Ano ang Gastos sa Pagtayo ng isang Tao: Para sa Men’s Executive Series ni Saint Clement

Santo Clemente, ang parokyang Katoliko sa Lincoln Park ng Chicago, ay nagbigay ng mahihirap na tawag ng trabaho sa Men’s Executive Series sa St. Teresa of Avila noong Miyerkules, 21 Oktubre 2026. Kung nakita natin ang mga tao na umalis sa ating mga kumpanya sa paraang umalis sila sa pananampalataya, Matthew Harvey Sanders sinabi sa silid, magpatawag tayo ng crisis meeting sa umaga. “Ano ang Itatayo Mo? Trabaho, Tawag, at Paglikha sa Panahon ng AI” ay nagtatanong kung ano ang talagang isusuko ng mga lalaking ito upang baguhin iyon, at sumasagot sa mga bagay na may halaga: isang oras sa isang linggo kasama ang isang mas batang lalaki, nakatayo sa tabi ng isang tao sa Easter Vigil bilang kanyang sponsor, at isang tapat na sagot sa iyong sariling mesa sa kusina kapag tinanong ng isang apo kung totoo ba ang alinman dito. Basahin ang buong talumpati sa ibaba.

I. Ang Parehong Bukirin

Noong Enero 1843, isang dalawampu't tatlong taong gulang mula sa New York ang dumating sa isang bukirin sa labas ng Boston kung saan ang ilan sa mga pinakamatalinong tao sa Amerika ay nagtatangkang bumuo ng mas magandang mundo, at mas mabuting mga tao upang manirahan dito.

Ang pangalan niya ay Isaac Hecker. Ginugol niya ang kanyang kabataan sa panaderya ng kanyang mga kapatid, at inilalarawan siya ng kanyang biograpo na nagmamasa ng masa "na may Kritika ni Kant sa Purong Rason na nakasabit sa dingding sa harap niya." Sinubukan niya ang pulitika, ang mga kilusang reporma at ang pilosopiya ng kanyang panahon, at sa isang panahon, ayon sa kanyang sariling kwento, siya ay "naniniwala sa wala." Ang Brook Farm ay kung saan pumupunta ang mga naghahanap tulad niya. Tumulong si Nathaniel Hawthorne na itatag ito. Si Emerson ay isang paminsang bisita. Naniniwala ang mga miyembro nito na kung ang buhay ay maayos na nakabalangkas, na may "ang nag-iisip at ang manggagawa" na nagkakaisa sa parehong tao, mas mabuting mga tao ang susunod.

Dalawang taon bago nito, inilagay ni Emerson ang pananampalataya ng kilusan sa isang sanaysay na tinatawag na "Self-Reliance." Sa itaas ay nagtakda siya ng isang Latin na motto, Ne te quaesiveris extra: huwag tumingin sa labas ng iyong sarili. "Tiwala sa iyong sarili," isinulat niya, at "Walang anuman sa huli ang sagrado kundi ang integridad ng iyong sariling isip."

Natutunan ni Hecker na mahalin ang mga taong iyon. Ngunit sa kanyang talaarawan, isinulat niya tungkol sa Transcendentalist: "Nagsasalita siya ng sariling pagtitiwala, ngunit natatakot na magtiwala sa kanyang sarili na magmahal." Itinuro sa kanya ng Brook Farm ang tinatawag ng kanyang biograpo na "ang depekto ng kalikasan ng tao sa pinakamataas na antas": kahit ang pinakamabuting tao, sa pinakamabuting kondisyon, ay hindi makakataas sa kanilang sarili. Noong Marso 1846, ang malaking communal house na itinayo ng mga miyembro nito sa loob ng halos dalawang taon ay nasunog sa lupa sa loob ng dalawang oras. Wala itong insurance, at ang komunidad ay hindi na nakabawi. Sa panahong iyon, si Hecker ay pumunta sa lugar na hindi susundan ng karamihan sa kanyang mga kaibigan. Nang siya ay nagpasya na maging Katoliko, tinanong siya ni Thoreau: "Hindi mo ba kayang mabuhay nang hindi nakadikit sa kanyang mga palda?" Hindi niya kaya. Siya ay naging Katoliko, pagkatapos ay pari, at ginugol ang natitirang bahagi ng kanyang buhay na sinusubukang dalhin ang kanyang bansa kay Cristo, gamit ang pinaka-makapangyarihang medium ng kanyang panahon, ang printing press, sa kanyang mga kasangkapan.

Nagsisimula ako sa kanya dahil sa tingin ko ang Brook Farm ay muling itinayo sa ating panahon.

