaw ng pagkapahiya at pagsisisi, at maging ang ekskomunikasyon ay maaaring makatulong sa pagpapanumbalik ng nagkasala. Ang pagtatalaga ng Diyos nang patiuna ay hindi dahilan upang manahimik, sapagkat walang nakaaalam kung sino ang mga hinirang at maaaring gamitin ng Diyos ang pagtutuwid ng tao bilang paraan ng pagbabalik-loob.

Pinauunlad ng akda ang pangangatwirang ito sa pamamagitan ng paliwanag ni Agustin tungkol sa kasalanang orihinal, sa kaloob ng pagtitiyaga hanggang wakas, at sa pagkakaiba ng kalayaan ni Adan na manatiling mabuti at ng higit na makapangyarihang biyayang ipinagkaloob sa pamamagitan ni Kristo, na nagbubunga at nagpapanatili ng kaloobang magtiyaga. Ang mga hinirang ay nakilala nang patiuna, tinawag, pinaging-matuwid, at iniingatan hanggang wakas, samantalang ang mga tuluyang tumatalikod ay hindi kailanman nabilang sa mga itinalaga nang patiuna, kahit tila nagkaroon sila ng panandaliang pananampalataya. Kinikilala ni Agustin ang hiwaga ng hindi pantay-pantay na pagkakaloob ng Diyos ng mga biyaya, kabilang ang pagtitiyaga hanggang wakas at ang kaligtasan ng mga sanggol, at tinatanggihan niya ang pagmamapuri ng tao: maging ang mga meritong gagantimpalaan sa paghuhukom ay mga kaloob din ng biyaya. Dapat ituwid ng mga Kristiyano ang iba nang may pag-ibig, ipanalangin ang kanilang paggaling, at ipagkatiwala sa Diyos ang nakatagong kahihinatnan.