Sinusuri ni Steven A. Long ang paliwanag ng Pandaigdigang Komisyong Teolohikal tungkol sa likas na batas, at sinusuportahan ang pagpapanumbalik nito sa mga pundasyong metapisikal at teleolohikal laban sa konsepto ng isang nagsasariling kaloobang hiwalay sa banal na kalinga. Iginigiit niya na ang kaalamang teoretikal tungkol sa realidad at sa maayos na pagkakaugnay ng mga layunin nito ang pinagbabatayan ng praktikal na paghuhusgang moral: hindi maihihiwalay ang kabutihan ng tao sa katotohanan ng pag-iral, at nagiging posible ang makatuwirang pagpili dahil sa herarkiya ng mga layunin sa kalikasan.

Pagkatapos ay ipinagtatanggol ni Long ang paliwanag na Tomista tungkol sa pagiging sanhi ng Diyos at ng tao. Hindi nakikipagpaligsahan ang kalayaan ng tao sa banal na kalinga ng Diyos; pinananatili at pinakikilos ng Diyos, bilang Unang Sanhi, ang kalooban nang hindi inaalis ang panloob na pagkukusa nito. Kaya ang likas na batas ay pakikibahagi sa pamamahala ng Diyos, sa halip na isang panlabas na hadlang sa pagsasarili. Gayundin, nakabatay ang kabutihang panlahat sa kalikasang pinagsasaluhan ng mga tao at sa kanilang mga layuning ibinigay ng Diyos, sa halip na sa mga kasunduang panlipunang itinakda nang walang matibay na batayan. Nagmumula ang mga karapatang pantao sa katarungan at likas na batas, habang ang kabutihang panlahat ay isang marangal at pangkalahatang kabutihan, at higit pa sa isang kasangkapan para sa pakinabang ng indibidwal o lipunan.