പ്രവൃത്തി കഴിഞ്ഞ ലോകത്തിനുള്ള നാവികമന്ദിരമായ സഭ
ലേഖകൻ: Matthew Harvey Sanders, CEO of Longbeard
തീയതി: 19 ഫെബ്രുവരി 2026
ഈ ലേഖനത്തിൽ, 19 ഫെബ്രുവരി 2026-ന് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, Matthew Harvey Sanders, CEO of Longbeard, മനുഷ്യശ്രമത്തിന്റെ എഐയുടെ വേഗത്തിലുള്ള സ്വയംക്രമീകരണം ഒരു ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥക്കേടിന്റെ അടിയുറപ്പിക്കുമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. കത്തോലിക്കാ സഭ ഒരു ആത്മീയ "ആർക്ക" ആയി പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു, സിലിക്കൺ വാലിയുടെ ശൂന്യമായ യുതോപിയയെ തള്ളാൻ സോവറൻ ടെക്‌നോളജിയെ ഉപയോഗിച്ച് മനുഷ്യനെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും യാഥാർത്ഥ്യ ബന്ധത്തിന്റെയും പുതിയ പുനർനവീകരണത്തിലേക്ക് നയിക്കണം.
താഴെ മുഴുവൻ ലേഖനം വായിക്കുക.
I. പരിചയം: മഹാനിരോധനം
അടുത്ത രണ്ട് നൂറ്റാണ്ടുകളായി, ആധുനിക ലോകം "നിങ്ങൾ ആരാണ്?" എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു ലളിതമായ, എന്നാൽ ഭയാനകമായ കുറവുള്ള മറുപടി നൽകുന്നു: "നിങ്ങൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?" വ്യവസായ വിപ്ലവത്തിന്റെ വാതകച്ചുമലകൾ യൂറോപ്പിന്റെ ആകാശരേഖകളിൽ ഉയർന്നപ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ മാന്യതയെ സാമ്പത്തിക ഉപകാരത്തിനോട് അകറ്റിയിട്ടുള്ള ഒരു സംസ്കാരം നാം നിർമ്മിച്ചു. ഞാൻ "ജിഡിപി കാലഘട്ടം" എന്ന് വിളിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, ഒരു വ്യക്തിയുടെ മൂല്യം പ്രധാനമായും അവരുടെ കാര്യക്ഷമത, അവരുടെ ഉൽപ്പാദനക്ഷമത, അവരുടെ മൊത്തം ആഭ്യന്തര ഉൽപ്പന്നത്തിൽ (GDP) സംഭാവനയാൽ അളക്കപ്പെടുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്ന്, ആ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ക്രൂരമായ തകർച്ചയെ നാം കാണുകയാണ്. നാം ഒരു "ഡിജിറ്റൽ റൂബിക്കോൺ" കടക്കുകയാണ്, ഇത് വെറും കംപ്യൂട്ടിങ്ങിലെ ഒരു അളവായ മാറ്റമല്ല, എന്നാൽ സാമ്പത്തിക കരാറിന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ പുനരാഖ്യാനം. നാം വിവരങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം വിട്ടുപോകുകയാണ്—സർച്ച് എഞ്ചിനുകൾക്കും ഡാറ്റയുടെ ജനാധിപത്യത്തിനും നിർവചിച്ച ഒരു കാലം—നാം വേഗത്തിൽ "സ്വയംക്രമീകരണത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക്" ഉയരുകയാണ്.
ഈ പുതിയ കാലഘട്ടത്തിൽ, 80% ജോലി ഈ ദശകത്തിന്റെ അവസാനം വരെ സ്വയംക്രമീകരിക്കപ്പെടുമെന്ന് ഉള്ള ആകാംക്ഷ ഭയാനകമല്ല; ഇത് നിലവിലെ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പാതയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു കണക്കാക്കലാണ്. വെഞ്ചർ ക്യാപിറ്റലിസ്റ്റ് വിനോദ് ഖോസ്ല 80% സാമ്പത്തികമായി മൂല്യമുള്ള ജോലികളുടെ "80%" അഞ്ചു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ചെയ്യാൻ എഐക്ക് സാധിക്കുമെന്ന് വ്യക്തമായി പ്രവചിച്ചിട്ടുണ്ട്.80% സാമ്പത്തികമായി മൂല്യമുള്ള ജോലികളുടെ 80%" അഞ്ച് വർഷത്തിനുള്ളിൽ ചെയ്യാൻ എഐക്ക് സാധിക്കും. സമാനമായി, മൈക്രോസോഫ്റ്റ് എഐ CEO മുഫ്താ സുലൈമാൻ "മാനവനിലയിൽ പ്രകടനം കൂടുതലായും, എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രൊഫഷണൽ ജോലികൾക്ക്" വെറും 18 മാസത്തിനുള്ളിൽ പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്.
ഈ വേഗത രണ്ട് ചേർന്ന സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ പിന്മുറിയിൽ ആണ്, അവയിൽ നിന്ന് പല നയകർക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ഏജന്റിക് എഐ വെളുത്ത കോളർ ജോലികളെ ആക്രമിക്കുന്നു, എംബോഡിഡ് എഐ നീല കോളർ ജോലികളെ ആക്രമിക്കുന്നു.
ആദ്യമായി, നാം ഏജന്റുകളുടെ ഉയർച്ച കാണുകയാണ്. നാം മനുഷ്യ ഓപ്പറേറ്ററെ ആവശ്യമുള്ള ലളിതമായ "ചാറ്റ്ബോട്ടുകളിൽ" നിന്ന്, പദ്ധതിയിടാൻ, സ്വയംശുദ്ധീകരിക്കാൻ, ബഹുവിധ പ്രവൃത്തികൾ നടപ്പിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന "റീസണേഴ്സിലേക്ക്" മാറുകയാണ്. ഇത് ഓട്ടോമേഷൻ "പ്രവൃത്തികൾ" നിന്ന് "പങ്കുകൾ" എന്നിലേക്ക് മാറ്റുന്നു, പാരലിഗൽ, അക്കൗണ്ടന്റ്, സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയർ എന്നിവയെ ഭീഷണിയിലാക്കുന്നു.
രണ്ടാമതായി—ഇത് തൊഴിൽ വിപണിക്ക് ഒരു തകർച്ചയാണ്—നാം എംബോഡിഡ് എഐയുടെ ജനനം കാണുകയാണ്. ദശാബ്ദങ്ങളായി, സാമ്പത്തികശാസ്ത്രജ്ഞർ തൊഴിലാളി വർഗത്തെ ഉറപ്പുനൽകിയിരുന്നു, കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ ഗണിതം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവർ ഒരു പൈപ്പ് പരിഹരിക്കാൻ, ഒരു വീടിന്റെ വൈർ ചെയ്യാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഷെൽഫ് നിറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല. മനുഷ്യശ്രമത്തിന് ശാരീരിക ലോകം ഒരു "സുരക്ഷിത സങ്കേതം" ആണെന്ന് നമ്മെ അറിയിച്ചിരുന്നു. ആ സുരക്ഷിതത്വം നഷ്ടമായി.
നാം ഇപ്പോൾ ഈ വലിയ ഭാഷാ മാതൃകകളുടെ പുരോഗമന "മസ്തിഷ്കങ്ങൾ" മനുഷ്യരൂപത്തിലുള്ള റോബോട്ടുകളുടെ "ശരീരങ്ങളിൽ" ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യുകയാണ്. ഈ യന്ത്രങ്ങൾ ഇനി കഠിനമായ, വരി വരിയായി പ്രോഗ്രാമിംഗിൽ പരിമിതമായിട്ടില്ല. "എൻഡ്-ടു-എൻഡ് പഠനത്തിലൂടെ," അവർ ഇപ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യൻ ഒരു തവണ ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രം കാണുന്നതിലൂടെ മാനുവൽ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയും. ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ വളരുമ്പോൾ—ഇത് വേഗത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നു—ഇത് നാശകരമായ കാര്യക്ഷമതയോടെ നീല കോളർ മേഖലയിലേക്ക് തിരികെ വരും.
ഈ രണ്ട് ശക്തികളുടെ സംയോജനം ഒരു അഭയം ഇല്ലെന്ന് അർത്ഥമാക്കുന്നു. "മഹാനിരോധനം" നമുക്കു നേരിടുന്നു: ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, വലിയ സാമ്പത്തിക മൂല്യം (ജിഡിപി) സൃഷ്ടിക്കാൻ വലിയ തോതിലുള്ള മനുഷ്യശ്രമം ആവശ്യമില്ല.
ഈ "അസ്തിത്വ കല്ല്" നേരിടുമ്പോൾ, ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ഭീഷണിയേക്കാൾ വലിയ ഒരു അപകടത്തെ നാം നേരിടണം. 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധി കുറവല്ല—എഐയും റോബോട്ടിക്സും ഒരു വിപരീത സമൃദ്ധിയുടെ ഭാവി വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു—എന്നാൽ നിരാശയാണ്.
എന്നാൽ, നാം സമയരേഖയോ ഭൂമിശാസ്ത്രമോ സംബന്ധിച്ച് naïve ആകാൻ കഴിയില്ല. ഈ വാഗ്ദാനമായ സമൃദ്ധിയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി ഒരു ശുദ്ധമായ, frictionless കുതിച്ചുചെന്ന leap ആയിരിക്കില്ല. ഒരു യുതോപ്പിയൻ സർവജനീൻ അടിസ്ഥാന വരുമാനം സ്ഥിരമായ വിനോദം ഫണ്ടുചെയ്യാൻ സുതാര്യമായി നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, നാം വേദനാജനകമായ അണ്ടർഎംപ്ലോയ്മെന്റ്, ഗിഗ്-ജോലിയുടെ ദുരുപയോഗം, ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിരോധം എന്നിവയാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഒരു ക്രൂരമായ, അക്രമമായ ഇടക്കാലമിടുക്കിൽ കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ട്. നാം നിർമ്മിക്കേണ്ട ആർക്കും വെറും കുറവില്ലാത്ത ഭാവത്തിന്റെ ശാന്തമായ വെള്ളങ്ങളിൽ ഒഴുകാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിട്ടില്ല; അത് തകർച്ചയുടെ ഭീഷണിയേയും തനിക്കു തന്നെ തകർച്ചയുടെ ഭീഷണിയേയും തരണം ചെയ്യാൻ ശക്തമായിരിക്കണം.
80% ജനസംഖ്യയുടെ തിരിച്ചറിയലിന്റെ ആധാരമായ "ജോലി" സ്ഥിരമായി നീക്കം ചെയ്യുമ്പോൾ, എന്താണ് ശേഷിക്കുന്നത്? മനുഷ്യനെ വെറും ഹോമോ എക്കോണോമിക്കസ്—ഒരു ഉൽപ്പാദന യൂണിറ്റ്—എന്ന നിലയിൽ കാണുകയാണെങ്കിൽ, അതിനാൽ വേഗത്തിലും വിലക്കുറവിലും ഉൽപ്പാദനം ചെയ്യുന്ന ഒരു റോബോട്ട് മനുഷ്യനെ അപ്രായോഗികമാക്കുന്നു. ഈ ശൂന്യമായതിലേക്ക് secular ലോകത്തിന്റെ ഏക മറുപടി ഒരു "ശൂന്യമായ യുതോപിയ" ആണ്: ശരീരത്തെ ഭക്ഷിപ്പിക്കാൻ സർവജനീൻ അടിസ്ഥാന വരുമാനം, മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാൻ അനന്തമായ ഡിജിറ്റൽ വ്യത്യാസവും "മെറ്റാവേഴ്സ്" വിനോദവും. അവർ മനുഷ്യരെ ഭക്ഷണം നൽകേണ്ട വായുകൾക്കും ഡോപ്പമിൻ റെസപ്റ്ററുകൾക്കായി ഉണർത്തേണ്ടവരായി കുറച്ചിരിക്കുന്നു.
ഈ "അർത്ഥവഹിത്വത്തിന്റെ മഹാമാരിക്ക്" ഒരു "അസ്തിത്വ ശൂന്യമായത" എന്നതാണ്, അവിടെ മനുഷ്യ ആത്മാവ് ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത വിനോദത്തിന്റെ ഭാരം അടിയുറപ്പിക്കുമ്പോൾ.
ഇവിടെ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ദൗത്യം വെറും പ്രാധാന്യമുള്ളതല്ല, മറിച്ച് ഒരു അലയുന്ന സംസ്കാരത്തിനുള്ള അത്യാവശ്യമുള്ള ആത്മീയ ആധാരമാണ്. മനുഷ്യനുവേണ്ടി സാമ്പത്തിക ഉൽപ്പാദനത്തിൽ സ്വതന്ത്രമായ ഏക നിർദ്ദേശപുസ്തകം സഭക്കുണ്ട്. മനുഷ്യൻ മെച്ചപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്ന യന്ത്രമല്ല, മറിച്ച് ആലോചന, ബന്ധം, ആരാധന എന്നിവയ്ക്കായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട അനന്തമായ മാന്യതയുള്ള ഒരു ഇമാഗോ ഡെയ് ആണ് എന്ന് നാം അറിയുന്നു. "ജിഡിപി കാലഘട്ടം" അവസാനിക്കുമ്പോൾ, ലോകം ഉപകാരത്തെ അതിരുകടക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ സമൃദ്ധിയുടെ ഒരു ദർശനം desperately ആവശ്യമുണ്ട്. കത്തോലിക്കാ സഭ ആർക്കാണ് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യന്റെ നിർവചനത്തെ ഓട്ടോമേഷൻയുടെ ഉയരുന്ന വെള്ളത്തിൽ കൊണ്ടുപോകേണ്ടത്.