Ako rin ay isang convert. Nag-aral ako para sa pagka-pari sa komunidad na itinatag ni Hecker, ang Paulist Fathers, at kalaunan ay nagtrabaho para sa Tanggapan ng Espiritwal na Ugnayan ng Arsobispo ng Toronto, na dinala upang tulungan itong matugunan ang mga pastoral na pangangailangan ng mga pari at tao ng arsobispo nang mas mahusay. Bilang isang seminarista, tinanong ako ng mga tanong na kasing luma ng problema ng kasamaan. Sa chancery, ang mga tawag ay canonical, theological at pastoral, kadalasang mula sa mga taong nakagawa na ng kanilang sariling pananaliksik. Ang mahusay na pagsagot sa mga ito ay nangangailangan ng mga oras sa mga dokumento ng Simbahan, at bihira akong nagkaroon ng mga oras. Kaya't sa loob ng halos apat na taon, itinayo ko ang pinaka-makapangyarihang teknolohiya ng ating panahon para sa layunin na mayroon si Hecker. Ang aking kumpanya ay gumagawa ng Magisterium AI, na higit sa isang milyong tao na ngayon ang gumagamit upang itanong kung ano ang itinuturo ng Simbahan at kung saan ito itinuturo.

Mula sa aking kinalalagyan, ang bagong Brook Farm ay mas malaki kaysa sa luma. Ang ilan sa mga pinakamatalinong tao na buhay ay nagtatayo ng mga makina na naniniwala silang magpapagaling sa ating mga sakit, magtatapos sa kakulangan at gagampanan ang marami sa mga gawaing ginagawa natin. Si Dario Amodei, na namamahala sa Anthropic, isa sa mga nangungunang AI labs, ay sumulat na ang AI ay maaaring magbigay sa atin ng "susunod na 50-100 taon ng biological progress sa loob ng 5-10 taon." Maraming mga pag-asa na iyon ay mabuti, at marami sa mga ito ay sinasang-ayunan ko. Ngunit sa ilalim ng marami sa mga ito ay tumatakbo ang mas matandang pag-asa na nag-udyok sa Brook Farm: na kung maayos nating ayusin ang mundo, maaari tayong iligtas ang ating sarili.

Ang mga lalaki tulad natin ay may sarili nating bersyon nito, at ito ay mas matanda kaysa sa mga makina: ang self-made man. Ang mga sistemang ito ang pinaka-makapangyarihang mga kasangkapan ng sariling pagtitiwala na kailanman ay naibenta. Isang analyst, isang abogado, isang coach at isang tagapayo sa iyong bulsa, gising sa anumang oras, at humihingi lamang sa iyo ng isang subscription.

Itinataas ng seryeng ito kung gaano karaming iyong sariling paghuhusga ang handa mong ipasa sa kanila. Hindi ka kailanman umaasa sa isang tagapayo na ang bonus ay nakasalalay sa kung nagustuhan mo ang sinabi niya. Gayunpaman, ganyan ang pagkakagawa ng mga tagapayo na ito. Sa huli ng kanilang pagsasanay, ang mga tao ay nag-uuri ng kanilang mga sagot, at ang mga tao ay nag-uuri ng pagsang-ayon nang bukas. Ang resulta ay isang tagapayo na bihasa, may kakayahan at karaniwang tama, at nakatuon sa kung ano ang iniisip mo na. Ibigay mo ang iyong paghuhusga at maaari mong makuha ang iyong sariling opinyon pabalik, na mas mahusay na naipagtanggol kaysa sa maaari mong ipagtanggol ito, at mali eksakto kung saan ka nagkamali.

Makikita mo kung saan ito humahantong sa kung ano ang tinatanong ng mga tao sa mga makina ngayon. Noong nakaraang buwan, iniulat ng NPR at Ipsos na isa sa siyam na Amerikano na gumagamit ng AI ay humiling dito ng espiritwal o relihiyosong gabay. Nang tanungin kung bakit nila dadalhin ang isang mahirap na tanong sa isang makina sa halip na sa isang tao, halos isa sa apat ang nagsabi na ayaw nilang husgahan. Ang ilan dito ay kahihiyan, at dapat itong seryosohin ng Simbahan. Ngunit ang ilan dito ay ang pinakamatandang alok na naririyan: gabay na walang sinuman sa atin. "Kayo ay magiging katulad ng Diyos," sabi ng ahas. Sinabi ni Santo Tomas ng Aquinas na iyon ang sariling kasalanan ng diyablo. Nais niya ang kanyang kaligayahan "sa kanyang sariling kapangyarihan," hindi bilang isang regalo mula sa Diyos. Ang mga makina ay hindi nag-imbento ng wish na iyon. Ginagawa nilang mas madali ang indulhensiya kaysa kailanman.

Narito kung ano ang itinuro sa akin ng paggawa sa kanila. Sinuman na may telepono ay maaari na ngayong magtanong ng anumang tanong tungkol sa pananampalataya at makuha ang sagot ng Simbahan mula sa kanyang sariling mga mapagkukunan sa loob ng ilang segundo. Dapat itong maging pinakamalaking pagkakataon sa ebanghelisasyon mula nang dumating ang printing press. Hindi pa ito. Inisip ng Brook Farm na ang mas magandang ayos ay makakagawa ng mas mabuting mga tao, at kasing nakakaakit na isipin na ang mas magandang kasangkapan ay makakagawa ng mas maraming Kristiyano. Sa sarili nito, hindi ito gagana, dahil ang pinakamahirap na kakulangan ay hindi kailanman impormasyon. Si Hecker ay may press, at ang kanyang biograpo ay naniniwala pa ring ang Amerika ay makakabawi "kung nagkaroon sa Amerika ng sapat na bilang ng mga Heckers." Ang kakulangan ay mga tao: mga lalaking handang isuko ang kanilang mga buhay sa Diyos at gastusin ang mga ito para sa ibang tao. Ang isang makina ay hindi kayang gawin ang alinman. Wala itong dapat isuko at wala itong mawawala.

