Kinakausap ni Agustin ang mga mananampalatayang nalilito sa ugnayan ng malayang kalooban at biyaya ng Diyos, at nagbababala laban kapwa sa pagtatatwa sa biyaya dahil sa labis na pagtitiwala sa kakayahan ng tao at sa pagtatatwa sa malayang kalooban dahil sa labis na pagbibigay-diin sa biyaya. Ipinagpapalagay ng mga utos sa Kasulatan ang tunay na kakayahang pumili at itinatatag ang pananagutan ng tao: nagmumula ang tukso sa di-wastong pagnanasa, hindi sa Diyos, at hindi sapat ang kawalan ng kaalaman bilang pangkalahatang dahilan upang mapawalang-sala sa kasalanan. Laban sa mga Pelagiano, pinaninindigan ni Agustin na inihahayag ng kautusan ang kasalanan ngunit hindi nito kayang gawing matuwid ang tao o madaig ang kasalanan; tanging ang biyaya ni Kristo at ang Espiritung nagbibigay-buhay ang nagbibigay-kakayahan sa mga tao na tuparin ang mga utos ng Diyos. Tunay ang malayang kalooban, ngunit napakahina nito upang gumawa ng mabuti nang walang tulong ng Diyos. Ang pananampalataya, ang unang paglapit sa Diyos, ang pag-ibig, ang pagtitiyaga, at bawat mabuting gawa ay mga kaloob na nauuna sa pakikipagtulungan ng tao at nagpapanatili nito. Ang buhay na walang hanggan ay kapwa gantimpala at biyaya sapagkat kinokoronahan ng Diyos ang Kanyang sariling mga kaloob sa mga gumagawa ng mabuti. Ang pagbabago ng pusong bato, ang pagbabalik-loob ng mga hindi nananampalataya, at maging ang pagbibinyag sa mga sanggol ay nagpapatotoo sa mahiwagang pagkukusa ng biyaya, na ibinibigay nang hindi nakabatay sa merito ng tao. Ang kataas-taasang pamamahala ng Diyos ay hindi nangangahulugang Siya ang may-akda ng kasamaan o nawawala ang pananagutan ng tao, bagaman nananatiling nakukubli ang Kanyang mga paghatol. Nagtatapos si Agustin sa paghimok na manalangin, magpakumbaba, magpasalamat, at manatiling tapat sa inihayag na katotohanan habang hinihintay ang mas malalim na pagkaunawa.