Ipinagtatanggol ni Ambrosio ang kapangyarihan ng Simbahan na makipagkasundo sa mga Kristiyanong nakagawa ng mabibigat na kasalanan laban sa pag-aangkin ng mga Novatiano na ang mga nadapa ay dapat permanenteng manatili sa labas ng pakikipag-isa. Ang kahinahunan, na hinubog sa kaamuang-loob ni Kristo at sa Mabuting Pastol, ay mahalaga sa pamumunong pastoral: ang kabagsikan na walang awa ay nagtataboy sa mga sugatan at pumapatay sa pag-asa na nagbibigay-daan sa pagsisisi. Ang pananalita ng Banal na Kasulatan tungkol sa kasalanang hindi mapapatawad, pagtatatwa kay Kristo, at kasalanang humahantong sa kamatayan ay binibigyang-kahulugan bilang nagpapahintulot para sa pamamagitan, lalo na ng mga matuwid, at para sa kapatawaran ng mga nagsisisi. Ibinubukod ni Ambrosio ang kusang apostasya mula sa pagtatatwa sa ilalim ng pagpapahirap at inihahambing ang huli sa pagkabihag na binata laban sa sariling kalooban. Ang kapangyarihan ng Simbahan na magtali at magkalas ay nagmumula kay Kristo sa pamamagitan ng Espiritu Santo at sumasalamin sa binyag, pagpapatong ng mga kamay, at penitensiya. Ang disiplina ay maaaring maghiwalay sa mabigat na makasalanan mula sa pamayanan o magbigay ng laman sa nagwawastong pagdurusa, ngunit ang layunin nito ay pagdadalisay at panunumbalik, hindi pagkawasak. Ang mga nagsisising makasalanan ay dapat malugod na muling tanggapin sa pamamagitan ng mga panalangin, luha, at pag-ibig ng buong Simbahan, habang ang penitensiya ay nangangailangan din ng pagpatay sa pita ng laman, pagbabantay sa mga pandama, kahinhinan, at paglaban sa karangyaan at paglalasing. Paulit-ulit na ipinagkukumpara ni Ambrosio ang nagpapagaling na timbang ng pagwawasto at awa sa kapalaluan at pagtatakwil ng mga Novatiano.