Sinusuri ni Timothy Bellamah kung paano namamagitan ang awtoridad ng Simbahan sa pagpapakahulugan sa Bibliya, gamit bilang panimulang batayan ang pagbasa ni Matthew Levering kay Tomas de Aquino. Nililinaw muna ng argumento ang pangkasaysayang kahulugan ng auctoritas, na hindi basta maitutumbas sa mga makabagong konsepto ng awtoridad, kapangyarihang legal (potestas), o pag-uutos (imperium). Sa paggamit na Kristiyano, tumutukoy ito sa isang kaloob ng Diyos na kaugnay ng pagiging may-akda, paghahayag, at pakikibahagi sa katotohanan ng Diyos.

Iniuugat ng mga iskolar sa Bibliya noong Gitnang Panahon ang awtoridad ng Kasulatan sa Diyos bilang pangunahing may-akda nito. Itinuturing nila ang mga manunulat na tao bilang mga sekundaryong may-akda at ibinubukod ang katiyakan ng Kasulatan sa pagpapatunay sa pamamagitan ng katwiran. Gayunman, hindi nila itinuturing na di-mababago ang bawat opinyon ng mga Ama ng Simbahan. Sa pamamagitan ng concordia auctoritatum at mga pagtatanging diyalektiko, pinagkakasundo o tinatanggihan ng mga tulad nina William of Alton at Tomas de Aquino ang magkakasalungat na interpretasyon, lalo na sa mga detalyeng pangkasaysayan gaya ng pagkakakilanlan ng mga babaeng nagpahid ng langis kay Hesus. Nananatiling posible ang tapat na pagsisiyasat dahil maaaring magkamali ang mga indibidwal na santo sa mga usaping hindi depinitibo, samantalang may mapagpasiyang bisa ang pinagtibay nang pagtuturo ng Simbahan—na sa huli ay ipinahahayag sa pamamagitan ng Papa. Kaya naglilingkod ang Magisteryo ng Simbahan sa Salitang binibigyang-kahulugan nito nang may awtoridad, sa halip na mangibabaw dito. Kumikilos ito sa ngalan ni Hesukristo.