Nananawagan si Agustin kay Papa Bonifacio na pangalagaan ang kawan ni Kristo sa pamamagitan ng pagwawasto sa mga sulating Pelagiano na naglalagay sa panganib sa mga hindi gaanong nakapag-aral. Tinatanggihan niya ang paratang na Manikeo ang turong Katoliko: mabuti ang sangnilikha, pag-aasawa, pag-aanak, malayang kalooban, at Kautusan, ngunit nasugatan ng kasalanan ni Adan ang kalikasan ng tao, kaya hindi makapamumuhay ang mga tao nang matuwid at walang pagkamatay kung walang biyaya. Nananatili ang konkupisensiya matapos ang Binyag maliban kung ito ay yayakapin, samantalang inaalis ng Binyag ang pagkakasala at kailangan ito maging sa mga sanggol, na ang magkakaibang kahihinatnan ay nagsisilbing katibayan ng kasalanang orihinal at biyayang malayang ipinagkakaloob. Laban sa pag-aangkin ng mga Pelagiano na kayang simulan at lubusin ng tao ang kabutihan sa sarili niyang kakayahan, iginigiit ni Agustin na nauuna ang pagkilos ng Diyos sa loob ng tao sa bawat mabuting pagpapasiya, pagnanais, at gawa, nang hindi inaalis ang tunay na pakikipagtulungan ng tao. Inilalantad ng Kautusan ang kasalanan; binibigyan ng Espiritu ang tao ng kakayahang sumunod. Naligtas ang mga banal ng Lumang Tipan sa pamamagitan ng pananampalataya kay Kristo. Ang mga pagbanggit sa “kasalanan” sa Kasulatan ay tumutukoy sa hain ni Kristo, hindi sa pagiging makasalanan, at walang mananampalatayang nagiging ganap na walang kasalanan bago ang muling pagkabuhay. Sa paggamit kina Cipriano at Ambrosio bilang mga saksi sa sinaunang pananampalataya ng Simbahan, ipinagtatanggol ni Agustin ang patuloy na pananalangin, pag-amin sa mga kasalanan, at pag-asa sa kapatawaran. Inilalahad niya ang doktrinang Katoliko bilang gitnang landas sa pagitan ng paghamak ng mga Manikeo sa kalikasan at pagtanggi ng mga Pelagiano sa kasalanang orihinal at sa kinakailangang biyaya ni Kristo. Pinaninindigan din niyang maaaring hatulan ng mga obispo ang erehiya sa kanilang sariling lugar nang walang pangkalahatang sinodo.