Nagbibigay ang Pandaigdigang Komisyong Teolohiko ng mabibigat na teolohikong batayan sa pag-asang ang mga sanggol na namamatay nang walang Binyag ay maaaring makamtan ang pagkakita sa Diyos, habang kinikilala na ang pahayag ay hindi nagdudulot ng tiyak na kaalaman tungkol sa kanilang kahihinatnan. Pinanghahawakan nito nang magkakasama ang tatlong permanenteng simulain: ang kaligtasan ay dumarating lamang sa pamamagitan ni Kristo, ang orihinal na kasalanan ay isang tunay na balakid sa beatipikong pananaw, at ninanais ng Diyos ang kaligtasan ng lahat. Ang Binyag ay nananatiling karaniwan at kailangang paraan ng kaligtasan at hindi dapat ipagpaliban, ngunit ang pagkaunawa ng Simbahan sa pangangailangan nito ay hindi nagtatakda sa kalayaan ng Diyos na kumilos lampas sa sakramento.

Sa pagsubaybay sa usapin mula sa mga Griyegong Ama ng Simbahan, kay Agustin at sa Konseho ng Cartago, hanggang sa mga teoryang medyebal ukol sa likas na kaligayahan at sa Limbo, ibinubukod ng komisyon ang karaniwang teolohikong opinyon mula sa itinakdang doktrina. Isinasaalang-alang nito ang pandaigdigang pakikiisa ni Kristo sa sangkatauhan, ang posibleng analohiya ng pagdurusa ng mga sanggol sa binyag ng dugo, ang tuwirang banal na biyaya, at ang pamamagitan ng mga magulang at ng Simbahan. Ang mga ritwal ng libing para sa mga di-binyagang sanggol at ang mga panalangin ng Simbahan ay nagpapahayag sa pag-asang ito, na inihahandog bilang pagtitiwala sa banal na awa sa halip na katiyakan hinggil sa isang inihayag na kasagutan.