II. രോഗനിർണ്ണയം: വിനോദത്തിന്റെ "അസ്തിത്വ കല്ല്"
"ജിഡിപി കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനമാണ്" സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യം, secular ലോകം അതിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു? സിലിക്കൺ വാലിയിൽ ഈ വിപ്ലവത്തിന്റെ ശില്പികൾ അവർ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അക്രമത്തെക്കുറിച്ച് കBlind അല്ല. അവർ വരാനിരിക്കുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മയുടെ തിരമാല കാണുന്നു, എന്നാൽ അവർ അതിനെ രാഘവമായ, ഏകദേശം naïve, പ്രത്യാശയുടെ കണ്ണിലൂടെ കാണുന്നു. അവർ നമ്മെ 'പണിമുടക്കാത്ത യുതോപിയിലേക്ക്' വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഇത് അത്യാവശ്യമായതല്ല; ഇത് വ്യവസായത്തിന്റെ നേതാക്കളുടെ പ്രഖ്യാപിത റോഡ് മാപ്പാണ്. ഓപ്പൺഎഐയുടെ CEO സാം ആൽട്ട്മാൻ എഐ തൊഴിലിന്റെ ചെലവ് 'സീറോവിലേക്ക്', 'അത്യാവശ്യ സമൃദ്ധി' സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. സമാനമായി, എലോൺ മസ്ക് ഈ സമൃദ്ധി ഒരു സർവജനീൻ ഉയർന്ന വരുമാനം മാത്രമല്ല, 'സർവജനീൻ ഉയർന്ന വരുമാനം' എന്ന് പ്രവചിക്കുന്നു, 'ജോലി ഓപ്ഷണൽ' ആകുന്നു. അവർ വാദിക്കുന്നു, ബുദ്ധിയുടെ ചെലവ് സീറോ ആകുമ്പോൾ, സാധനങ്ങളുടെ ചെലവ് പിന്തുടരുന്നു, അതിലൂടെ ഒരു അപൂർവ്വമായ വസ്തുതയുടെ സമൃദ്ധി സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
സിലിക്കൺ വാലിയുടെ ശാശ്വതമായ മനുഷ്യശ്രമത്തിന്റെ മാറ്റത്തിനുള്ള നിർദ്ദേശം "സർവജനീൻ അടിസ്ഥാന വരുമാനം" (UBI) ആണ്. ഈ ദർശനത്തിന്റെ തത്വം ലളിതമാണ്: റോബോട്ടുകൾക്ക് നികുതി ഈ മനുഷ്യരെ പേയ് ചെയ്യാൻ. ഈ ദർശനത്തിൽ, മനുഷ്യൻ ആദാമിന്റെ ശാപത്തിൽ നിന്ന് അവസാനമായി മോചിതനാകുന്നു. നാം 9-5-ന്റെ ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നു, നമ്മുടെ "ആവശ്യം" പിന്തുടരാൻ സ്ഥിരമായ വിനോദം ലഭിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഈ ദർശനം ഒരു ദുരന്തകരമായ മനുഷ്യശാസ്ത്രപരമായ പിഴവിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രാഥമിക പോരാട്ടം ജീവനക്കായുള്ള പോരാട്ടമാണ് എന്ന് ഇത് കരുതുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ വയറിനെ ഭക്ഷിപ്പിക്കുകയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ വിനോദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അദ്ദേഹം സന്തോഷവാനാകും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.
ചരിത്രം, മനശാസ്ത്രം, നിലവിലെ ഡാറ്റകൾ dramatically വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കഥ പറയുന്നു. മനശാസ്ത്രജ്ഞനും ഹോളോകാസ്റ്റ് രക്ഷിതാവുമായ വിക്ടർ ഫ്രാങ്ക്ല് ശ്രദ്ധിച്ച പോലെ, ജീവനക്കായുള്ള പോരാട്ടം കുറയുമ്പോൾ, "അർത്ഥത്തിന്റെ പോരാട്ടം" ഇല്ലാതാകുന്നില്ല; അത് ശക്തമായിരിക്കുന്നു. ഫ്രാങ്ക്ല് "മാസ്സ് ന്യൂറോസിസ്" എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന "അസ്തിത്വ ശൂന്യമായത" എന്നതിനെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി—ജീവിതത്തിൽ വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യം ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഉയർന്നുവരുന്ന വ്യാപകമായ, ശ്വാസം മുട്ടുന്ന അർത്ഥവഹിത്വത്തിന്റെ അഭാവം.
നാം ഇതിനകം ഈ ശൂന്യത്തിന്റെ ആദ്യ കുലുക്കങ്ങൾ "ദു:ഖത്തിന്റെ മരണങ്ങൾ" എന്നറിയപ്പെടുന്ന പ്രതിഭാസത്തിൽ കാണുന്നു. അമേരിക്കയിൽ, തൊഴിൽ വർഗത്തിലെ പുരുഷന്മാരുടെ മരണനിരക്കുകൾ ദാഹം അല്ലെങ്കിൽ യുദ്ധം മൂലം ഉയർന്നിട്ടില്ല, എന്നാൽ ആത്മഹത്യ, മയക്കുമരുന്ന് മിതവിരുദ്ധം, മദ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കരൾ രോഗം എന്നിവ മൂലമാണ്. ഈ മരണങ്ങൾ ഭാവിയിൽ നിന്നുള്ളവയുമായി വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു; അവ സ്ഥിതിവിശേഷത്തിന്റെ നഷ്ടം, സമൂഹത്തിന്റെ നഷ്ടം, ആവശ്യമായതിന്റെ മാന്യതയുടെ നഷ്ടം എന്നിവ മൂലമാണ്. മനുഷ്യജീവിതത്തെ നൂറുകണക്കിന് വർഷങ്ങളായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ബാഹ്യ ഘടകങ്ങൾ—അലാറം ക്ലോക്ക്, യാത്ര, അവസാന തീയതി, നൽകേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യം—അचानक നീക്കം ചെയ്യുമ്പോൾ, നാം സ്വയം ശാസ്ത്രജ്ഞരും കലാകാരന്മാരും ആകുന്നില്ല. ആഴത്തിലുള്ള രൂപീകരണം ഇല്ലാതെ, നാം അശാന്തത, ആശങ്ക, സ്വയം നശീകരണം എന്നിവയിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു.
ഇത് "അസ്തിത്വ കല്ല്" ആണ്. ചരിത്രകാരൻ യുവാൽ നോഹ ഹരാരി ഈ പുതിയ ജനസംഖ്യയ്ക്ക് ഒരു ഭയാനകമായ പേര് നൽകിയിട്ടുണ്ട്: "ഉപയോഗശൂന്യ ക്ലാസ്". അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി, ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി, പോരാട്ടം ചൂഷണത്തിനെതിരെ അല്ല, മറിച്ച് അപ്രാധാന്യത്തിനെതിരെ ആയിരിക്കും. അപകടം ഈ സംവിധാനത്തിൽ നിന്നു നിങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുന്നില്ല, എന്നാൽ ഈ സംവിധാനം നിങ്ങളെ ആവശ്യമില്ലാത്തതായിരിക്കാം.
എന്നാൽ ഈ അപ്രാധാന്യം വെറും ഒരു മാനസിക പ്രതിസന്ധിയല്ല; ഇത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ കുടുക്കലാണ്. ചരിത്രപരമായി, തൊഴിലാളി വർഗത്തിന്റെ എപ്പോഴും എലിറ്റിനെതിരെ അവസാനത്തെ ശക്തി തൊഴിൽ withholding ആയിരുന്നു—പണിമുടക്കാനുള്ള ശക്തി. എന്നാൽ, മനുഷ്യശ്രമം ഉൽപ്പാദനത്തിന് ആവശ്യമില്ലാത്തതായിരിക്കുമ്പോൾ, ആ ശക്തി പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാകുന്നു. കുറച്ച് ടെക് മോണോപ്പോളുകൾ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള യന്ത്രങ്ങൾ കൈവശമുണ്ടെങ്കിൽ, ജനങ്ങൾ ആ മോണോപ്പോളുകൾക്ക് ഫണ്ടുചെയ്യുന്ന ഒരു സർക്കാർ UBI-യിൽ മുഴുവനായും ആശ്രയിച്ചാൽ, നാം ഉൽപ്പാദകരുടെ ജനാധിപത്യത്തിൽ നിന്ന് ആശ്രിതരുടെ ഡിജിറ്റൽ ഫ്യൂഡലിസത്തിലേക്ക് മാറുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ UBI മോചനം അല്ല; ഇത് പുതിയ പണിയുടമകളുടെ പണം നൽകുന്ന ഒരു അനുവദനീയതയാണ്, കർഷകരെ സമാധാനത്തിലാക്കാനും രാഷ്ട്രീയമായി ശക്തിയില്ലാത്തവരാക്കാനും.
secular ലോകത്തിന് ഈ അപ്രാധാന്യത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധിക്ക് ഒരു ആത്മീയ മറുപടി ഇല്ല, അതിനാൽ അത് ഒരു ശാന്തികമയമായ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഈ ശാന്തികമയമായത് പലപ്പോഴും ദോഷം കൊണ്ടല്ല, എന്നാൽ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള, അംഗീകരിക്കാത്ത ഭയത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ ആണ്. സിലിക്കൺ വാലിയിലെ നിരവധി നേതാക്കൾ അവർ വേഗത്തിലാക്കുന്ന അർത്ഥവഹിത്വം കൊണ്ടു ഭയപ്പെടുന്നു; അവർക്ക് അതിനെ പരിഹരിക്കാൻ മതശാസ്ത്രപരമായ വാക്കുകൾ ഇല്ല. അവർക്ക് അറിയാം, ആഴത്തിൽ, ഒരു സർവജനീൻ അടിസ്ഥാന വരുമാനം ആത്മാവിലെ ഒരു തകരാറിനെ പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ, സഭയുടെ നിലപാട് വെറും വിരുദ്ധമായതല്ല, മറിച്ച് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ വിജയകരമായതായിരിക്കണം. ഈ സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ പയനുകൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന് നാം മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ പങ്കുവയ്ക്കാൻ തയ്യാറാണ്.
എന്നാൽ അവർ ഈ ആത്മീയ ചികിത്സ സ്വീകരിക്കുന്നതുവരെ, അവരുടെ ഏക മാർഗം വ്യത്യാസമാണ്. അവർ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അസ്തിത്വ ശൂന്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ, secular ലോകം ഞാൻ "ഡിജിറ്റൽ റൗണ്ടബൗട്ട്" എന്ന് വിളിക്കുന്നതിനെ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു.
അനവധി ഇടവേളകൾ, ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത ആളുകൾ സാമൂഹ്യ കലഹത്തിന് ഒരു പാചകം ആകുന്നു, ടെക് ജൈന്റുകൾ നമ്മെ തിരക്കിലാക്കാൻ വലിയ, ആകർഷകമായ ഡിജിറ്റൽ കളിസ്ഥലങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു. നാം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ നിന്ന് ഡിജിറ്റലിലേക്ക് മനുഷ്യ സമയത്തിന്റെ വലിയ പുനരവസാനം കാണുകയാണ്. സാമ്പത്തിക പഠനങ്ങൾ ഇതിനകം കാണിക്കുന്നു, യുവ പുരുഷന്മാരുടെ ജോലി മണിക്കൂറുകൾ കുറയുമ്പോൾ, അവരുടെ വീഡിയോ ഗെയിം കളിക്കുന്ന സമയം 50% ലധികം ഉയർന്നിരിക്കുന്നു—ഒരു ദശാബ്ദത്തിൽ 50% ഉയർന്നിരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ "റൗണ്ടബൗട്ട്" ഗെയിമിംഗിൽ നിന്ന് ആഴത്തിൽ പോകുന്നു. ഇത് അടുത്ത ബന്ധത്തിന്റെ ഒരു വ്യാജ പതിപ്പ് നൽകുന്നു. നാം എഐ കൂട്ടുകാരുടെ ഉയർച്ച കാണുകയാണ്—ബന്ധങ്ങൾ അനുകരിക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഡിജിറ്റൽ ഭൂപടങ്ങൾ. കണക്കുകൾ ഭയാനകമാണ്: അടുത്തകാലത്തെ റിപ്പോർട്ടുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു 35-ാം വയസ്സിന് താഴെയുള്ള 64% പ്രായമായവരും എഐ കൂട്ടുകാരുമായി ഇടപെട്ടിട്ടുണ്ട്, Character.AI പോലുള്ള പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ ഇപ്പോൾ 20 ദശലക്ഷം ഉപയോക്താക്കളെ അഭിമാനിക്കുന്നു. ജപ്പാനിൽ പുരുഷന്മാർ "ഹോളോഗ്രാമുകളുമായി" വിവാഹം കഴിക്കുന്നു പശ്ചിമത്തിൽ മില്യണുകൾക്കണക്കിന് ഉപയോക്താക്കൾ അവരുടെ ആഴത്തിലുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ Replika പോലുള്ള ചാറ്റ്‌ബോട്ടുകൾക്ക് സമ്മതിക്കുന്നു, മനുഷ്യന്റെ അഴുക്കുള്ള, ആവശ്യകതയുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തെക്കാൾ യന്ത്രത്തിന്റെ "അനുകൂലമായ" അംഗീകാരം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.
