Inilalahad ng binagong Ritwal ng Kristiyanong Paglilibing, na ipinalabas ng Banal na Kongregasyon para sa Pagsamba sa Diyos nang may pagsang-ayon ni Pablo VI noong 1969, ang kamatayang Kristiyano sa liwanag ng Misteryong Paskuwal ni Kristo. Pinag-uugnay ng mga rito nito ang panalangin para sa mga yumao at ang kaaliwan at pag-asa para sa mga nabubuhay, at hinihingi ang paggamit ng Banal na Kasulatan sa kabuuan ng mga rito. Maaaring iangkop ng mga Kapulungan ng mga Obispo ang mga salin at detalye ng ritwal sa mga lokal na kalagayan, ngunit kailangan ang pagpapatibay ng Sede Apostolika sa mga pag-aangkop na ito. Ibinubukod ng ritwal ang huling pagtatagubilin at pamamaalam sa pagdadalisay: ito ang pamamaalam ng pamayanan sa isang sangkap ng Katawan ni Kristo. Tinatalakay rin nito ang kremasyon, mga pananagutang pastoral, pakikilahok ng pamilya, pamumuno ng mga layko, at pantay na dignidad ng mga nagluluksa.

Maaaring dumaan ang libing ng mga nasa hustong gulang sa mga yugto ng rito sa tahanan, simbahan, at sementeryo; sa kapilya ng sementeryo at sa puntod; o mula sa tahanan lamang. Naglalaan ang aklat ng mga bihilya, prusisyon, Misang panlibing o Liturhiya ng Salita, pagtatagubilin, pormularyo para sa paglilibing, pagbasa, salmo, at panalangin. May hiwalay na mga tuntunin para sa mga bata, kabilang ang mga batang nabinyagan, mga sanggol, at mga batang namatay bago ang Binyag. Ginugunita ng mga panalangin ang mga partikular na kalagayan gaya ng biglaang pagkamatay, matagal na karamdaman, paglilingkod sa Ebanghelyo, at pagkamatay ng mga magulang; namamagitan ang Panalangin ng Bayan para sa mga yumao, nagluluksa, Simbahan, kapayapaan, at kaligtasan. Ipinagkakatiwala ng mga pagbabasbas sa puntod at mga panalangin para sa mga batang hindi nabinyagan ang mga batang ito sa awa ng Diyos habang pinananatili ang kahulugang teolohiko ng Binyag.