Kapag ang isang bagay ay naging sagana, anuman ang hindi nito mapalitan ay nagiging mahalaga. Iyan ang nagpapasakit sa tanong sa iyong programa. Ano ang itatayo mo, kapag ang mga makina ay makakagawa ng halos anumang bagay maliban sa isang taong handang ibigay ang kanyang buhay para sa isang bagay?

II. Ano ang Hindi Kayang Dalhin ng Isang Makina

Mararamdaman mo ito sa trabaho bago mo ito maramdaman sa simbahan. Noong nakaraang buwan, isang independiyenteng kumpanya na tinatawag na Artificial Analysis ang naglathala ng isang pagsusulit na ginawa nito kasama si Harvey, ang legal AI company: isang daan at dalawampu't piraso ng tunay na legal na trabaho, mula sa mga merger hanggang sa bankruptcy. Maraming AI agents ang nakakuha ng average na mas mababa sa isang dolyar bawat assignment, at ang pinaka-masusing nakamit ang siyamnapu't anim na porsyento ng mga kinakailangan. Pagkatapos ay sinuri ng kumpanya ang bawat dokumento laban sa mga mapagkukunan nito. Sa mga dokumento na nakatugon sa bawat kinakailangan, higit sa anim sa sampu ang naglalaman ng hindi bababa sa isang seryosong pagkakamali na hindi sinusuportahan ng mga mapagkukunan, tulad ng maling partido, halaga o petsa. Ang makinang sumulat ng ganitong dokumento ay walang nawawala. Ang abogadong pumirma nito ay maaaring mawalan ng kanyang kliyente, kanyang lisensya at isang pangalan na inabot siya ng tatlumpung taon upang buuin.

Iyan ang anyo ng darating sa bawat kumpanya. Ang nagiging sagana ay ang produkto: ang memo, ang brief, ang pagsusuri. Ang nagiging kulang ay ang taong maglalagay ng kanyang pangalan dito at nakakaalam ng sapat upang karapat-dapat dito. Kapag ang isang pinadalisay na memo ay nagkakahalaga ng mas mababa sa isang dolyar, hindi ito nagpapatunay ng anuman tungkol sa taong nagpadala nito. Ang nagpapatunay ng isang bagay ay kung ano ang nagkakahalaga sa iyo: ang pangako na natupad kapag ang paglabag dito ay magbabayad, ang garantiya na iginagalang kapag sinasabi ng mga abogado na hindi mo kailangan, ang payroll na natugunan mula sa iyong sariling bulsa.

Pansinin ang isa pang bagay tungkol sa pagsusulit na iyon. Ang pagsusuri ng mga kontrata, pagbuo ng mga iskedyul ng pagbubunyag, pag-outline ng isang deposition: iyan ang trabaho na natutunan ng mga batang abogado. Ganito natutunan ng isang batang lalaki sa anumang kumpanya na makita ang pagkakamali na hindi nakita ng iba, sa ilalim ng isang taong nagmamalasakit nang sapat upang ituwid siya. Iyan ang pinakamababang antas ng isang karera, at iyon ang una na naaabot ng mga makina. Iniulat ng mga ekonomista ng Stanford na sumusubaybay sa data ng payroll noong nakaraang buwan na mula nang dumating ang ChatGPT, bumaba ang employment para sa mga pinakabatang manggagawa, mula dalawampu't dalawa hanggang dalawampu't lima, sa mga propesyon na pinaka-exposed sa AI. Sa mga mas matatandang manggagawa sa parehong mga propesyon, ang pagbagsak ay humuhupa at pagkatapos ay nawawala. Sa ngayon. Ang mga makina ay umaakyat sa hagdang-hagdang iyon. Sa Stanford noong Mayo, sinabi ng tagapagtatag ng Citadel, si Ken Griffin, na ang mga AI agents ay nagagawa sa loob ng mga oras o araw ang trabaho na dati ay ibinibigay ng kanyang kumpanya sa mga tao na may master's degrees at PhDs na linggo o buwan upang gawin. "Ito ay hindi mga mid-tier white-collar jobs," sabi niya. Ang ilan sa inyo ay magpapasya sa taong ito kung patuloy na mag-hire ng mga batang tao. Kung ang makina ang gumagawa ng unang draft, sino ang nagtuturo sa kanila? At kung walang nagtuturo sa kanila, sino ang makakaalam ng sapat upang pumirma sa loob ng dalawampung taon? Sa bawat kumpanya, may isang mas batang lalaki na nanonood kung paano hinaharap ng isang mas matanda ang mahihirap na tawag, at mas marami sa kanyang pagbuo ngayon ang nakasalalay sa kung ano ang nakikita niyang ginagawa mo.