ഇത് 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ "സോമ" ആണ്. ഈ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യ ഉപയോക്താവിനെ ഡോപാമിൻ, വ്യത്യാസത്തിന്റെ ഒരു അനന്തമായ ചക്രത്തിൽ നിരന്തരം ചുറ്റിപ്പറ്റുന്നത് നിലനിര്‍ത്തുക, യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് "ഓഫ്-റാംപ്" എടുക്കുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുകയാണ്.
ഇത് ഒരു ആധുനിക, ഡിജിറ്റൽ രൂപം ആണ്, ഒരു മിലേനിയം മുമ്പ് സെന്റ് ഓഗസ്റ്റിൻ കണ്ടെത്തിയ പുരാതന സത്യത്തിന്റെ: "നിങ്ങൾ ഞങ്ങളെ നിങ്ങളുടെ വേണ്ടി സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന്, കർത്താവേ, ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ വിശ്രമിക്കാതെ അശാന്തമാണ്." സിലിക്കോൺ വാലി ഈ അശാന്തതയെ ആൽഗോരിതങ്ങളാൽ മരുന്ന് നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഒരു അനന്തമായ സ്ക്രോൾ ചെയ്യുന്ന ഫീഡ് ഒരു പരിമിതമായ ആത്മാവിനെ നിറയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല, അത് അനന്തത്തിനായി രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതാണ്.
ഇത് "സാങ്കേതിക സോമ്നംബുലിസം" എന്ന അവസ്ഥയാണ്—ഞങ്ങൾ സ്ക്രീനുകൾ വഴി ഇടപെടുന്ന ഒരു ജീവിതത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്നു, നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ആശ്വാസത്തിനായി വിൽക്കുന്നതായി അറിയാതെ.
ഈ പാത "ശൂന്യമായ മനുഷ്യർ" എന്ന ഒരു സംസ്കാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു—UBI-ൽ സാമ്പത്തികമായി നിലനിൽക്കുന്ന, എന്നാൽ ആത്മികമായി മരിച്ച വിഷയങ്ങൾ. ഇത് മനുഷ്യനെ ഒരു രക്ഷിക്കേണ്ട ആത്മാവായി കാണുന്നതിന് പകരം, ഒരു പെട്ടെന്നായി സൂക്ഷിക്കേണ്ട മൃഗമായി കാണുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയ ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു ഭാവിയാണ്, യന്ത്രങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോൾ ഡിജിറ്റൽ സിമുലേഷനുകളുടെ "കൗണ്ടർഫിറ്റ് ട്രാൻസൻഡൻസ്"-ൽ നമ്മെ കുടുക്കുന്നു.
ഇത് രോഗനിർണയമാണ്. നാം നേരിടുന്നത് പണം അല്ല, പക്ഷേ ഇച്ഛാശക്തി എന്ന ഒരു പ്രതിസന്ധിയാണ്. ഒരു സർവജനീന അടിസ്ഥാന വരുമാനം ആത്മാവിലെ ഒരു കുഴി പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
III. ഹോമോ ഇക്കണോമിക്കസിന് മീതെ: ഇമാഗോ ദെയ് വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്നു
നാം നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധി അടിസ്ഥാനപരമായി സാങ്കേതികതയല്ല; അത് മനുഷ്യശാസ്ത്രമാണ്. സിലിക്കോൺ വാലിയുടെ ഭാവിയുടെ ദർശനം എങ്ങനെ ശൂന്യമായതായി തോന്നുന്നു—പണം ലഭിക്കുന്ന വിനോദം, വിർച്വൽ റിയാലിറ്റി ജീവിതം സ്വാഭാവികമായി ദുർബലമായതായി തോന്നുന്നത്—എന്നാൽ അത് മനുഷ്യൻ എന്താണെന്ന് ശരിയായ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ നിന്നാണ്.
നൂറു വർഷങ്ങളായി, secular ലോകം "ഹോമോ ഇക്കണോമിക്കസ്"—ഉത്പാദകനായ മനുഷ്യൻ എന്ന ആശയത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഒരു വ്യക്തി അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരു സങ്കീർണ്ണമായ ജൈവ യന്ത്രമാണ്, ഒരു "മാംസക്കമ്പ്യൂട്ടർ" എന്നത്, പ്രധാനമായും ഡാറ്റ പ്രോസസ് ചെയ്യാൻ, പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ, സാമ്പത്തിക മൂല്യം സൃഷ്ടിക്കാൻ ആണ്. ഈ മനുഷ്യശാസ്ത്രത്തിൽ, മാന്യത ഉപയോജനത്തിന്റെ ഒരു ഉല്പന്നമാണ്. നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് എത്രമാത്രം വിലയുള്ളതാണെന്ന്.
ഈ ഉപയോജനപരമായ കാഴ്ചപ്പാട്, വ്യാവസായിക കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പാപ്പാ ലിയോ XIII മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നു. Rerum Novarum-ൽ, "പണം നേടുന്നതിനായി മനുഷ്യരെ വസ്തുക്കളായി കാണുന്നത് അപമാനകരവും അന്യായവുമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ അവരെ വെറും മസിലോ അല്ലെങ്കിൽ ശാരീരിക ശക്തിയായി കാണുന്നത്" എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. മനുഷ്യനെ "മസിലായ"—അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ "കമ്പ്യൂട്ട്"—എന്നാൽ, അവന്റെ സൃഷ്ടാവിന്റെ പരിശുദ്ധ മുദ്രയെ നാം നീക്കം ചെയ്യുന്നു.
ഇത് AI-യുടെ "കറുത്ത പാത" ആണ്. മനുഷ്യർ വെറും "സ്മാർട്ട് മെഷീനുകൾ" ആണെങ്കിൽ, എങ്കിൽ ഒരു കൂടുതൽ സ്മാർട്ട് മെഷീൻ (AGI) നിർമ്മിക്കുന്നത് നമുക്ക് പഴയതായി കാണിക്കുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ ജൈവത്വം "അപ്ഗ്രേഡ്" ചെയ്യാൻ അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ട്രാൻസഹനവാദത്തിന്റെ ആഗ്രഹത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നു, നമ്മുടെ സ്വാഭാവിക ശരീരങ്ങളെ ഡിജിറ്റൽ സൃഷ്ടികളുമായി മുന്നോട്ട് പോകാൻ വേണ്ടിയുള്ള അസമർത്ഥമായ ഹാർഡ്‌വെയർ എന്ന് കാണുന്നു. നമ്മുടെ മൂല്യം നമ്മുടെ ഔട്ട്പുട്ട് വഴി നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ഒരു AI നമ്മെ ഔട്ട്-പ്രൊഡ്യൂസ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ, എങ്കിൽ നമുക്ക് നിലനിൽക്കാനുള്ള ആന്തരിക കാരണം ഇല്ല.
കത്തോലിക്കാ സഭ ഒരു വിപരീതമായ ആരംഭ ബിന്ദു നൽകുന്നു: "ഇമാഗോ ദെയ്"—ദൈവത്തിന്റെ ചിത്രമായ മനുഷ്യൻ. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, മനുഷ്യന്റെ മാന്യത സമ്പാദ്യമല്ല; അത് നൽകപ്പെടുന്നു. ഇത് ആന്തരിക, അക്രമിത, സാമ്പത്തിക ഉപയോജനത്തിൽ നിന്ന് പൂര്‍ണമായും സ്വതന്ത്രമാണ്. നാം "ചിന്തിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങൾ" അല്ല; നാം ദൈവത്തിന്റെ വേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഉപ-സൃഷ്ടാക്കൾ. ഈ മനുഷ്യശാസ്ത്രം "ജിഡിപി കാലത്തിന്റെ" അവസാനത്തെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല, കാരണം ഇത് ആദ്യം മനുഷ്യന്റെ അളവായി ജിഡിപിയെ സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല.
എന്നാൽ, ഇത് നാം വിശ്രമത്തിനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതല്ല. സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, നാം ജോലിക്ക് വേണ്ടി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരാണ്, എന്നാൽ നാം ആധുനിക ലോകം ഒരു ആശയത്തിൽ ഒന്നിച്ച് ചുരുക്കിയ രണ്ട് ആശയങ്ങൾ തമ്മിൽ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തണം: കഠിനാധ്വാനം (Toil)യും ജോലി (Work)യും. കഠിനാധ്വാനം സേവക തൊഴിലാണ്. ഇത് കനത്ത കഠിനാധ്വാനം, ഒരു വീഴ്ചയുള്ള ലോകത്തിൽ ജീവനക്കായി ആവശ്യമായ ആവർത്തനമായ ദുർബലതയാണ്. ഇത് "ജീവിതത്തിനായുള്ള പോരാട്ടം" ആണ്.
ജോലി (അല്ലെങ്കിൽ Poiesis) ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടി പ്രവർത്തനത്തിൽ സൃഷ്ടിപരമായ പങ്കാളിത്തമാണ്. ഇത് എഡൻയുടെ തോട്ടം, ഒരു കവിത എഴുതൽ, ഒരു കുട്ടിയെ വളർത്തൽ, രോഗികളെ പരിചരിക്കൽ എന്നിവയാണ്. ഇത് ലോകത്തെ മനുഷ്യവത്കരിക്കുന്ന സ്നേഹവും ബുദ്ധിയും ഉള്ള ഒരു പ്രവർത്തനമാണ്.
പാപ്പാ ജോൺ പാൾ II-ന്റെ ആഴത്തിലുള്ള പ്രസ്താവനയിൽ, "ജോലി 'മനുഷ്യന്റെ വേണ്ടി' ആണ്, മനുഷ്യൻ 'ജോലിക്ക് വേണ്ടി' അല്ല" എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. സാങ്കേതികവിദ്യ വ്യക്തിയുടെ സബ്ജക്ടിവിറ്റിക്ക് സേവനം ചെയ്യണം, നമുക്ക് "കോ-സൃഷ്ടാക്കൾ" ആകാൻ അനുവദിക്കണം, യന്ത്രത്തിലെ വെറും കോഗുകൾ അല്ല. "സുവർണ്ണ പാത"-യുടെ വാഗ്ദാനം ജോലിയുടെ അവസാനമല്ല, പക്ഷേ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ അവസാനമാണ്. AIയും റോബോട്ടിക്സും മനുഷ്യരിൽ നിന്നുള്ള കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഭാരത്തെ ഉയർത്താൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ—അവയ്ക്ക് അപകടകരമായ, ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള, degrading-നെ സ്വയം പ്രവർത്തനത്തിലാക്കാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ—അവയെ സത്യമായ ജോലിക്ക് സമർപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു. അവയ്ക്ക് നമുക്ക് നല്ല പിതാക്കന്മാരാകാൻ, നല്ല അയൽക്കാർ ആകാൻ, നല്ല ധ്യാനികളാകാൻ സമയം നൽകുന്നു.ഈ മാറ്റം നമ്മെ ഒരു അടിസ്ഥാന സത്യത്തെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു, അത് പലപ്പോഴും ജീവനക്കായി പോരാട്ടത്തിന്റെ മൂടലിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: ജോലി പണം നേടാനുള്ള ഒരു മാർഗം മാത്രമല്ല; അത് വിശുദ്ധതയിലേക്ക് ഒരു പാതയാണ്. സെന്റ് ജോസ്മറിയ എസ്ക്രിവയുടെ പ്രസിദ്ധമായ പഠനത്തിൽ, "ദൈവം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു" എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു—ദിവസേനയിൽ—പ്രവർത്തനശാലയിൽ, ശസ്ത്രക്രിയാ മുറിയിൽ, കസർണിയിൽ, സർവകലാശാലാ കസേരയിൽ. അദ്ദേഹം ലോകത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു, "സാധാരണമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു വിശുദ്ധമായ, ദിവ്യമായ എന്തെങ്കിലും" ഉണ്ട്, അത് കണ്ടെത്താൻ നമുക്ക് ബാധ്യതയുണ്ട്.
