Naghahain ang Dialogue in Truth and Charity ng isang pastoral na balangkas para sa mga Katolikong nakikipag-ugnayan sa mga tagasunod ng ibang mga relihiyon, na binuo ng Pontipikal na Konseho para sa Diyalogong Pangrelihiyon pagkatapos ng Plenaryong Pagpupulong nito noong 2008 at sa ika-limampung anibersaryo ng Konseho. Pinag-iisa ng diyalogo ang pakikipagkaibigan, paggalang, pakikinig, at pakikipagtulungan kalakip ang malinaw na pagkakakilanlang Kristiyano: ito ay bahagi ng ebanghelisasyon, hindi kapalit sa pagpapahayag kay Kristo. Pinagtitibay ng Simbahan ang pangkalahatang nakapagliligtas na kalooban ng Diyos, si Kristo bilang natatanging tagapamagitan, ang pagkilos ng Espiritu sa kabila ng mga nakikitang hangganan ng Simbahan, at ang mga binhi ng katotohanan at biyaya sa iba pang mga tradisyon, nang hindi itinuturing ang mga relihiyon bilang pantay sa doktrina.

Ang mga obispo, pari, konsagradong tao, laykong Katoliko, teologo, pamilya, paaralan, pamantasan, manggagawa sa kalusugan, at mga kilusang pansimbahan ay may kani-kaniyang tungkuling hinubog ng kanilang mga bokasyon. Dapat pagsamahin ng paghubog ang kaalaman sa pananampalatayang Katoliko, pag-unawa sa iba pang mga relihiyon, kapanahunan, kababaang-loob, pagtitiis, at paggalang sa kalayaang pangrelihiyon. Apat na anyo ang tinukoy: diyalogo ng buhay, gawa, teolohikong pagpapalitan, at relihiyosong karanasan. Nagbabala ang gabay laban sa relatibismo, sinkretismo, indiperentismo, irenismo, mahinang paghubog, mababaw na pagpupulong, mga lihim na layunin, at pagkawala ng tiwala. Nananawagan ito para sa pagtutulungan hinggil sa dignidad ng tao, mga karapatan, kapayapaan, pag-uusig, edukasyon, pangangalagang pangkalusugan, at mga kasal ng magkaibang relihiyon; magalang na pagpapahayag nang walang mapuwersang proselitismo; at suporta para sa mga nagbalik-loob. Ang mga pagtitipon ng maraming relihiyon ay maaaring magsama ng magkakahiwalay na panalangin, ngunit hindi ng magkasamang panalangin o pinaghalong pagsamba, at pinananatili ng mga sagradong lugar na Katoliko ang kanilang katangian. Dapat iangkop ng mga lokal na Simbahan ang mga simulaing ito sa pamamagitan ng masinop na pagkilatis at mga alituntuning angkop sa konteksto.