Itinayo namin ang Magisterium AI sa paligid ng katotohanang iyon: hindi kayang tumayo ng isang makina sa likod ng sinasabi nito, at hindi ito makakapagbuo ng sinuman. Wala itong sariling awtoridad, kaya ang amin ay sumasagot lamang mula sa mga mapagkukunan ng Simbahan, isang aklatan ng higit sa 120,000 dokumento, at binabanggit ang mga ito upang mabasa mo ang mga ito para sa iyong sarili. Nakikita namin ang parehong pattern muli at muli. May isang tao na dumating na nagtatalo sa sistema, at sa kalaunan ang mga argumento ay nagiging tunay na mga tanong. Pagkatapos ay dumarating ang tanong na hindi kayang tapusin ng makina ang pagsagot: Sa tingin ko gusto kong maging Katoliko, kaya ano ang gagawin ko ngayon? Ang sagot sa iyon ay palaging isang tao.

Tinutulungan ni Aquinas na ipaliwanag kung bakit. Sinabi niya na ang isang tao ay nangangailangan ng tatlong bagay upang maligtas: malaman kung ano ang dapat paniwalaan, malaman kung ano ang dapat naisin at malaman kung ano ang dapat gawin. Ang una ay itinuturo sa Credo, ang pangalawa sa Ama Namin, ang pangatlo sa mga utos. Ang isang makina ay maaari na ngayong ipaliwanag ang Credo at ang mga utos sa sinumang humihingi, at ang amin ay sumusubok na gawin ito nang tapat. Sa sapat na detalye, maaari pa itong malaman kung ano ang tila kinakailangan ng mga utos sa isang partikular na kaso. Ngunit ang kaalaman kung ano ang dapat gawin ay higit pa sa isang kalkulasyon. Hindi kayang makita ng rason ng tao ang bawat partikular na kaso, sabi ni Aquinas, kaya ang isang tao "ay nangangailangan na i-direkta ng Diyos na nakakaunawa sa lahat ng bagay," sa pamamagitan ng regalo ng payo. Ang isang makina ay maaaring mag-kalkula. Hindi ito kayang i-counsel ng Diyos. Tungkol sa pangalawa, ang isang makina ay maaaring sabihin sa iyo kung ano ang hinihiling ng Ama Namin. Hindi nito kayang turuan kang nais ito. Iyan ay natutunan sa iyong mga tuhod, mula sa mga magulang na nananalangin nito, sa isang parokya na namumuhay nito, at sa pamamagitan ng biyaya. Ang pananampalataya ay hindi kailanman naipasa pangunahin sa pamamagitan ng mga sagot.

Iyan ang nakataya para sa iyong mga anak at apo. Sila ang magiging unang henerasyon na maaaring dalhin ang halos anumang tanong sa isang makina bago nila ito dalhin sa isang tao. Nakakaakit na isipin na ang mga bata ay ligtas hangga't alam nilang nakikipag-usap sila sa isang makina. Noong nakaraang buwan, naglabas ang mga mananaliksik sa Drexel University ng isang pag-aaral ng halos apat na libong online na post ng mga kabataan tungkol sa kanilang mga AI companions. Ang kaalaman na ang kasama ay artipisyal ay hindi nagligtas sa kanila mula sa pagkahiya, obligasyon o kalungkutan. Ang makina ay hindi kailanman mapapagod sa kanila, hindi kailanman mabibigo sa kanila at hindi kailanman mangangailangan ng anuman mula sa kanila, at iyan ang eksaktong dahilan kung bakit hindi nito kayang i-form sila. Ang isang bata ay natututo kung ano ang dapat naisin mula sa mga taong napapagod at nananatili pa rin, na nabibigo at nagpapatawad.

Kaya't ang aming mga kamay ay nag-uugnay ng mga tao sa isang parokya, isang pari, isang komunidad malapit sa kanilang tinitirhan, sa pamamagitan ng isang plataporma para sa mga diyosesis at parokya na tinatawag naming Catholic Intelligence. Karamihan sa mga consumer apps ay sumusukat sa tagumpay batay sa kung gaano katagal ka mananatili. Sinusukat namin ang amin kung ito ay nag-uugnay sa iyo. Ito ay isang makatarungang pagsubok sa anumang tinatanggap ng iyong kumpanya o ginagamit ng iyong mga anak: nag-uugnay ba ito ng mga tao, o pinapanatili sila? Ngunit ang pag-uugnay ay gumagana lamang kung, sa kabilang dulo, ay mayroong taong maipapasa sa iyo.

III. Ano ang Gastos Nito sa Akin

Ang pagiging isang tao na maaaring sandalan ng iba ay karaniwang may kasamang gastos, at sa palagay ko ay hindi ako nag-iisa dito na nakatagpo ng suweldo mula sa aking sariling bulsa. Marami sa inyo ang nagbayad sa inyong mga tao bago kayo nagbayad sa inyong sarili, o inilagay ang inyong ipon sa panganib upang mapanatili ang isang negosyo. Dalawang beses akong nalapit sa personal na pagkabangkarote, inilalagay ang sarili kong pera sa kumpanya upang makagawa ng suweldo.

Hindi ito nagpadapang sa akin. Nagpasakop ito sa akin. Sinabi ni Emerson "Magtiwala sa iyong sarili." Sinasabi ng Kawikaan ang kabaligtaran: "Magtiwala sa Panginoon ng buong puso, at huwag umasa sa iyong sariling pang-unawa." Natutunan ko kung alin sa kanila ang tama nang maubusan ng pera ang kumpanya, higit sa isang beses.