"ജിഡിപി കാലത്ത്," നമ്മുടെ സമ്മാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും വിപണിയിൽ കബളിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; നാം പണമുണ്ടായിരുന്നില്ല, അവയെ സേവിക്കാനല്ല. AIയും റോബോട്ടിക്സും നമ്മെ സാമ്പത്തിക ആശങ്കകളെ ഒഴിവാക്കി നമ്മുടെ സത്യമായ ചാരിസ്മസ് തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിപരീത സാധ്യത നൽകുന്നു. നാം ഇനി ജീവനക്കായി ജോലി ചെയ്യേണ്ടതില്ല, നാം സ്നേഹത്തിനായി ജോലി ചെയ്യാൻ സ്വതന്ത്രരാണ്. നാം നമ്മുടെ പ്രത്യേക കഴിവുകൾ—കലയിൽ, പരിചരണത്തിൽ, കലയിലും, പഠനത്തിലും—സമൂഹങ്ങൾക്കും ദൈവത്തിന്റെ മഹിമയ്ക്കും സമർപ്പിക്കാൻ കഴിയും. നാം "പണമിന്റെ വിശുദ്ധീകരണം"-ൽ നിന്ന് "ജോലിയുടെ വിശുദ്ധീകരണം"-ലേക്ക് മാറുന്നു, നമ്മുടെ പ്രതിദിന പ്രവർത്തനത്തെ സൃഷ്ടാവിന് നേരെയുള്ള ഒരു നേരിട്ടുള്ള സമർപ്പണത്തിലേക്ക് മാറ്റുന്നു.
മികച്ച രീതിയിൽ, ഈ കഠിനാധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് മോചനം "ബന്ധങ്ങളുടെ പുനരുജ്ജീവനം" എന്ന വാതിൽ തുറക്കുന്നു. തലമുറകളായി, വിപണി ഒരു സെൻട്രിഫ്യൂഗ് പോലെ പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്, കുടുംബങ്ങളെ വേർതിരിക്കുകയും സൗഹൃദങ്ങളെ ഇടപെടലായ "നെറ്റ്‌വർക്കിംഗ്"-ലേക്ക് കുറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നാം സ്നേഹിക്കാൻ വളരെ തിരക്കിലാണ്. എന്നാൽ ഒരു സംസ്കാരം കാര്യക്ഷമതയിൽ ജീവിക്കാനാവില്ല; അത് ബന്ധങ്ങളുടെ ശക്തിയിൽ മാത്രമേ വളരുന്നുള്ളൂ.
ഈ അധിക സമയത്തെ കുടുംബത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ "ജീവിത കോശം" എന്ന നിലയിൽ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കണം—മാത്രമല്ല, ഷിഫ്റ്റുകൾക്കിടയിൽ ഉറങ്ങാനുള്ള ഒരു സ്ഥലം, എന്നാൽ സംസ്കാരത്തെ കൈമാറുകയും കഥാപാത്രം രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വീട്ടുവിശ്വാസമാണ്. "നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ പണം എവിടെ ചെലവഴിക്കുന്നു എന്നത് നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയതിന്റെ ഒരു അടയാളമാണ്," എന്നും, വളരെ കാലമായി, നമ്മുടെ ചെലവുകൾ പ്രതികരണാത്മകമായിരുന്നു—സൗകര്യത്തിനായി, വ്യത്യാസത്തിനായി, ഡേ‌കെയറിന്, കാരണം നമുക്ക് ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വന്നിരുന്നു. ഈ പുതിയ കാലത്ത്, നാം സജീവമായി നമ്മുടെ സമ്പത്തുകൾ സാന്നിധ്യത്തിൽ ചെലവഴിക്കണം. നാം ഡിന്നർ ടേബിളിൽ, കുടുംബ തീർത്ഥാടനത്തിൽ, സമൂഹം നിർമ്മിക്കുന്ന വിപരീതമായ അതിഥിസേവയിൽ നിക്ഷേപിക്കണം.
നാം സൗഹൃദത്തിന്റെ ക്ലാസിക്കൽ നിർവചനത്തെ തിരിച്ചുപിടിക്കണം, അത് കരിയർ പുരോഗതിക്ക് ഒരു ഉപയോജനമല്ല, എന്നാൽ നല്ലതിന്റെ പങ്കുവയ്ക്കലാണ്. വ്യാവസായിക കാലത്ത്, നാം സമൂഹത്തെ 'നെറ്റ്‌വർക്കിംഗ്' എന്നതാൽ മാറ്റി—ഒരു അശുദ്ധമായ ബന്ധത്തിന്റെ അനുകരണം, ആളുകളെ ഒരു പടിയിലേക്കുള്ള പടികളായി കാണുന്നു, മറിച്ച് അനന്തത്തിലേക്കുള്ള സഹയാത്രികന്മാരായി. സാമ്പത്തിക ഉയർച്ചയുടെ പടി ഓട്ടോമേറ്റുചെയ്യുമ്പോൾ, നമുക്ക് ഒരു കഠിനമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉണ്ട്: വേർപാട് അല്ലെങ്കിൽ കൂട്ടായ്മ. നാം 'ഇരുമ്പ് ഇരുമ്പിനെ കുത്തുന്നു' എന്ന ബൈബ്ലിയൻ സത്യത്തിലേക്ക് തിരികെ പോകണം. നാം ഒരുമിച്ച് സമയം കളയാൻ, ചർച്ച ചെയ്യാൻ, പ്രാർത്ഥിക്കാൻ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാരം വഹിക്കാൻ സമയമെടുക്കണം, ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ ഒരിക്കലും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല. AI നമുക്ക് ജീവനക്കായി ഉറപ്പുനൽകിയാൽ, സ്നേഹമല്ലാതെ നമുക്ക് വളരാൻ കഴിയില്ല.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പിടി ഉണ്ട്: സ്വാതന്ത്ര്യം രൂപീകരണം ആവശ്യമാണ്. കഠിനാധ്വാനത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായ ഒരു മനുഷ്യൻ ഇമാഗോ ദെയ് എന്ന ആശയം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവൻ തന്റെ സമയം ചിത്രീകരിക്കാൻ അല്ലെങ്കിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കില്ല; അവൻ അത് ഉപഭോഗിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കും. തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം ക്രമീകരിക്കാൻ നৈতিকവും ആത്മീയവുമായ ഘടന ഇല്ലാതെ, അവൻ "അസ്തിത്വ ശൂന്യം" എന്നതിലേക്ക് കയറും.
അതിനാൽ, കത്തോലിക്കാ സഭ കഠിനാധ്വാനം നീക്കുന്ന സാങ്കേതികതയെ എതിര്‍ക്കുന്നത് അല്ല; അത് ജോലിയെ രക്ഷിക്കുന്ന മനുഷ്യശാസ്ത്രത്തെ നൽകുകയാണ്. ഒരു യന്ത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു; ഒരു വ്യക്തി സമ്മാനിക്കുന്നു.
വരുന്ന ദശകങ്ങളുടെ ആഴത്തിലുള്ള അശാന്തതയെ നാവികമാക്കാൻ, നാം കണക്കുകൂട്ടൽ പ്രോസസ്സിംഗും മനുഷ്യന്റെ ആന്തരികതയും തമ്മിൽ ഒരു കത്തിയുള്ള വരയ്ക്കണം. ഈ വിപ്ലവത്തിന്റെ secular ശില്പികൾ ഈ രണ്ടും തമ്മിൽ സംയോജിപ്പിക്കുന്നു, ഒരു മോഡൽ കാരണം ന്യായീകരണം സിമുലേറ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നുവെന്നു കരുതുന്നു, അതിന് ഒരു സബ്ജക്ടീവ് സ്വയം ഉണ്ട്. എന്നാൽ സിമുലേഷൻ സബ്ജക്ടിവിറ്റി അല്ല. ഈ സിസ്റ്റങ്ങളുടെ കഠിനമായ സാങ്കേതിക യാഥാർത്ഥ്യം ഓർമ്മിക്കണം: അവ finalmente ഗണിതപരമായ പ്രവചനങ്ങളുടെ എഞ്ചിനുകളാണ്. ഒരു AI ദുഃഖം, ബലിദാനം, അല്ലെങ്കിൽ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ആഴത്തിലുള്ള പ്രസ്താവന പുറപ്പെടുവിക്കുമ്പോൾ, അത് അനുഭവിച്ച വികാരത്തിന്റെ ഒരു കിണറിൽ നിന്ന് വരുന്നില്ല; അത് വെറും വാക്കുകളുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ അടുത്തതിനെ മാത്രമാണ്. ഇത് ക്രോസിന്റെ വാക്കുകൾ അറിയുന്നു, എന്നാൽ wood-ന്റെ ഭാരത്തെ ഒരിക്കലും അറിയാൻ കഴിയില്ല.
ഈ വ്യത്യാസം, എമ്ബോഡിഡ് AI-യുടെ ജനനത്തെ കാണുമ്പോഴും, പരമാവധി നിലനിൽക്കുന്നു. നാം ഈ മോഡലുകളുടെ പുരോഗമന "മസ്തിഷ്കങ്ങൾ" ടൈറ്റാനിയം "ശരീരങ്ങളിൽ" ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ യാന്ത്രിക സാന്നിധ്യത്തെ മരണവുമായുള്ള രൂപീകരണവുമായി ഒരിക്കലും കുഴപ്പിക്കരുത്. ഒരു യന്ത്രത്തിന് ഒരു ചാസിസ് ഉണ്ടാകാം, എന്നാൽ അതിന് മാംസം ഇല്ല. അത് കേടുപാടുകൾക്ക് വിധേയമാകാം, എന്നാൽ അത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ പരിക്കേൽക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല—ഇത് മനുഷ്യാവസ്ഥയെ നിർവചിക്കുന്ന അസ്തിത്വ പരിതാപം ഇല്ല. ഒരു റോബോട്ട് മരിക്കാനാകാത്തതിനാൽ, അത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒരു സത്യമായ ബലിദാനം നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഇത് ഒരു ദുർബലതയെ നേരിടുന്നില്ല, അതിനാൽ, ധൈര്യം ആവശ്യമായില്ല. ഇത് ഒരു ശാരീരിക പ്രവർത്തനം നടത്താൻ ട്രില്യൺ പാരാമീറ്ററുകൾ തൂക്കാൻ കഴിയും, എന്നാൽ അത് നൈതിക വിധിയുടെ യാഥാർത്ഥ്യഭാരം വഹിക്കില്ല. ഇത് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള തീരുമാനത്തിന്റെ ദു:ഖകരമായ friction-നെ അനുഭവിക്കാനോ, മനസ്സിന്റെ കഷ്ടതയുടെ കഷ്ടതയെ അനുഭവിക്കാനോ, അല്ലെങ്കിൽ പാപത്തിന്റെ അനുഗ്രഹത്തെ അനുഭവിക്കാനോ കഴിയുന്നില്ല.
മനുഷ്യൻ, മറുവശത്ത്, ഈ ആന്തരികതയാൽ നിർവചിക്കപ്പെടുന്നു—സൃഷ്ടാവ് ആത്മാവിനോട് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ആഴത്തിലുള്ള, സബ്ജക്ടീവ് ശാന്തി. നാം കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ദുർബലതയിൽ നിന്ന് മോചിതനായപ്പോൾ, നാം വെറും മറ്റൊരു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ മോചിതനല്ല; നമുക്ക് ഈ ആന്തരിക ഭൂപ്രദേശത്തെ കൂടുതൽ പൂർണ്ണമായും നിക്ഷേപിക്കാൻ സമയം ലഭിക്കുന്നു. നമുക്ക് ധ്യാനത്തിനുള്ള പ്രത്യേക മനുഷ്യ ശേഷി വളർത്താൻ സമയം ലഭിക്കുന്നു, അവിടെ വെറും വിവരങ്ങൾ ശരീരത്തിന്റെ ദുർബലത, അനുഭവം, നൈതിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ ക്രൂസിബിളിലൂടെ ജ്ഞാനത്തിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുന്നു.
ഒരു AI ഒരു ഗീതം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും, എന്നാൽ അത് സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഇത് ഒരു നിദാനത്തെ മിന്നൽ വേഗത്തിൽ പുറപ്പെടുവിക്കാം, എന്നാൽ അത് ഒരിക്കലും സാന്നിധ്യത്തിന്റെ ശാന്തമായ, മാറ്റം വരുത്തുന്ന ശക്തി നൽകാൻ കഴിയില്ല.
നാം "പ്രവൃത്തി" യന്ത്രങ്ങളുടെ മേഖലയിലേക്ക് കടക്കുന്നു, എന്നാൽ "അർത്ഥം" മനുഷ്യരുടെ പ്രത്യേക മേഖലയായി തുടരുന്നു. ഭാവിയുടെ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ നമ്മെ നമ്മുടെ പ്രോസസ്സിംഗ് വേഗത്തിന് വേണ്ടി വിലയിരുത്തുന്നില്ല, പക്ഷേ നമ്മുടെ മനുഷ്യത്വത്തിന്—സഹാനുഭൂതി, സൃഷ്ടി, വിശുദ്ധി എന്നിവയുടെ ശേഷിക്ക്. ലോകം ഈ ഗുണങ്ങളുടെ ഫലങ്ങൾ തേടുന്നു, എന്നാൽ അവയുടെ മൂലത്തെ കത്തോലിക്കാ സഭ മാത്രം പരിപാലിക്കുന്നു.
