Ipinagtatanggol ni Ireneo ang pagkakakilanlan ng Ama na ipinahayag ni Kristo sa Maylalang na ipinapahayag sa kautusan, mga propeta, at mga apostol, na tinatanggihan ang mga Gnostikong pag-aangkin ukol sa isang di-kilalang higit na mataas na diyos o magkakahiwalay na kapangyarihan sa likod ng sangnilikha. Tinutupad ni Kristo sa halip na pawiin ang Lumang Tipan: ang mga patriyarka at propeta nito ay naglalarawan sa kaniya at sa Simbahan, ang pagkawasak ng Jerusalem ay nagmamarka ng isang yugto sa kasaysayan ng kaligtasan, at pinalalalim ng Bagong Tipan ang kautusang moral tungo sa panloob na kabanalan, kusang-loob na pagsunod, kawanggawa, at kalayaan ng mga anak ng Diyos. Ang pananampalataya ni Abraham ang gumagawa sa kaniya bilang ama ng mga nananalig kapwa mula sa pagtutuli at di-pagtutuli, habang ang pagbaba ni Kristo sa kinaroroonan ng mga yumao ay naghahayag ng muling pagkabuhay at pakikibahagi sa kaniyang kaharian. Iniingatan ng Simbahan ang Banal na Kasulatan sa pamamagitan ng apostolikong paghalili, wastong aral, at tapat na pamumuhay ng mga presbitero nito. Sa pagbasa sa Paglikas (Exodus), sa salaysay ni Lot, at sa iba pang mga pangyayari bilang mga propetikong tipo, iginigiit ni Ireneo ang iisang banal na may-akda ng kapwa Tipan. Ang tunay na pagkatao ni Kristo, pagsilang ng birhen, pisikal na kamatayan at muling pagkabuhay, at ang tinapay at alak ng mga sakramento ay sumasalungat sa mga turong nagpapalagay sa kaniya bilang isang guniguni lamang. Inihahayag ng mga propesiya at talinghaga ang kaniyang dalawang pagparito, paghuhukom, at ang pagsasama sa mga Hentil. Ang mga tao at anghel ay nagtataglay ng malayang kalooban: sila ay nagiging tapat o tumatalikod sa pamamagitan ng pagpili, maaaring magsisi, at dapat magtiyaga. Ang sangkatauhan ay unti-unting lumalago tungo sa kawalang-kamatayan at kawangis ng Diyos, habang ang pagpapabulaan ng aklat sa mga doktrinang Valentiniano at iba pang Gnostikong turo ay naghahangad na bawiin ang mga nalinlang ng mga ito.