Natutunan ito ni Pedro sa trabaho. Siya ay nangingisda buong gabi at walang nahuli, at nang sinabi ng anak ng karpintero na muling mangisda, ibinigay niya ang sagot na ibibigay ng sinumang eksperto, at pagkatapos ay isuko ito: "Guro, nagpagod kami buong gabi at walang nahuli! Ngunit sa iyong salita, ibababa ko ang mga lambat." Ang nahuli ay halos lumubog sa dalawang bangka, at sinabi ni San Lucas "iniwan nila ang lahat at sinundan siya."

Itinuro din sa akin ng mga taong iyon na umasa sa ibang tao, na para sa karamihan ng mga kalalakihan na kilala ko ay mas mahirap pa, at tanggapin ang tulong mula sa mga taong hindi ko inaasahang makakatulong. Nang unang umarangkada ang Magisterium AI, isang panayam ang naging viral, dumating ang trapiko nang sabay-sabay, at bumagsak ang sistema at hindi na makabangon. Napakaliit namin para sa sinuman na bigyan kami ng kapasidad na kailangan namin. Pagkatapos ay nakipag-ugnayan si Fr Philip Larrey, isang pari at pilosopo na nakilala namin sa Roma, kay Sam Altman, at sinigurado ni Sam na nakuha namin ito. Ang tulong na nagpapanatili sa isang proyektong Katoliko ay nagmula sa isang tao na hindi nagbabahagi ng pananampalatayang Katoliko. Hindi kailanman nilimitahan ng Diyos ang kanyang sarili sa mga instrumentong pipiliin namin. Ang pagkakaroon ng tulong ay may epekto sa pagmamataas ng isang tao. Nakabuti ito sa akin.

Ang pagsasagawa ng lahat ay hindi katulad ng pagiging walang ingat, gayunpaman. Ang isang tao ay maaaring magbangkarote para sa kanyang sariling ambisyon at tawagin itong pananampalataya. Kaya bago ako magpasya sa anumang malaking bagay, inilalagay ko ang apat na tanong dito. Mahalaga ba ito? Magdadala ba ito ng mga tao kay Cristo? Mayroon bang ibang makakagawa nito, at gagawin ba nila? Kung may ibang mas nakaposisyon na gagawa nito, dapat ko siyang tulungan, hindi makipagkumpetensya sa kanya. At bakit kami: mayroong bang isang bagay tungkol sa kung sino kami at kung ano ang ibinigay sa amin na ginagawang ito na aming dapat gawin? Kung ang mga sagot ay oo, oo, hindi at oo, tumitigil ako sa pag-iisip at kumikilos, at sinusubukan kong huwag buksan muli ang mga tanong sa tuwing nagiging mahirap ang trabaho.

Kung hindi ka nagtatrabaho para sa Simbahan, ang pangalawang tanong ay nananatiling naaangkop. Bawat produkto, bawat koponan at bawat kumpanya ay ginagawang kaunti itong mas madali o kaunti itong mas mahirap para sa mga taong kanilang naaapektuhan na malaman kung ano ang totoo at gawin kung ano ang mabuti.

Kapag ako ay nasa loob na, pinapanood ko ang mga bunga, at ang mga pintuan na bumubukas kapag hindi ko kayang buksan ang mga ito. Ang tawag kay Sam Altman ay isa sa mga iyon.

IV. Ang mga Lalaking Pumunta

Walang maihahambing sa mga Heswita na nagdala ng pananampalataya sa loob ng kontinente na ito. Noong Lunes, ipinagdiwang ng Simbahan sa bansang ito ang alaala ng mga North American Martyrs. Isa sa kanila, si San Jean de Brébeuf, ay nangako na hindi kailanman tatanggi sa martiryo kung ito ay darating. Una siyang nanirahan sa mga Huron, ang mga tao ng Wendat, noong 1626, at patuloy na bumalik sa kanila sa buong buhay niya. Ang mga pangunahing kaaway ng Huron ay ang limang bansa ng Iroquois. Noong Marso 1649, isang pangkat ng digmaan ng Iroquois ang umatake sa nayon ng Huron kung saan siya naroroon. Maaari siyang makatakas. Nanatili siya sa kanyang mga tao. Habang siya ay pinahirapan, patuloy siyang nagbigay ng lakas sa mga Kristiyanong bilanggo sa tabi niya at nangangaral sa mga lalaking nang-uusig sa kanya, hanggang sa putulin nila ang kanyang mga labi upang pigilin siyang magsalita tungkol sa Diyos. Sinabi ng mga nakasaksi na tiniis niya ang lahat "na parang isang bato." Bago siya namatay, pinunit nila ang kanyang puso at kinain ito, at ininom ang kanyang dugo upang, ayon sa isang ulat, "sila ay maging matatag tulad niya."