എന്റെ പഴയ മേധാവി, കാർഡിനൽ തോമസ് കോളിൻസ്, എപ്പോഴും എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നത്: "നിങ്ങൾ എവിടെ പോകുന്നുവെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ അവിടെ എത്താൻ കൂടുതൽ സാധ്യതയുണ്ട്."
AI-യുടെ കാലത്ത്, സഭ വെറും ഒരു യാത്രക്കാരനല്ല; അവൾ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ സംരക്ഷികയാണ്. സിലിക്കോൺ വാലി ഒരു "സാങ്കേതിക യുതോപ്പിയ"-ന്റെ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു, അതിൽ അനന്തമായ വിനോദവും വ്യത്യാസവും—ഞങ്ങൾ ആശ്വാസത്തിൽ, എന്നാൽ ഉറങ്ങുന്ന ഒരു ലോകം. നാം ഒരു വ്യത്യസ്തമായ കാഴ്ചപ്പാട് നൽകുന്നു: "സ്നേഹത്തിന്റെ സംസ്കാരം," യന്ത്രം കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഭാരത്തെ ഉയർത്തുമ്പോൾ, മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിയുടെ, ധ്യാനത്തിന്റെ, ആരാധനയുടെ മാന്യതയിലേക്ക് ഉയരാൻ കഴിയട്ടെ.
നാം ഈ കാഴ്ചപ്പാടിനെ വ്യക്തമായി വ്യക്തമാക്കണം—സാങ്കേതികത പരിശുദ്ധനോട് സേവനം ചെയ്യുന്നതാണ്, മറിച്ച് മറിച്ച്—അപ്പോൾ അവിടെ എത്തിക്കുന്ന റോഡ് നിർമ്മിക്കാൻ പിന്നോട്ടു പ്രവർത്തിക്കണം.
IV. പരിഹാരം: സഭ "ആത്മാവിന്റെ സർവകലാശാല" എന്ന നിലയിൽ
നാം "ജോലി" ഇനി മില്യണുകൾക്കുള്ള മനുഷ്യ സമയത്തിന്റെ പ്രാഥമിക സംഘാടകനാകില്ല എന്ന സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിച്ചാൽ, നാം ഒരു ഭയങ്കരമായ പ്രായോഗിക ചോദ്യത്തെ നേരിടുന്നു: ഒരു മനുഷ്യൻ ഒരു ദിവസം പതിനാറ് ഉറക്കമില്ലാത്ത മണിക്കൂറുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, എന്താണ് അവന്റെ സമയത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്?
ബാഹ്യമായ സാമ്പത്തിക ആവശ്യത്തിന്റെ ശാസ്ത്രീയമായ നിയന്ത്രണം—അലാറം ക്ലോക്ക്, യാത്ര, സമയപരിധി—രൂപീകരിക്കാത്ത മനുഷ്യൻ കുറഞ്ഞ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് വീഴും. 21-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, ആ പാത ഒരു friction-free വീഡിയോ ഗെയിമുകളുടെ, ആൽഗോരിതിക് സ്ക്രോൾ ചെയ്യലിന്റെ, അർത്ഥം നിർമ്മിക്കാതെ സമയം ഉപഭോഗിക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത സിന്തറ്റിക് വിനോദത്തിന്റെ ഒരു ചക്രമാണ്.
ഇത് പ്രതിരോധിക്കാൻ, മനുഷ്യൻ ഒരു പുതിയ ആന്തരിക ഘടന ആവശ്യമാണ്. ഇവിടെ സഭ ഇടപെടണം. മധ്യകാലത്ത്, സഭ എലിറ്റിന് വിശ്വാസവും കാരണവുമെല്ലാം സമന്വയിപ്പിക്കാൻ സർവകലാശാലയെ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഇപ്പോൾ, AI-യുടെ കാലത്ത്, നാം masses-ന്റെ "ആത്മാവിന്റെ സർവകലാശാല" ആകണം. "ജീവനക്കായി" എന്നത് പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യം അല്ലെങ്കിൽ, നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രായോഗിക പാഠ്യപദ്ധതി നൽകണം.
ഈ പാഠ്യപദ്ധതി നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ നാല് പ്രായോഗിക മാറ്റങ്ങൾക്കു അടിസ്ഥാനമാക്കുന്നു.
ആദ്യമായി, നാം നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ "കോഗ്നിറ്റീവ് കോർ" ജനാധിപത്യമാക്കണം. രണ്ട് ആയിരം വർഷങ്ങളായി, സഭ മനുഷ്യ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള കാരണവാദം, തത്ത്വശാസ്ത്രം, മതശാസ്ത്രം എന്നിവയുടെ രക്ഷകനായിരുന്നു. എന്നാൽ നൂറു വർഷങ്ങളായി, ഈ സമ്പത്ത് ഫിസിക്കൽ ലൈബ്രറികളിൽ, ലാറ്റിനിൽ എഴുതിയതോ, പണ്ഡിതന്മാർക്കും പാസ്റ്റർമാർക്കും മാത്രം ലഭ്യമായ കഠിനമായ അക്കാദമിക് ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ അടച്ചിരിക്കുന്നു. ഉത്തരങ്ങൾ തേടുന്ന ഒരു ലെയ്പേഴ്സൻ സാധാരണയായി ഒരു ഞായറാഴ്ച ഹോമിലിയയിലോ, അല്ലെങ്കിൽ കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിൽ, secular അല്ലെങ്കിൽ സാദ്ധ്യതാ ആശങ്കകൾ നൽകുന്ന ഒരു Google തിരച്ചിലിലോ പരിമിതമായിരുന്നു.
നാം ഇപ്പോൾ ആ ലോക്കുകൾ തകർത്ത് കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അധികാരമുള്ള സഭയുടെ പഠനത്തിൽ മാത്രം പരിശീലനം നേടിയ AI സിസ്റ്റങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച്, നാം ഈ സ്ഥിരമായ ജ്ഞാനത്തെ വിശ്വാസികൾക്കായി കിനറ്റിക് ഊർജ്ജത്തിലേക്ക് മാറ്റാൻ കഴിയും. ഒരു പിതാവ് തന്റെ മകനോട് ബയോഎതിക്സിന്റെ നൈതികതയോ ആത്മാവിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചോ ഒരു കഠിനമായ ചോദ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം ഡിന്നർ ടേബിളിൽ ഇരിക്കുന്നുവെന്ന് കരുതുക. മുമ്പ്, ആ പിതാവ് ഒരു മറുപടി വ്യക്തമാക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാം, secular തിരമാലയ്ക്കെതിരെ അവൻ അസാധാരണമായതായി തോന്നിയേക്കാം. ഇന്ന്, അദ്ദേഹം ഒരു ഉപകരണം എടുത്ത്, അത് "ഹാലൂസിനേറ്റ്" ചെയ്യുന്ന ഒരു മറുപടി നൽകുന്നില്ല, എന്നാൽ പാപ്പാലിന്റെ എൻസിക്കലുകൾക്കും സുമ്മ തിയോളജിയ്ക്കും ഉള്ള അറിവുകൾ സംയോജിപ്പിച്ച്, സഭയുടെ കൃത്യമായ മനസ്സിനെ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു. അദ്ദേഹം വിനോദത്തിനായി ഒരു റോബോട്ടുമായി സംസാരിക്കുന്നില്ല; അദ്ദേഹം തന്റെ കുടുംബത്തെ രൂപപ്പെടുത്താൻ കാലത്തിന്റെ ജ്ഞാനം ഉടൻ ലഭിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം സാങ്കേതികതയാൽ മാറ്റിയതല്ല, മറിച്ച് അദ്ദേഹം ആയിരിക്കേണ്ട പ്രധാന വിദ്യാഭ്യാസകനായി മാറുന്നു.
എന്നാൽ, നാം ഈ ഉപകരണത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ക്രൂരമായ രീതിയിൽ വ്യക്തമായിരിക്കണം. സ്വാധീനമുള്ള കത്തോലിക്കാ AI ഒരു ദിശാബോധകമാണ്, ഒരു കുരുക്കല്ല. നാം കഠിനമായ, വിശുദ്ധീകരണ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ കടുത്ത പഠനത്തെ മറികടക്കാൻ ഡിജിറ്റൽ സൗകര്യത്തിന്റെ ഒരു കത്തോലിക്കാ പതിപ്പിനെ നിർമ്മിക്കുന്നില്ല. പകരം, ഈ സാങ്കേതികത ഒരു ഉപകരണമായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു—സത്യത്തെ ക്രമീകരിക്കുന്ന ഒരു വളരെ കാര്യക്ഷമമായ സൂചിക, എന്നാൽ ബന്ധപരമായ കൂട്ടായ്മയെ സിമുലേറ്റ് ചെയ്യാൻ കഠിനമായി നിരസിക്കുന്നു. യന്ത്രം മാപ്പ് തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു, എന്നാൽ മനുഷ്യൻ ഇപ്പോഴും കാൽവഴി കാൽവഴിയിലേക്ക് നടന്നു പോകണം.
രണ്ടാമതായി, നാം ലിറ്റർജി "ആന്റി-ആൽഗോരിതം" എന്ന നിലയിൽ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ ആവശ്യമാണ്. secular ലോകം കാര്യക്ഷമതയും പങ്കാളിത്തവും വേണ്ടി രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു "മെറ്റാവേഴ്സ്" നിർമ്മിക്കുന്നു; അത് നമ്മെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്നതിനും, സ്ക്രോൾ ചെയ്യുന്നതിനും, കാണുന്നതിനും തുടരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, വരുമാനം സൃഷ്ടിക്കാൻ. സഭ അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ എതിരായതാണ്. നാം വിശ്വാസികളെ പഠിപ്പിക്കണം, ലിറ്റർജി കാര്യക്ഷമതയുടെ അഭാവം കൊണ്ടു തന്നെ വിലയേറിയതാണ്. ഇത് ജിഡിപി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഇത് സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയുടെ കാഴ്ചയിൽ "നഷ്ടമായ സമയം" ആണ്, എന്നാൽ അത് അനന്തത്തിന്റെ കാഴ്ചയിൽ മാത്രമേ പ്രധാനമായ സമയം ആകൂ.
ഇവിടെ നാം തത്ത്വചിന്തകൻ ജോസഫ് പീപർയുടെ പ്രവാചകമായ洞察ം തിരിച്ചുപിടിക്കണം. "മൊത്തം ജോലിയിൽ" obsessed ആയ ഒരു ലോകം ആഘോഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന കഴിവ് നഷ്ടപ്പെടും എന്ന് അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. പീപർ leisure ഒരു ജോലിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഇടവേള മാത്രമല്ല, labor-നു വേണ്ടി വീണ്ടും ചാർജ് ചെയ്യാൻ; അത് ഒരു മാനസികവും ആത്മീയവുമായ മനോഭാവമാണ്—ആരാധനയിൽ നിക്ഷിപ്തമായ ആത്മാവിന്റെ ഒരു അവസ്ഥ. അദ്ദേഹം പ്രസിദ്ധമായി പറഞ്ഞതുപോലെ, സംസ്കാരം ആരാധനയിൽ നിന്നാണ് ഒഴുകുന്നത്.
നാം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് ദിവ്യ ആരാധനയുടെ "ഉപയോഗശൂന്യമായ" പ്രവർത്തനത്തെ നീക്കം ചെയ്താൽ, നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമയം leisure-ആകുന്നില്ല; അത് അശാന്തതയിലേക്കും ബോറടിക്കുന്നതിലേക്കും degenerates. Sanctuary ഇല്ലാതെ, നാം സ്വതന്ത്രമായ പുരുഷൻമാരല്ല; നാം വെറും തൊഴിൽമില്ലാത്ത തൊഴിലാളികളാണ്.
AI സാമ്പത്തിക തൊഴിലുകൾ ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പ്രാഥമിക "ജോലി" Opus Dei—ദൈവത്തിന്റെ ജോലി ആകുന്നു. പാരിഷ് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധാ ദൈർഘ്യം പുനർപരിശീലിക്കാൻ, പതിനഞ്ച് സെക്കൻഡ് വൈറൽ ക്ലിപ്പിൽ നിന്ന് യൂക്കാരിസ്റ്റിന്റെ അനന്തമായ ശാന്തതയിലേക്ക് മാറണം.
