Binabasa ni Agustin ang Awit 78 bilang babala sa Simbahan: dapat alalahanin ng bayan ng Diyos ang kaniyang mga kaloob, tanggapin ang kaniyang salita nang may kababaang-loob, at iwasan ang kawalan ng pananampalataya at kawalang-utang-na-loob na naghatid ng paghuhukom sa Israel. Nangangailangan ng panloob na pagpapakahulugan ang mga talinghaga at pahayag ng salmo. Ang Exodo ay nagiging sunud-sunod na sagisag na natutupad kay Kristo: ang bato ay sumasagisag kay Kristo, ang pagtawid sa dagat ay sa Binyag, ang ulap at apoy ay sa patnubay ng Diyos, at ang mana ay sa Tinapay mula sa Langit na ipinagkakaloob sa pamamagitan ni Kristo at ng Ebanghelyo. Binibigyang-kahulugang alegoriko ang mga salot bilang mga tanda ng mga bisyo at espirituwal na pagkaalipin, na tumutugma ang sampung salot sa mga utos. Ibinubunyag ng mga pagrereklamo ng Israel sa ilang ang pananampalatayang naghahangad ng mga pakinabang sa lupa sa halip na hanapin ang Diyos mismo, samantalang kumakatawan ang “mga anak ni Ephrem” sa panlabas na pagsunod na walang biyaya ng Espiritu. Nakikita ni Agustin ang Lupang Pangako, Bundok Sion, si David, at ang kawan ng pastol bilang mga sagisag ng Simbahan at ni Kristo, na ang pamana ay umaabot sa mga Hentil. Itinatag ang Simbahan upang manatili magpakailanman, at inaakay ang mga mananampalataya ng kawalang-sala ng puso ni Kristo at ng pagkaunawa ng kaniyang mga kamay.