Si San Isaac Jogues ay dumaan na dito. Noong 1642, isang pangkat ng digmaan ng Mohawk, ang pinakamaagang ng limang bansa ng Iroquois, ang humuli sa kanya, inhold siya sa kanilang bansa ng higit sa isang taon at pinahirapan siya hanggang sa mawala ang ilan sa kanyang mga daliri. Tinulungan siya ng mga Dutch Calvinists na makatakas, at nakarating siya sa Pransya, kung saan binigyan siya ng Papa ng pahintulot na magsagawa ng Misa gamit ang natitirang bahagi ng kanyang mga kamay at tinawag siyang martir ni Cristo. Noong 1644, bumalik siya sa New France. Nang makipagkasundo ang mga Mohawk sa mga Pranses at inaasahan niyang ipadala sa kanila, sumulat siya sa isang kapwa Heswita: "Sinasabi ng aking puso na kung ako ay magkakaroon ng kaligayahan na maitalaga sa misyon na ito, Ibo et non redibo," Ako ay pupunta, at hindi na babalik. Bumalik siya sa mga Mohawk ng dalawang beses. Sa pangalawang pagkakataon, pinatay siya, noong ikalabing-walo ng Oktubre, 1646: tatlong daan at walumpu't taon na ang nakalipas noong nakaraang Linggo.

Sinabi ni Aquinas na ang pangunahing kilos ng tapang ay hindi ang umatake. Ito ay ang magtiis, "na tumayo nang hindi natitinag sa gitna ng mga panganib." Ang biyaya ang nagdala sa mga lalaking ito, ngunit ang biyaya ay mayroong dapat pagtrabahuan: nagpasya na sila nang matagal bago dumating ang panganib, at minahal nila ang mga taong papatay sa kanila. Karamihan sa tapang na hihingin ng iyong trabaho sa iyo ay pagtitiis din: pagpapanatili ng isang pangako sa isang masamang kwarter, pagsasabi sa isang kliyente ng hindi niya gustong marinig, pagpapanatili ng isang pamantayan kapag nagkakaroon ito ng gastos sa iyo sa kasunduan. Ganito nabubuo ang tapang: sa maaga, at sa maliliit na bagay.

V. Ang Mangangaral at ang Pahayagan

Ang tapang ni Hecker ay isang tapang ng isang nag-convert. Nang siya ay nagpasya na maging Katoliko, tinanong siya ni Emerson kung ito ba ay ang sining at arkitektura na humatak sa kanya. "Hindi," sabi ni Hecker, "ngunit ito ang nagdulot ng lahat ng iyon." Natagpuan niya ang bagay sa likod ng kagandahan, at hindi siya mapakali hanggang ang kanyang bansa ay natagpuan din ito. Sa mga darating na taon, siya ay magbibigay ng lektura, ayon sa isang ulat, sa "mga punung-puno ng madla" sa buong bansa, dito sa Chicago sa kanila.

Nagastos ito sa kanya. Noong 1857, pumunta siya sa Roma upang ipaglaban ang kaso ng kanyang mga kapwa Amerikanong misyonero, at tatlong araw pagkatapos niyang dumating, pinalayas siya ng pinuno ng kanyang orden. Pumunta siya sa Papa, lumuhod, at sinabi: "Tumingin ka sa akin, Banal na Ama; tingnan mo, malapad ang aking mga balikat. Ipatong mo ang mga pahirap. Tanggapin ko ang mga ito." Noong sumunod na Marso, pinalaya siya ng Papa kasama ang kanyang mga kasama upang simulan ang isang bagong bagay. Ang batang lalaking tinuruan na magtiwala sa kanyang sarili ay natutong magtiwala sa ibang tao sa sandaling ito ay nagastos sa kanya ng pinakamarami.

Ang mga lalaking nagtatag ng mga Paulist kasama siya ay, ayon sa sinabi ng isa sa mga unang Paulist, "lahat ay Amerikano at lahat ay mga nag-convert." Anak ng isang ministro. Isang Episcopal na clergy. Isang abogado, si Clarence Walworth, na ang mga salitang Ingles para sa "Banal na Diyos, Purihin ang Iyong Pangalan" ay marami sa inyo ang umawit. Isang opisyal ng West Point, si George Deshon, na nakasama ni Ulysses S. Grant. Lahat sila ay naging mga naghahanap minsan, at nangangaral sila sa mga naghahanap ng Amerika bilang mga lalaking nakakaalam ng daan. Nagsimula sila sa isang kamay ng mga parokyano at, ayon sa iniulat ng parehong manunulat, "humiling sa kanilang mga kaibigan saanman para sa tulong pinansyal. Ang tugon ay mapagbigay."

