Sinusulatan ni Agustin si Laurentius upang gabayan siya mula sa kaalamang makamundo tungo sa karunungang maka-Diyos, at isinasaayos ang buhay Kristiyano sa paligid ng pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig: ipinahahayag ng Kredo ang pananampalataya, ginagabayan ng Ama Namin ang pag-asa, at dinadala ng pag-ibig ang dalawa sa kaganapan. Ipinaliliwanag niyang ganap na mabuti ang sangnilikha at ang kasamaan ay kawalan ng kabutihan. Tinutuligsa niya ang pagsisinungaling at tinatalakay ang pagkahulog ng sangkatauhan, minanang pagkasira, at pangangailangan sa biyaya. Tinatanggap ni Kristo, ang Tagapamagitang walang kasalanan, ang kalikasan ng tao sa pamamagitan ng Birheng Maria, ipinagkakasundo ang mga makasalanan sa Diyos sa pamamagitan ng kanyang kamatayan at muling pagkabuhay, at isinasama sila sa kanyang kamatayan at muling pagkabuhay sa pamamagitan ng Binyag.

Tinatalakay ng manwal ang pagsisisi, pagpapatawad, pagbibigay ng limos, at mga gawa ng awa, at iginigiit na hindi maaaring gawing dahilan ang pag-ibig upang bigyang-katwiran ang patuloy na pagkakasala o kawalan ng pananampalataya. Ipinagtatanggol nito ang pagkalinga at katarungan ng Diyos sa gitna ng kaligtasan ng ilan at paghatol sa kapahamakan ng iba, at ipinaliliwanag kung paano pinanunumbalik ng biyaya ang kalayaan hanggang sa hindi na magkasala ang mga pinagpala. Inilalarawan ni Agustin ang paghuhukom, posibleng tulong sa mga yumao sa pamamagitan ng mga panalangin, sakripisyo, at limos, at muling pagkabuhay ng mga katawang hindi na nabubulok at maayos ang pagkakabuo, kasabay ng walang hanggang parusa para sa mga hindi natubos. Humahantong ang pitong kahilingan ng Ama Namin sa kaganapan ng pag-ibig sa pamamagitan ng pagkakita sa Diyos.