Nananawagan si Pablo VI sa mga lalaki at babaeng relihiyoso na panibaguhin ang kanilang pagtatalaga bilang isang radikal na saksi sa pangingibabaw ng Diyos, sa pagsunod kay Kristo sa pamamagitan ng kalinisan, karalitaan, at pagkamasunurin. Nananatiling isang mahalagang kaloob ng Espiritu Santo ang buhay relihiyoso, ngunit dapat panatilihin ng pagpapanibago ang nagtatatag na karisma ng bawat instituto sa halip na sumuko sa mga uso, kawalan ng tiwala sa tradisyon, o padalus-dalos na pag-eeksperimento. Ang mga bokasyong kontemplatibo at apostoliko ay kapwa nangangailangan ng matalik na pakikipag-isa sa Diyos, katapatan sa panalangin, at isang disiplinadong pamumuhay na nakatuon sa pag-ibig. Inilalahad ng pangaral ang kalinisan bilang tanda ng hindi nahahating pag-ibig, ang karalitaan bilang pakikiisa sa mga dukha at kalayaan mula sa konsumerismo, at ang pagkamasunurin bilang isang malayang pag-aalay ng sarili ayon sa huwaran ni Kristo. Dapat gampanan ng mga superyor ang awtoridad bilang mapagkumbabang paglilingkod, habang ang mga kasapi ay nakikipagtulungan sa pamamagitan ng diyalogo at may pananagutang pagkamasunurin, na tumatanggi lamang sa mga utos na salungat sa batas moral o sa turo ng Simbahan. Ang mga pamayanan, malaki man o maliit, ay dapat maglinang ng pangkapatirang pag-ibig, katahimikan, rekoleksiyon, Eukarististikong pagsamba, at balanse sa pagitan ng panlabas na gawain at buhay panloob. Mabisa lamang ang kanilang misyon sa ebanghelisasyon, pastoral na pangangalaga, at paglilingkod kapag nakaugat sa panalangin at sa Ebanghelyo. Hinihiling ni Pablo VI sa mga relihiyoso na harapin ang makabagong daigdig nang may payak na kalooban, kababaang-loob, kagalakan, at katapatan, upang maihayag ng kanilang pamumuhay si Kristo, mahikayat ang mga bokasyon, at maglingkod sa Simbahan at sangkatauhan, taglay si Maria bilang kanilang huwaran.