Sumusulat si Agustin kina Prosper at Hilary laban sa pahayag na nagsisimula ang pananampalataya sa pagkukusa ng tao. Iginigiit niyang nauuna sa kabanalan ang predestinasyon, o pagtatalaga nang patiuna, at inihahanda nito ang bawat kaloob na naghahatid ng kaligtasan: pananampalataya, paglago nito, at pagtitiyaga hanggang wakas. Hindi pinipili ng Diyos ang mga tao dahil nakikita na niya ang kanilang magiging merito; sa halip, lumilikha ng pananampalataya ang mabisang biyaya. Ipinakikita ng magkakaibang hantungan ng mga sanggol at ng predestinasyon ni Kristo bilang Anak na ang pagpili ng Diyos ay kaloob na hindi nakabatay sa merito. Hindi malirip ang mga dahilan kung bakit ipinagkakaloob ang awa sa ilan at hindi sa iba, at walang dapat hatulan batay sa mga kasalanan o meritong maaaring magkaroon sa hinaharap. Ipinaliliwanag ng Ikalawang Aklat ang Ama Namin bilang turo tungkol sa biyaya. Hinihiling ng “Sundin ang loob mo” ang pagbabalik-loob at kabanalan, ng “kakanin sa araw-araw” ang patuloy na pakikipag-isa kay Kristo, at itinatanggi ng mga kahilingan para sa kapatawaran at kaligtasan mula sa masama na may sinumang walang kasalanan sa buhay na ito. Ang pagtitiyaga hanggang wakas, na ipinagkakaloob lamang sa katapusan ng buhay at lalo nang nahahayag sa pagkamartir, ay hindi na mawawala kapag naipagkaloob na, bagaman dapat itong ipanalangin ng mga Kristiyano. Pinaninindigan ni Agustin na hindi inaalis ng predestinasyon ang pangangaral, panghihikayat, pagsaway, panalangin, o pananagutang moral. Ang pagsisikap ng tao ang paraang ginagamit ng Diyos sa pagkilos. Dapat maingat na ipangaral ng mga pastol ang doktrina at hikayatin ang mga makasalanan sa disiplina sa halip na sa paghihintay lamang, nang hindi ipinahahayag na may sinumang itinakwil. Pinatototohanan ng mga panalangin ng Simbahan para sa mga di-sumasampalataya at para sa pagtitiyaga ng mga mananampalataya na ang pagbabalik-loob, tapat na pamumuhay, at pagtitiyaga ay mga kaloob ng Diyos. Sa pagtatapos, iniuukol ni Agustin ang lahat ng kaluwalhatian sa Diyos at inilalahad ang predestinasyon ni Kristo bilang pinakamataas na huwaran ng biyayang hindi nakabatay sa merito.