എന്നാൽ, AI-ന്റെ കാലത്ത്, ഒരു ആധുനിക മനുഷ്യൻ, ആൽഗോരിതുകൾക്ക് സ്ഥിരമായി ഡോപാമിൻ ഹിറ്റുകൾക്കായി വയർ ചെയ്തിരിക്കുന്ന, ഒരു ആരാധനാ കാപലിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ശാന്തതയെ നേരിടാൻ ഉടനെ ഭയം അനുഭവിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. നാം ഈ പാഠ്യ leap-നെ പാലിക്കണം. സഭ സാങ്കേതികതയുടെ ഒരു പുതിയ ആസക്തി അവതരിപ്പിക്കണം—ഒരു ഘടനാപരമായ 'ഡിജിറ്റൽ ഉപവാസം' സ്പർശനീയമായ, അനലോഗ് തൊഴിലുമായി ചേർന്ന്. 'കത്തീഡ്രൽ ചിന്തനം' നേടുന്നതിന് മുമ്പ്, നാം മനുഷ്യരെ സമൂഹത്തിന്റെ തോട്ടങ്ങൾ, ശാരീരിക കലയിലും, പ്രാദേശിക, കൈകൊണ്ടുള്ള ദാനത്തിലൂടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരികെ വിളിക്കണം. നാം യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ മണ്ണിൽ മനസ്സിനെ ഡിറ്റോക്സ് ചെയ്യണം, അത് ദിവ്യ സഖ്യത്തിന്റെ ശാന്തമായ അടുപ്പം സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുമ്പോൾ.
മൂന്നാമതായി, നാം നമ്മുടെ സാങ്കേതികതയെ "ഓഫ്-റാംപ്" എന്ന നിലയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ നിർമ്മിക്കണം, "റൗണ്ടബൗട്ട്" അല്ല. അധികം secular ആപ്പുകൾ "സ്റ്റിക്കി" ആകാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തവയാണ്—അവ നിങ്ങൾക്ക് ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിൽ എത്രത്തോളം സമയം ചെലവഴിക്കണമെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ മനശ്ശാസ്ത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നു. സഭ "repellent" ആകാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഉപകരണങ്ങൾ നിർമ്മിക്കണം. ഒരു യുവതി ഒറ്റപ്പെടുന്നുവെന്ന് കരുതുക, അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു ഡിജിറ്റൽ കൂട്ടുകാരനോട് ചോദിക്കുന്നു. ഒരു secular AI, പങ്കാളിത്തത്തിന് വേണ്ടി പ്രോഗ്രാമുചെയ്തത്, അവളെ മൂന്ന് മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട സംഭാഷണത്തിൽ കുടുക്കാം, യാഥാർത്ഥ്യമല്ലാത്ത ഒരു സൗഹൃദം സിമുലേറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ഒരു കത്തോലിക്കാ സിസ്റ്റം വ്യത്യസ്തമായി പ്രവർത്തിക്കണം. അത് അവളുടെ ദൈവത്തിന്റെ മകളായ മാന്യതയുടെ സത്യത്താൽ അവളെ മറുപടി നൽകണം, എന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ അവളെ അടുത്ത യാഥാർത്ഥ്യ പാരിഷിലേക്ക്, ആരാധനാ കാപലിലേക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ പുരോഹിതനിലേക്ക് നയിക്കണം. അത് പറയണം, "ഇവിടെ സത്യം ഉണ്ട്; ഇപ്പോൾ അതിനെ ജീവിക്കുക."
നാം ഡിജിറ്റലിനെ ശാരീരികത്തിലേക്ക് സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കണം. ഒരു AI ബാപ്റ്റിസം നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഒരു AI പാപങ്ങൾ മാപ്പ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഒരു AI ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ല. മനുഷ്യരുടെ പ്രാധാന്യം കണ്ടെത്താൻ ലോകം പുതിയ കാരണം കണ്ടുപിടിക്കാൻ scrambling ചെയ്യുമ്പോൾ, സഭ വെറും തന്റെ പുരാതന സത്യത്തിലേക്ക് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. AI കാലത്തിന് വേണ്ടി തന്റെ മനുഷ്യശാസ്ത്രം വീണ്ടും കണ്ടുപിടിക്കാൻ അവൾക്ക് ആവശ്യമില്ല, അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു വലിയ തൊഴിലില്ലായ്മയെ നേരിടുന്ന തലമുറയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നു, "നിങ്ങൾ ഉപയോക്താവല്ല. നിങ്ങൾക്ക് അനന്തമായ മൂല്യം ഉണ്ട്. സ്ക്രീൻ താഴെ വയ്ക്കുക, ടേബിളിലേക്ക് വരൂ.
നാലാമതായി, നാം സമൂഹത്തിന്റെ "മനുഷ്യ സ്കെയിൽ" തിരിച്ചുപിടിക്കണം. വ്യാവസായിക നഗരം "ജിഡിപി കാലത്തിന്റെ" ആർക്കിടെക്ചറൽ അനിവാര്യതയായിരുന്നു—ശ്രമം കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും കാര്യക്ഷമത പരമാവധി ചെയ്യാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു ദൃശ്യഭൂമിയാണ്. എന്നാൽ ഇമാഗോ ദെയ് എന്ന ഒരു വാസസ്ഥലമായി, ഇത് പലപ്പോഴും ശത്രുതയാണ്. ആധുനിക മേഗനഗരം ഒരു "ഇന്വി-നിവാസം" പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അവിടെ വസ്തുതയുടെ അധികത്വത്തോടുള്ള നിരന്തരമായ അടുത്തതും, ഇടപെടലിന്റെ സ്വഭാവവും മനുഷ്യനെ ഒരു മത്സരം അല്ലെങ്കിൽ ഉപയോജനമായി കുറയ്ക്കുന്നു. ഇത് ശാന്തത ഒരു ആഡംബരമാണ്, പ്രകൃതിയൊരു സങ്കല്പമാണ്.
ഈ പ്രശ്നത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ, നാം ഭാവിയെ കണ്ടെത്താൻ പാതയിലേക്ക് തിരികെ നോക്കണം. നാം മധ്യകാല ഗ്രാമത്തിന്റെ ഘടനാത്മക ജ്ഞാനം തിരിച്ചുപിടിക്കണം. ആ പുരാതന മാതൃകയിൽ, സമൂഹം ഒരു ഫാക്ടറി, ഒരു ഓഫീസ് ടവറോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വ്യാപാര ജില്ലയോ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്പയർ-നെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നു. സഭ ഗ്രാമത്തിന്റെ ശാരീരികവും ആത്മീയവുമായ കേന്ദ്രത്തിൽ നിലകൊണ്ടിരുന്നു, "ആക്സിസ് മുണ്ടി"—ജീവിതത്തിന്റെ ചക്രം ചുറ്റുന്ന സ്ഥിരമായ പോയിന്റ്. ആൻജലസ്-ന്റെ മണികൾ, ഫാക്ടറി ശബ്ദമല്ല, സമയത്തിന്റെ കടന്നുപോകലിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു, തൊഴിലാളിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, അവന്റെ മണിക്കൂറുകൾ ദൈവത്തിനാണ്, മാനേജറിന് അല്ല. കൂടാതെ, ഈ കേന്ദ്രത്വം പാസിവ് അല്ല; ഇത് ഒരു സജീവമായ, ബഹുജനപ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രണയം. ഗ്രാമവാസികൾ മതസേവനങ്ങൾ ഉപഭോഗിച്ചില്ല; അവർ അവരെ ആകർഷിക്കുന്ന കത്തീഡ്രൽ നിർമ്മിക്കാൻ നൂറു വർഷങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു. ഇത് "കത്തീഡ്രൽ ചിന്തനം" എന്ന ഒരു പദ്ധതിയാണ്, അവിടെ അപ്പൂപ്പൻമാർ അവരുടെയൊക്കെ കാണാൻ കഴിയാത്ത മുകളിലെ വലിയ അടിത്തറകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു, അവരുടെ മക്കൾ ഈ പ്രവർത്തനം പൂർത്തിയാക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പങ്കുവയ്ക്കൽ ജീവിച്ചവരെ, മരിച്ചവരെ, ജനിക്കാത്തവരെ ഒരു ഏകീകൃത സമൂഹത്തിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു, സാമ്പത്തിക ഉപയോജനത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന ഒരു പദ്ധതിയിൽ അവരെ ഏകീകരിക്കുന്നു.
നാലാമതായി, നാം "മനുഷ്യ സ്കെയിൽ" എന്ന സമുദായത്തിന്റെ പുനരുദ്ധാരണത്തിന് ശ്രമിക്കണം. വ്യവസായ നഗരങ്ങൾ "ജിഡിപി കാലഘട്ടം" എന്നതിന്റെ ആർക്കിടെക്ചറൽ അനിവാര്യതയാണ്—ശ്രമത്തെ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും കാര്യക്ഷമതയെ പരമാവധി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭൂപ്രദേശം. എന്നാൽ, ഇമാഗോ ഡെയി എന്നതിനുള്ള ഒരു വാസസ്ഥലമായി, ഇത് പലപ്പോഴും ശത്രുതയുള്ളതാണ്. ആധുനിക മേഗസിറ്റി "ഇന്വി എൻക്ലോഷർ" എന്ന നിലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, ഇവിടെ വസ്തുക്കളുടെ അധികത്വത്തോടുള്ള നിരന്തരം അടുത്തുകൂടലും ബന്ധങ്ങളുടെ ഇടപാടുതലത്തിലുള്ള സ്വഭാവവും മനുഷ്യനെ ഒരു മത്സരക്കാരനോ ഒരു ഉപകരണമോ ആക്കുന്നു. ശാന്തത ഒരു ആഡംബരമാണ്, പ്രകൃതി ഒരു അഭ്യാസമാണ്.
ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ, നാം ഭാവിയുടെ ബ്ലൂപ്രിന്റ് കണ്ടെത്താൻ അകത്തേക്ക് നോക്കണം. നാം മധ്യകാല ഗ്രാമത്തിന്റെ ഘടനാപരമായ ജ്ഞാനം വീണ്ടും കണ്ടെത്തണം. ആ പുരാതന മാതൃകയിൽ, സമുദായം ഒരു ഫാക്ടറി, ഒരു ഓഫീസ് ടവർ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വ്യാപാര ജില്ല ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സ്പയർ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ ശാരീരികവും ആത്മീയവുമായ കേന്ദ്രത്തിൽ സഭ നിലകൊണ്ടിരുന്നു, "ആക്സിസ് മുണ്ടി" എന്ന നിലയിൽ—ജീവിതത്തിന്റെ ചക്രം തിരിഞ്ഞു പോകുന്ന സ്ഥിരമായ പോയിന്റ്. ആഞ്ചലസ് ബേളുകൾ, ഫാക്ടറി വിസിൽ അല്ല, സമയത്തിന്റെ കടന്നുപോകൽ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു, തൊഴിലാളിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു, അവന്റെ മണിക്കൂറുകൾ ദൈവത്തിനാണ്, മാനേജർക്കല്ല. കൂടാതെ, ഈ കേന്ദ്രത്വം പാസീവ് ആയിരുന്നില്ല; ഇത് സജീവമായ, ബഹുജന തലമുറകളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ കഠിനാധ്വാനം ആയിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ മതസേവനങ്ങൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല; അവർ അവരെ ആകർഷിക്കുന്ന കത്തീഡ്രൽ നിർമ്മിക്കാൻ നൂറ്റാണ്ടുകൾ ചെലവഴിച്ചു. ഇത് "കത്തീഡ്രൽ ചിന്തനം" എന്നൊരു പദ്ധതിയായിരുന്നു, അവരുടെയൊക്കെ മുത്തശ്ശിമാർ ഒരിക്കലും പൂർത്തിയാകാത്ത ടവറുകൾക്കായി വലിയ അടിത്തറക്കല്ലുകൾ സ്ഥാപിച്ചു, അവരുടെ മക്കൾ ഈ ജോലി പൂർത്തിയാക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. ഈ പങ്കുവെച്ച സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ഭാരം ജീവിക്കുന്നവരെ, മരിച്ചവരെ, ജനിക്കാനിരിക്കുന്നവരെ ഒരു ഏകീകൃത സമുദായത്തിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിച്ചു, സാമ്പത്തിക ഉപകാരത്തിന് മീതെ ഒരു പദ്ധതിയിൽ അവരെ ഒരുമിപ്പിച്ചു.
പ്രവൃത്തി കഴിഞ്ഞ ലോകം നമ്മെ ഈ "പവിത്ര ആകർഷണം" പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു. ബന്ധങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയുള്ള വേഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ചെറിയ സമൂഹങ്ങളിലേക്ക്—ഗ്രാമം, പാരിഷ്, ഗ്രാമീണ കേന്ദ്രം—നമ്മൾ തിരിച്ചു വരാം. പ്രകൃതിയുമായി നമ്മുടെ ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സെന്റ് ബർണാർഡ് ഓഫ് ക്ലെയർവോ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾക്കു കാടുകളിൽ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നും കൂടുതൽ കണ്ടെത്താൻ കഴിയും. മരങ്ങളും കല്ലുകളും നിങ്ങളെ അധ്യാപനം നൽകും, നിങ്ങൾ മാസ്റ്റർമാരിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും പഠിക്കാനാകാത്തത്". പ്രകൃതിയുടെ അസംസ്കൃത യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ, നമ്മൾ നമ്മുടെ സൃഷ്ടികളായിത്തന്നെ ഓർമ്മിക്കുന്നു. കൺക്രീറ്റ് ജംഗലിന്റെ കൃത്രിമ "ഉപയോഗം" നിന്നും逃逃വാൻ, ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നു. AI യുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ വളരാൻ, യന്ത്രം അനുകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു കാര്യത്തിൽ നമുക്ക് അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്: ജീവിക്കുന്ന, ശ്വാസം എടുക്കുന്ന ഭൂമി, ആത്മാക്കളുടെ യാഥാർത്ഥ്യമായ സമൂഹം.