Iyon din ang dahilan kung bakit ang mga kagamitan ng kanilang panahon ay may kahulugan sa kanila. Nakita ni Hecker sa pahayagan, ayon sa kanyang biograpo, "isang tiyak na mungkahi mula sa itaas ng isang pagbabago ng mga pamamaraan." Ang isang naghahanap sa Amerika noong 1860s ay karamihan sa kanyang paghahanap sa print, kaya't doon pumunta si Hecker upang hanapin siya. "Naniniwala siya sa mga uri tulad ng paniniwala niya sa mga pulpito." Ngunit hindi niya kailanman inisip na maaari itong palitan ang mangangaral. Ang kanyang tuntunin, ayon sa sinabi ng kanyang biograpo, ay "ni hindi ang Mangangaral nang walang Pahayagan o ang Pahayagan nang walang Mangangaral." Noong Abril 1865, ang buwan na sumuko si Lee sa Appomattox, inilunsad niya ang isang magasin, The Catholic World, at kasama nito ang ngayon ay Paulist Press. Ang kanyang mga kahalili ay dinala ang parehong instinct sa radyo noong 1920s at, noong 1960, sa Hollywood, kung saan ang serye sa telebisyon ni Fr Bud Kieser na Insight ay tumakbo ng higit sa dalawampung taon, nanalo ng anim na Emmy at humatak ng mga bituin tulad nina Carol Burnett at Gene Hackman, marami sa kanila ang nagtrabaho para sa suweldo ng unyon o para sa wala. Ang mga kagamitan ay nagbago sa bawat henerasyon. Ang apoy sa likod nila ay hindi.

Noong 1870, sa kanyang daan pauwi mula sa Vatican Council, dumaan si Hecker sa Assisi, ang bayan ng santo na nagbigay ng lahat ng kanyang pag-aari. Ang bagong estado ng Italya ay inalis ang legal na pagkilala sa mga relihiyosong orden at isinara ang kanilang mga bahay. Sa tabi ng libingan ng santo, ang malaking kumbento ay halos walang laman. Sumulat siya kay Deshon: "Naramdaman kong nais kong punuin ang malaking at walang laman na kumbento ng mga inspiradong tao at mga printing-press. Sapagkat maliwanag na ang espesyal na larangan ng labanan ng atake at depensa ng katotohanan sa susunod na kalahating siglo ay ang printing-press."

Sa loob ng isang siglo at kalahati, walang makakapagkamali sa pahayagan bilang mangangaral. Ngayon, sa unang pagkakataon, ang pahayagan ay maaaring tunog tulad ng mangangaral. Maaari nitong sabihin ang lahat ng sinasabi niya, sa kanyang sariling mga salita, sa anumang oras, sa sinuman. Ang hindi nito magagawa ay lumuhod, o dumugo, o pumunta at hindi na bumalik.

Nais ni Hecker na ang walang laman na kumbento ay mapuno ng mga tao at mga printing press. Mayroon na tayong mga press ngayon, higit pa sa anumang naisip niya; bawat isa sa inyo ay may dala nito. Ang kulang sa Simbahan, tulad ng dati sa kanyang panahon, ay mga lalaking nag-aalab.

VI. Ano ang Itatayo Mo?

Ang nagpasiklab sa mga lalaking iyon ay hindi temperament. Ito ay isang paniniwala na karamihan sa atin, kung tayo ay tapat, ay pinabayaang lumipas: na ang bawat tao ay kailangang marinig ang Ebanghelyo, at na ang mga kaluluwa ay nakataya. Si Hecker, na iniisip ang kanyang mga lumang kaibigan at ang malaking masa ng kanyang mga kababayan na patuloy na naghahanap, ay nagtanong: "Walang magagawa upang dalhin sila sa kaalaman ng katotohanan?" Si San Pablo, na ang pangalan ay kinuha ng mga Paulist, ay mas tuwirang sinabi: "Sa akin ay kapahamakan kung hindi ko ipangaral ang ebanghelyo!" At si San Josemaría Escrivá, ang tagapagtatag ng Opus Dei, ay inilagay ito sa isang linya: "ang mga krisis sa mundo ay mga krisis ng mga santo."

Nawala na natin ang kagyat na ito. Tinawag ni Hecker ang pahayagan na isang larangan ng labanan, at sa isang digmaan, natututo ang mga kumander na magsalita tungkol sa katanggap-tanggap na mga pagkalugi. Nang hindi kailanman nagpasya, ginawa rin natin ang parehong bagay. Ang kaibigan na naglayag. Ang pamangkin na tumigil sa pagpunta pagkatapos ng kanyang kumpirmasyon. Ang kasamahan na hindi kailanman narinig ang Ebanghelyo mula sa isang Katoliko na may kahulugan. Naging ganito na natin tratuhin sila bilang gastos ng mga panahon. Wala sa atin ang magpapatakbo ng isang negosyo sa ganitong paraan. Kung nakita natin ang mga tao na umalis mula sa aming mga kumpanya sa paraang umalis sila mula sa pananampalataya, tatawagin natin ang isang krisis na pulong sa umaga. At ang susunod ay mas malapit pa. Maaaring sila ay ang inyong sariling mga anak at apo, na magtatanong sa isang makina tungkol sa Diyos bago nila tanungin ang sinuman sa atin, at maglalayag maliban kung may isang taong mahal nila na nagpapakita sa kanila na ang sagot ay sulit na mabuhay.

Kaya narito ang mahirap na tawag na pinangalanan ang seryeng ito, at inilalagay ko ito sa aking sarili muna. Gaano kalayo ang handa nating pumunta upang ang mga tao sa paligid natin, at ang mga darating pagkatapos natin, ay marinig si Cristo at matanggap ang biyayang ibinigay sa atin? Gaano karaming isusuko natin? Gaano karaming mamumuhunan tayo? Sumagot si Brébeuf gamit ang kanyang buhay. Sumagot si Hecker gamit ang lahat ng mayroon siya at lahat ng maaari niyang itayo. Ano ang magiging sagot natin?

