Inihahambing ni Thomas Joseph White sina Hans Urs von Balthasar at Charles Journet tungkol sa posibilidad ng kaligtasan para sa lahat, pagpili ng Diyos, biyaya, at realidad ng impiyerno. Inilalagay ng artikulo ang dalawang teologo laban sa mahihigpit na paglalahad na Agustiniano kung saan paunang itinatalaga ng Diyos ang ilang tao sa kaligtasan at ang iba sa kapahamakang walang hanggan. Kapuwa nila pinagtitibay na hinahangad ng Diyos ang kaligtasan ng bawat tao at iniaalay ang sakripisyo ni Kristo para sa lahat. Samantala, tinatawag ni Balthasar ang mga Kristiyano na panatilihing magkasama ang mga babala sa Banal na Kasulatan tungkol sa kapahamakang walang hanggan at ang pag-asang maaaring maligtas ang lahat, nang hindi ipinapahayag na tiyak ang kaligtasan ng lahat.

Ang pangunahing hindi pagkakasundo ay tungkol sa klasikal na pagkakaiba ng paunang kalooban ng Diyos, na naghahangad ng kaligtasan ng lahat, at kasunod na kalooban, na nagpapahintulot ng hatol kapag malayang tumatanggi sa biyaya ang mga nilalang. Batay kina Aquino at Journet, inilalahad ni White ang biyayang sapat ngunit maaaring tanggihan bilang nagpapanatili kapuwa sa kalooban ng Diyos para sa kaligtasan ng lahat at sa pananagutan ng tao: biyaya ang sanhi ng kaligtasan, samantalang nagmumula sa nilalang ang kasamaang moral at tuluyang pagtanggi. Tinatanggihan ni Balthasar ang balangkas na ito sapagkat tila pinahihintulutan nitong hadlangan ng paglaban ng tao ang pag-ibig ng Diyos. Umaasa ang kaniyang dramatikong teolohiya, na naiimpluwensiyahan ni Karl Barth at ng pagbaba ni Kristo sa impiyerno, na mananaig ang walang hanggang pag-ibig sa bawat pagtanggi. Nangangatwiran si White na may panganib itong gawing di-matatanggihan ang biyaya at pahinain ang tunay na kalayaan, samantalang higit na napangangalagaan ni Journet ang kawalang-kasalanan ng Diyos, pananagutan ng tao, at posibilidad ng permanenteng pagbukod ng sarili mula sa pakikiisa sa Diyos.