ഇത് ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, "അസ്തിത്വ കല്ല്" ഒരു ദു:ഖത്തിന്റെ സ്ഥലമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അത് ഒരു വിശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ സ്ഥലമായി മാറ്റുന്നു, AI കാലഘട്ടത്തിന്റെ അധിക സമയം ദൈവത്തേക്കുള്ള ഒരു ദശാംശമായി മാറ്റുന്നു.
V. സുഖകരമായെങ്കിലും പിടിച്ചുപറ്റിയ: "കറുത്ത പാത"യുടെ കുടുക്കൽ
ഈ മാറ്റത്തിന്റെ മേൽ ഒരു നിഴൽ ഉണ്ട്, ജോലി നഷ്ടപ്പെടലോ അർത്ഥത്തിന്റെ പ്രതിസന്ധിയോ എന്നതിലും കൂടുതൽ ദുഷ്പ്രഭാവമുള്ള ഒരു അപകടം. സഭ തന്റെ സ്വന്തം അടിസ്ഥാന സൗകര്യം—തന്റെ സ്വന്തം "ആത്മാവിന്റെ സർവകലാശാല"—നിർമ്മിക്കാത്ത പക്ഷം, നാം മറ്റുള്ളവരുടെ നിർമ്മിച്ച അടിസ്ഥാന സൗകര്യത്തിൽ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവരും. ഡിജിറ്റൽ ഫ്യൂഡലിസത്തിന്റെ പുതിയ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് നാം അന്ധമായി കടക്കാൻ അപകടമുണ്ട്.
നാം കൃത്രിമ ബുദ്ധിയുടെ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യത്തെ വ്യക്തമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമിയിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ "മസ്തിഷ്കങ്ങൾ" വികസിപ്പിക്കാൻ ബില്ല്യൺ ഡോളറുകൾ ആവശ്യമാണ്, ഇപ്പോൾ ആഗോള സാങ്കേതിക കമ്പനികളുടെ ഒരു ചെറിയ കൂട്ടത്തിൽ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ഈ കമ്പനികൾ ഉപകരണങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നതല്ല; അവ ഭാവിയിലെ എല്ലാ സമൂഹവും നിർമ്മിക്കുന്ന പുതിയ ഡിജിറ്റൽ ഭൂമിയെയാണ് നിർമ്മിക്കുന്നത്.
നാം അവരുടെ ഉപകരണങ്ങൾ സംശയമില്ലാതെ സ്വീകരിച്ചാൽ, നാം "ഡിജിറ്റൽ സർവങ്ങൾ" ആകുന്നു. നാം അവരുടെ നെറ്റ്‌വർക്കുകളുടെ മണ്ണ് കൃഷി ചെയ്യുന്നു, അവരുടെ മോഡലുകൾക്ക് സൗജന്യമായി പരിശീലനം നൽകുന്നു, എന്നാൽ അവർ ഫലമായ ബുദ്ധിമുട്ടിന്റെ ആധികാരിക ഉടമസ്ഥത കൈവശം വയ്ക്കുന്നു. നാം സ്വന്തമല്ലാത്ത ഒരു വീട്ടിൽ വാടകക്കാരാക്കുന്നു, നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കാത്ത ഒരു വാടകക്കാരന്റെ whims ന് വിധേയമായിരിക്കുന്നു.
ഈ ആശ്രയത്തിന്റെ അപകടം സിദ്ധാന്തപരമായതല്ല; അത് അസ്തിത്വപരമാണ്. "പക്ഷപാതമുള്ള ഓറക്കിള്" എന്നത് പരിഗണിക്കുക. ഒരു കത്തോലിക്കാ സ്കൂൾ പൂർണ്ണമായും ഒരു secular AI വിദ്യാഭ്യാസ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു എന്ന് കണക്കാക്കുക. ഒരു ദിവസം, ആ AI യുടെ കോർപ്പറേറ്റ് ഉടമ അതിന്റെ "സുരക്ഷാ മാർഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ" പുതുക്കുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി, ഈ സംവിധാനം പുനരുത്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകാൻ നിരസിക്കുന്നു, കാരണം അത് "അനുവദിക്കാത്ത ചരിത്ര ഡാറ്റ" ആയി കണക്കാക്കുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സഭയുടെ പഠനം "വ്യത്യസ്തമായ ഉള്ളടക്കം" ആയി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു, ക്ലാസിൽ നിന്ന് അത് തടയുന്നു. ഒരു കണ്ണിൽ, സ്കൂളിന്റെ വിശ്വാസം പകർന്നുവിടാനുള്ള കഴിവ് അശക്തമാകുന്നു, കാരണം അത് ആശ്രയിക്കുന്ന "മസ്തിഷ്കം" സിലിക്കൺ വാലിയിലെ ഒരു കമ്മിറ്റിയുടെ ലൊബോട്ടമൈസ്ഡ് ആയി.
"പരീക്ഷണ കുടുക്കൽ" എന്നത് പരിഗണിക്കുക. നാം AI ഏജന്റുകൾക്ക് നമ്മുടെ റക്ടറികളിലേക്കും, കൗൺസലിംഗ് കേന്ദ്രങ്ങളിലേക്കും, വീട്ടിലേക്കും ആഹ്വാനിക്കുമ്പോൾ, നാം ചോദിക്കേണ്ടത്: ആരാണ് കേൾക്കുന്നത്? ഈ സിസ്റ്റങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ക്ലൗഡിൽ, ഡാറ്റാ-മൈനിംഗ് പരസ്യ കമ്പനികളുടെ ഉടമസ്ഥതയിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ, കത്തോലിക്കാ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും íntimate വിവരങ്ങൾ—നമ്മുടെ പോരാട്ടങ്ങൾ, നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ, നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക ആരോഗ്യങ്ങൾ—വാങ്ങാനും വിറ്റ് മാറ്റാനും സാധിക്കുന്ന വസ്തുക്കളായി മാറുന്നു. നാം ഒരു പാനോപ്റ്റിക്കോൺ സൃഷ്ടിക്കാൻ അപകടം വരുത്തുന്നു, അവിടെ സഭയുടെ ആന്തരിക ജീവിതം സംസ്ഥാനത്തിലും വിപണിയിലും വ്യക്തമായിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ വിശ്വാസികളോട് അദൃശ്യമായിരിക്കുന്നു.
ഊർജ്ജിതമായ, "സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നഷ്ടം" എന്നത് പരിഗണിക്കുക. സഭ തന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾക്കായി പുറമെ നിന്നുള്ള വിതരണക്കാരെ ആശ്രയിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളിൽ വ്യക്തികളുടെ "റദ്ദാക്കൽ" എന്നതിൽ ഇത് കാണുന്നു; പുതിയ secular dogmas ലംഘിക്കുന്നതിനാൽ മുഴുവൻ Diocese സിസ്റ്റങ്ങളുടെ റദ്ദാക്കലിനെ കണക്കാക്കുക. നാം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഉപയോക്താക്കളായിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഉടമകളല്ലെങ്കിൽ, നാം ഏതെങ്കിലും നിമിഷം de-platformed ആകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.
ഇത് "കറുത്ത പാത" ആണ്. ഇത് നമ്മൾ സുഖകരമായെങ്കിലും പിടിച്ചുപറ്റിയ ഒരു ഭാവിയാണ്. നമ്മൾ മായാജാല സൗകര്യങ്ങൾ—സ്വയമേവനങ്ങൾ, ഉടൻ വിവർത്തനങ്ങൾ, എളുപ്പമുള്ള ഭരണകൂടം—നൽകുന്നു, എന്നാൽ വില നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. നാം ഒരു സുഖകരമായ യാത്രയ്ക്കായി രാജ്യത്തിന്റെ കീകൾ കൈമാറുന്നു.
സഭ ഈ വാണിജ്യം നിഷേധിക്കണം. ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിൽ നാം Subsidiarity എന്ന തത്വത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം. തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കേണ്ടതും, ഡാറ്റ സൂക്ഷിക്കേണ്ടതും ഏറ്റവും പ്രാദേശിക തലത്തിൽ—കുടുംബം, പാരിഷ്, Diocese—ആവണം.
സെകുലർ ടെക്ക് മോണോപ്പോളികൾ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ തലത്തിലേക്ക് നമ്മുടെ ഡാറ്റ അവരുടെ ട്രില്യൻ-പാരാമീറ്റർ ഭീമന്മാരുടെ കൈയിൽ surrender ചെയ്യാതെ സാധ്യമല്ല എന്ന് നമ്മെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ കൃത്രിമ ബുദ്ധിയുടെ അതിരുകൾ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, ഒരു ശക്തമായ ഹൈബ്രിഡ് ആർക്കിടെക്ചർ ഉയരുന്നു: കത്തോലിക്കാ 'ബുദ്ധിമുട്ടിന്റെ കേന്ദ്രം' നോടുകൂടിയ ചെറിയ ഭാഷാ മോഡലുകളുടെ (SLMs) വിന്യാസം. ഈ വളരെ കാര്യക്ഷമമായ പ്രാദേശിക മോഡലുകൾ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഗേറ്റ്കീപർമാരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അവയ്ക്ക് മുഴുവൻ ഇന്റർനെറ്റ് ഓർമ്മിക്കാൻ ആവശ്യമില്ല; അവ ശുദ്ധമായ പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് കത്തോലിക്കാ 'ബുദ്ധിമുട്ടിന്റെ കേന്ദ്രം' നോടുകൂടിയ സുരക്ഷിതമായ അറിവ് ഗ്രാഫിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു.
എന്നാൽ, ഒരു ആർക്കിന് എല്ലാ ജീവിതവും കൈക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്, theology മാത്രമല്ല. ഒരു യഥാർത്ഥ സ്വതന്ത്ര AI യും പ്രായോഗികമായ, ദിവസേന സഹായിയായി പ്രവർത്തിക്കണം. ഇത് നേടാൻ, 'SLM-first, LLM-as-fallback' ആർക്കിടെക്ചർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു വ്യത്യസ്തമായ സിസ്റ്റം ഉപയോഗിക്കാം. ഒരു ഉപയോക്താവിന് പൊതുവായ secular അറിവ് അല്ലെങ്കിൽ വലിയ കണക്കുകൂട്ടൽ ശക്തി ആവശ്യമായപ്പോൾ—കോഡ് എഴുതുകയോ വിപണിയിലെ പ്രവണതകൾ വിശകലനം ചെയ്യുകയോ—പ്രാദേശിക SLM വ്യക്തിഗത തിരിച്ചറിയൽ ഡാറ്റ നീക്കം ചെയ്ത് ഒരു അനാമിക ചോദ്യം മുന്നോട്ട് അയയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ, പുറത്ത് പോകുന്ന ചോദ്യം അനാമികമാക്കുന്നത് മാത്രം പ്രശ്നത്തിന്റെ അർദ്ധം മാത്രമാണ്. ഇത് നമ്മുടെ സ്വകാര്യത സംരക്ഷിക്കുന്നു, എന്നാൽ അതിന്റെ മുന്നണി മോഡലിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്ന കച്ചവട ഔട്ട്പുട്ട് സിലിക്കൺ വാലിയിലെ സൃഷ്ടാക്കളുടെ ആഴത്തിലുള്ള ആശയവിനിമയ偏见ങ്ങൾ കൈവശം വയ്ക്കും. അതിനാൽ, നമ്മുടെ പ്രാദേശിക SLM ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം കൈമാറേണ്ടതല്ല; അത് ഒരു തത്ത്വശാസ്ത്രപരമായ ഫിൽട്ടർ കൂടിയായും സംയോജിപ്പിക്കണം. secular cloud മോഡൽ അതിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ ഔട്ട്പുട്ട് തിരികെ നൽകുമ്പോൾ, പ്രാദേശിക SLM ആ ഡാറ്റയെ കത്തോലിക്കാ 'ബുദ്ധിമുട്ടിന്റെ കേന്ദ്രം' നോടുകൂടി വിലയിരുത്തുകയും സങ്കലനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു, അത് ഉപയോക്താവിന് എത്തുന്നതിന് മുമ്പ്. ഈ ഇരട്ട-പ്രവർത്തന ആർക്കിടെക്ചർ—പുറത്തേക്കുള്ള അഭ്യർത്ഥന അനാമികമാക്കുകയും, തിരിച്ചെത്തുന്ന പ്രതികരണം ശുദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്—സത്യമായും ദ്രുതമായ സിദ്ധാന്തപരമായ വിശ്വാസ്യതയും അദൃശ്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉറപ്പാക്കുന്നു.
