Tinutunton ni Eusebio ang kasaysayan ng Simbahan mula sa pag-iral ni Kristo bilang walang-hanggang Salita bago ang Pagkakatawang-tao, hanggang sa panahon ng mga apostol, mga pag-uusig, erehiya, pagkamartir, pagtatalong doktrinal, at kapayapaan sa ilalim ng imperyo. Inilalahad niya ang mga tauhan at institusyon ng Lumang Tipan bilang paghahanda para kay Kristo, isinasalaysay ang paglilingkod ng mga apostol at mga unang obispo, at iniingatan ang mga tradisyon tungkol kay Abgarus ng Edessa, sa pagkawasak ng Jerusalem, sa mga sulating apostoliko, at sa paghahalili ng mga guro sa Roma, Alejandria, Antioquia, Jerusalem, at iba pang lugar. Sinusuportahan ni Josephus at ng maraming saksi mula sa Simbahan ang salaysay na pangkasaysayan. Binibigyang-pansin lalo ang patotoo nina Policarpo at Justino, ng mga martir ng Lyons at Vienne, nina Origen at Dionisio, at ng mga biktima ng mga pag-uusig sa ilalim nina Decius, Valerian, at Diocletian. Tinatanggihan ni Eusebio ang Marcionismo, Montanismo, Gnostisismo, Sabelianismo, at iba pang hamon, habang itinatala ang mga pagtatalo tungkol sa Paskong Muling Pagkabuhay, muling pagbibinyag, milenyo, at Aklat ng Pahayag. Inilalarawan ng mga huling aklat ang mga hakbang nina Constantino at Licinius na nagpanumbalik ng kalayaan ng mga Kristiyano, mga ari-ariang kinumpiska, mga simbahan, at pampublikong pagsamba. Sinusundan ito ng pagdaig ni Constantino kay Licinius at muling pagkakamit ng Simbahan ng kapayapaan. Inilalahad ng isang talumpating papuri tungkol sa basilika sa Tiro ang naipanumbalik na Simbahan bilang templong espirituwal. Nakapundasyon ang templong ito kay Kristo, ang batong panulukan, at pinananahanan ng Ama, Anak, at Espiritu Santo.