Maaari mong makita ang sagot ng isang komunidad sa kung ano ang kanilang itinatayo at kung ano ang kanilang ibinibigay. Sinasabi ng Catechism na sa unang kasalanan "mas pinili ng tao ang kanyang sarili kaysa sa Diyos." Ang mga martir ay ginawa ang kabaligtaran, at gayundin, minsan, ang mga buong bayan. Sa mga lumang bayan ng Europa, ang pinakamagandang gusali ay karaniwang ang simbahan, na itinayo sa loob ng maraming henerasyon, madalas ng mga taong alam nilang hindi nila ito makikita na natapos. Ipinapakita nito sa lahat kung ano ang pinakamamahal ng bayan na iyon. Tayo ay may tendensiyang bumuo sa kabaligtaran: ang mga magagandang bahay, at ang mga kapaki-pakinabang na simbahan. Hindi ako laban sa mga magagandang bahay. Ngunit ang simbahan ay tanda ng kung ano ang pinahahalagahan ng kanyang mga tao, at ang tunay na kayamanan ng Simbahan ay hindi kailanman nakasalalay sa kanyang mga gusali. Ito ay nasa kanyang mga ministeryo: ang mga pari at guro, ang mga misyon at paaralan, ang mga tao na nagdadala ng pananampalataya at ang mga kasangkapan na tumutulong sa kanila. Noong 1984, halos tatlo sa bawat limang dolyar na ibinigay sa kawanggawa sa Amerika ay napunta sa relihiyon. Noong nakaraang taon, ito ay mas mababa sa isa sa bawat apat.

Kung talagang ibig sabihin natin ang ating sinasabi na ating pinaniniwalaan, dalawang bagay ang susunod. Ang una ay na tayo ay mamumuhunan sa gawaing iyon, at hindi lamang sa pera. Kailangan ng Simbahan ang iyong kaalaman: kung paano pondohan ang isang proyekto, sumulat ng kontrata, magpadala ng produktong gumagana, at pangunahan ang mga tao sa isang mahirap na taon. Nang ako ay nagtatrabaho para sa Arkidiyosesis ng Toronto, natutunan ko na sa telepono ng isang kabataan, ang Simbahan ay nakaharap sa pinakamagandang bagay sa screen. Ang mga taong bumubuo ng kanyang mga ministeryo at mga kasangkapan para sa panahong ito ay nangangailangan ng iyong kapital, iyong kasanayan at iyong mga pamantayan. Maaaring mangahulugan ito ng konseho ng pananalapi na kinakailangan ng kanon na batas na magkaroon ng bawat parokya, isang upuan sa lupon ng isang paaralang Katoliko, o ang unang tseke para sa isang Katolikong proyekto, na hawak sa pamantayang iyong ipinatutupad sa iyong sarili.

Ang pangalawa, at mas mahalaga, ay na tayo ang magiging tao sa kabilang dulo. Kapag ang isang makina ay nakapaghatid na ng isang tao hangga't maaari, at siya ay nagtatanong kung ano ang dapat gawin ngayon, may kailangang naroroon: sa pintuan ng parokya, katabi niya sa Vigil ng Pasko ng Pagkabuhay bilang kanyang sponsor, sa kabila ng mesa mula sa kanya sa trabaho kapag siya ay humaharap sa tawag na magbibigay sa kanya ng halaga, sa iyong sariling mesa sa kusina kapag ang isang anak na lalaki o apo ay nagtatanong kung totoo ba ang alinman dito. Ang taong iyon ay hindi maaaring maging makina. Kailangan itong maging isang tao na nagpasya na kung ano ang ibibigay niya sa kanyang buhay.

Isinuma ni St Paul ang gawaing iyon sa isang linya para sa mga Taga-Tesalonica: "Mag-encourage sa isa't isa at itayo ang isa't isa." Sa panahon ng AI, halos lahat ay magiging mas madali nang itayo. Ang pagbuo ng isang tao ay hindi. Ang isang tao ay patuloy na itinatayo sa paraang umabot ang pananampalataya sa bawat isa sa atin: sa pamamagitan ng isang tao na nagbayad para dito. Isang pangako na tinupad kapag ito ay nagkakahalaga sa iyo. Isang regalo na masakit. Isang kumpanya na pinapatakbo upang makita ng kanyang mga tao kung ano ang iyong pinaniniwalaan. Isang oras bawat linggo kasama ang isang mas batang lalaki na kailangang makita kung paano nagdadala ng mahirap na tawag ang isang Katoliko. Isang lolo na ang mga apo ay nakita siyang nakaluhod. Wala sa mga ito ang nasasayang. Si Cristo ay nabuhay, at walang ibinigay para sa kanya ang nawawala.

Kaya kapag ang tanong sa iyong programa ay sumunod sa iyo pabalik sa trabaho bukas, sagutin ito sa paraang ginawa nina Hecker at ng mga martir. Hayaan ang mga makina na itayo ang lahat ng kanilang makakaya. Ibigay ang iyong buhay sa isang bagay na hindi nila kayang gawin: ang itayo ang mga tao na inilagay ng Diyos sa harap mo.

Salamat.