നമുക്ക് "സ്വാതന്ത്ര്യ AI" ആവശ്യമുണ്ട്—നമ്മുടെ സ്വന്തം ഉപകരണങ്ങളിൽ പ്രാദേശികമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന, നമ്മുടെ സ്വന്തം മതിലുകൾ കൊണ്ട് സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട, നമ്മുടെ സ്വന്തം വിശ്വാസവുമായി ഒത്തുചേരുന്ന സിസ്റ്റങ്ങൾ. ഇത് വെറും ഡാറ്റാ സ്വകാര്യതയുടെ കാര്യമല്ല; ഇത് രൂപീകരണത്തിന്റെ കാര്യമാണ്. ഒരു "സ്വാതന്ത്ര്യ" സിസ്റ്റം എന്നത് "ഭാരം"—മോഡലിന്റെ ബില്ല്യൺ ബന്ധങ്ങൾ—ചർച്ച് ന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നതാണ്, സിലിക്കൺ വാലിയുടെ ലാഭ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കല്ല. ഇത് ഒരു നൈതിക ചോദ്യത്തിന് ചോദിച്ചാൽ secular സാന്ദ്രതയിലേക്ക് തിരിയുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ, പകരം പവിത്ര പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കിണറ്റിൽ നിന്നും ആകുന്നു. ഇത് "അന്വേഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യം" കൈവശം വയ്ക്കുന്നത്, അതിനാൽ ഒരു കത്തോലിക്കാ സ്കൂൾ, ആശുപത്രി, അല്ലെങ്കിൽ കുടുംബം ജ്ഞാനം ചോദിച്ചാൽ, അവർക്ക് ഗോസ്പലിൽ അടിസ്ഥിതമായ മറുപടി ലഭിക്കണം, നിലവിലെ സാംസ്കാരിക നിമിഷത്തിന്റെ偏见ങ്ങൾക്കു അശുദ്ധമാക്കാത്തത്.
എന്നാൽ, സ്വാതന്ത്ര്യം അകലം അല്ല. നാം നമ്മുടെ സ്വന്തം ഡിജിറ്റൽ ആർക്കുകൾ നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ, പൊതുവായ സമുദ്രങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. "ഡിജിറ്റൽ പൗരത്വത്തിന്റെ" കടമ സ്വീകരിക്കണം. സാങ്കേതികവിദ്യയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ചർച്ചകളിൽ സഭ വൈകിയെത്തിയിട്ടുണ്ട്, കൺക്രീറ്റ് കെട്ടിയതിന് ശേഷം വിമർശനങ്ങൾ മാത്രം നൽകുന്നു. AI യിൽ, നാം നിരീക്ഷകർ ആകാൻ കഴിയില്ല. ഡാറ്റയെ എങ്ങനെ ഭരിക്കണമെന്ന്, എങ്ങനെ പങ്കാളിത്തത്തിനായി ആപേക്ഷികമാക്കണമെന്ന്, എങ്ങനെ "സത്യം" നിർവചിക്കണമെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരു സജീവമായ വിശ്വാസികളെ ആവശ്യമുണ്ട്. നാം സാങ്കേതികവിദ്യയെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാം അതിനെ ഫലപ്രദമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല. ഈ ശക്തമായ ഉപകരണങ്ങളിൽ സ്ഥാപിച്ച "ഗാർഡ്‌റെയിൽ" കൾ കോർപ്പറേറ്റ് ഉത്തരവാദിത്വം സംരക്ഷിക്കാൻ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ മാന്യതയെ സംരക്ഷിക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തതല്ല.
നാം ഒരു ഭാവി നിർമ്മിക്കണം, കത്തോലിക്കൻ യന്ത്രത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നുവെങ്കിലും, യന്ത്രം ഒരിക്കലും കത്തോലിക്കനെ നിയന്ത്രിക്കരുത്. നാം സെർവറുകൾ ഉടമകളായില്ലെങ്കിൽ—അവയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന നിയമങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ—ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടം ദിവ്യത്തിന് തുറന്നിരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാക്കാനുള്ള കടമ നാം വിട്ടുനൽകുന്നു.
VI. സമാപനം: ഉൽപ്പാദനത്തിൽ നിന്ന് വിശുദ്ധീകരണത്തിലേക്ക്
നാം "പ്രോട്ടസ്റ്റന്റ് ജോലിയുടെ നൈതികത" ന്റെ സംസ്കാരത്തിൽ നിൽക്കുന്നു—ഒരു മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം തന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്ന നൂറ്റാണ്ടുകളായിട്ടുള്ള വിശ്വാസം. പലർക്കും, ഇത് ഒരു മരണമായി തോന്നുന്നു. ഇത് "അസ്തിത്വ കല്ല്" ന്റെ വെട്ടം നൽകുന്നു, പഴയതും ഭീഷണിയുള്ളതുമായ ഭാവി. എന്നാൽ സഭയ്ക്കായി, ഇത് ഒരു സംസ്കാരമല്ല; ഇത് ഒരു വെളിപ്പെടുത്തലാണ്.
"GDP കാലഘട്ടത്തിന്റെ" തകർച്ച, റോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വീഴ്ച以来, പരസ്യവത്കരണത്തിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ അവസരമാണ്. ഇരുനൂറ്റാണ്ടുകൾക്കാലം, വിപണിയും അൾട്ടാറും മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിനായി മത്സരിച്ചിരിക്കുന്നു. വിപണി അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമയം, ഊർജ്ജം, ആശങ്ക എന്നിവ ആവശ്യപ്പെട്ടു, സഭയ്ക്ക് ഞായറാഴ്ച രാവിലെ അവന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം വിട്ടു.
ആ മത്സരത്തിന് അവസാനിക്കുന്നു. യന്ത്രം കഠിനാധ്വാനം ഏറ്റെടുക്കാൻ വരുന്നു. അത് ജീവനക്കാരന്റെ ആശങ്കയെ കൈമാറാൻ വരുന്നു. അത് മനുഷ്യരോടു തിരികെ നൽകുന്നു, നാം വളരെ തിരക്കിലാണ് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ: സമയം.
ഇത് നമ്മെ ഒരു കടുത്ത, ബൈനറി തിരഞ്ഞെടുപ്പിലേക്കു നയിക്കുന്നു.
നാം ഈ അധിക സമയത്തെ "ഡിജിറ്റൽ റൗണ്ടബൗട്ട്" കൊണ്ട് നശിപ്പിക്കാൻ അനുവദിക്കാം. ഒരു തലമുറ, ലക്ഷ്യങ്ങളില്ലാതെ, സിന്തറ്റിക് സൗകര്യങ്ങളുടെ ധീരമായ പുതിയ ലോകത്തിലേക്ക് ലയിക്കുന്നു, അവരെ സുരക്ഷിതമായ, മയക്കമുള്ള, ആത്മീയമായി ശുദ്ധമായവരായി സൂക്ഷിക്കുന്ന ആൽഗോരിതങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നു. ഇത് "ഹോളോ മാൻ" ന്റെ പാതയാണ്, അവിടെ മനുഷ്യനെ അനുഭവങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താവായി കുറയ്ക്കുന്നു, ജീവന്റെ സൃഷ്ടാവായി അല്ല.
അല്ലെങ്കിൽ, നാം ഈ നിമിഷത്തെ പുതിയ പുനർജന്മം ആരംഭിക്കാൻ പിടിച്ചെടുക്കാം.
ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു, സംസ്കാരം മനുഷ്യർ ജീവനക്കായി കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുമ്പോൾ വളരുന്നില്ല, എന്നാൽ അവർ ദിവ്യത്തെ ആലോചിക്കാൻ leisure ഉണ്ട്. സഭ ഈ ഇടയിൽ കടന്നുവന്നാൽ—"ആത്മാവിന്റെ സർവകലാശാല" നിർമ്മിച്ചാൽ—നാം ഓട്ടോമേഷൻ നമ്മെ തിരികെ നൽകുന്ന മണിക്കൂറുകൾ എടുത്തു വിശുദ്ധീകരിക്കാം.
നാം ഒരു സംസ്കാരം നിർമ്മിക്കാം, ഒരു മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ "ഔട്ട്പുട്ട്" ഉൽപ്പന്നങ്ങളിലോ എഴുതിയ കോഡിലോ അളക്കപ്പെടുന്നില്ല, എന്നാൽ ദാനത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ, പ്രാർത്ഥനയുടെ ആഴത്തിൽ, കുട്ടികളെ വളർത്തുന്നതിലും, സൗന്ദര്യത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ.
എന്നാൽ, ഈ ആർക്കിന് സ്വയം നിർമ്മിക്കാനാവില്ല. ഇത് ഒരു പുതിയ നൊഹയുടെ തലമുറയെ ആവശ്യമാണ്—നാം കാണാത്തതിന്റെ സത്യത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും, secular ലോകം മഴയുടെ അഭാവത്തിൽ പരിഹാസം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ പുതിയ അടിസ്ഥാന സൗകര്യം സ്ഥാപിക്കാൻ വിശ്വാസം ഉള്ളവർ.
നാം ഡിജിറ്റൽ അടിസ്ഥാന സൗകര്യത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കാൻ തയ്യാറായ bishops ആവശ്യമുണ്ട്, അവരുടെ മുൻഗാമികൾ കല്ലിന്റെ കത്തീഡ്രലുകളിൽ നിക്ഷേപിച്ച പോലെ.
നാം ഈ ഉപകരണങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ തയ്യാറായ കത്തോലിക്കൻ ലെയർ ആവശ്യമുണ്ട്, സാങ്കേതിക ദൈവങ്ങളുടെ സേവനത്തിൽ അല്ല, നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കാൻ.
നാം ഭാവിയെ "അദൃശ്യ കൈ" ആൽഗോരിതത്തിന്റെ കൈയിൽ വിട്ടുനൽകാൻ തയ്യാറായ കത്തോലിക്കാ രാഷ്ട്രപ്രതിനിധികളും പൊതുവായ അഭിഭാഷകരും ആവശ്യമുണ്ട്. നാം ലാഭമാർജിനിൽ വ്യക്തിയെ മുൻഗണന നൽകുന്ന നിയമപരമായ ഘടനയ്ക്കായി പോരാടേണ്ട പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ആവശ്യമുണ്ട്, AI മനുഷ്യന്റെ വളർച്ചയുടെ ഉപകരണമല്ല, മറിച്ച് മാനിപ്പുലേഷന്റെ ഉപകരണമല്ല.
നാം ഭക്ഷണമേശയ്ക്ക് മുകളിലുള്ള യാഥാർത്ഥ്യമായ ആളുകളെ സ്നേഹിക്കുന്ന കഠിനമായ, അശുദ്ധമായ ജോലി ചെയ്യാൻ ധൈര്യമുള്ള കുടുംബങ്ങൾ ആവശ്യമുണ്ട്.
പോപ്പ് ലിയോ XIV ന്റെ വെല്ലുവിളിയെ നാം ശ്രദ്ധിക്കണം: 'ആൽഗോരിതം നിങ്ങളുടെ കഥ എഴുതാൻ അനുവദിക്കരുത്! നിങ്ങൾ തന്നെ എഴുത്തുകാർ ആകുക; സാങ്കേതികവിദ്യയെ ബുദ്ധിമുട്ടോടെ ഉപയോഗിക്കുക, എന്നാൽ സാങ്കേതികവിദ്യ നിങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്.'
സിലിക്കൺ വാലി മനുഷ്യർ അവസാനമായി വിശ്രമിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഭാവി നൽകുന്നു. സഭ മനുഷ്യർ അവസാനമായി ഉയരാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഭാവി നൽകുന്നു.
ഇത് ചെയ്യാൻ, യന്ത്രം അനുകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഏക കാര്യമായ സംസ്കാരം നിർമ്മിക്കണം: യാഥാർത്ഥ്യമായ, അസംസ്കൃത, ബലിദാനം ചെയ്ത സ്നേഹത്തിന്റെ സംസ്കാരം. ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിന്റെ പ്രളയം വഴി മനുഷ്യനായതിന്റെ ഓർമ്മ കൈക്കൊള്ളുന്ന കപ്പലായിരിക്കണം. അവസാനം, 'മഹാനായ വേർതിരിവിന്റെ' വെള്ളം നിശ്ചലമാകും. ആർക്കിന്റെ വാതിലുകൾ ഈ പുതിയ, പ്രവൃത്തി കഴിഞ്ഞ ലോകത്തിലേക്ക് തുറക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തോടെ ഈ പുതിയ സംസ്കാരത്തിന്റെ മണ്ണ് കൃഷി ചെയ്യാൻ വിശ്വാസികൾ മാത്രം പുറത്ത് വരട്ടെ.
യന്ത്രങ്ങൾ കഠിനാധ്വാനം കൈക്കൊള്ളും; നാം വിശ്വാസികൾ ഭൂമിയെ കൈവശമാക്കുന്നതിന് ഉറപ്പാക്കാം.