Inilalahad ng Kongregasyon para sa Doktrina ng Pananampalataya ang pakikiisa ng Simbahan bilang susi sa pag-unawa sa Simbahan at pagpapanibago ng teolohiya. Pinag-uugnay ng Kongregasyon ang mga larawan ng Bayan ng Diyos, Katawan ni Kristo, at Simbahan bilang sakramento. Pinagbubuklod ng pakikiisa ang mga mananampalataya nang patayo sa Trinidad at nang pahalang sa isa't isa sa pamamagitan ni Kristo, pananampalataya, Binyag, at lalo na ng Eukaristiya, habang sinasaklaw kapwa ang nakikitang institusyon ng Simbahan at ang espirituwal na katuparan nito. Dahil dito, ang Simbahan ay tanda at kasangkapan ng pagkakaisa ng sangkatauhan at isang pamayanang nakatuon sa misyon. Ang pangkalahatang Simbahan at mga partikular na Simbahan ay hindi pederasyon ng mga pamayanang nakatatayo nang lubos sa sarili: umiiral ang mga ito sa “kapwa pagkapaloob sa isa't isa,” at ang bawat Katoliko ay tuwirang kabilang sa pangkalahatang pakikiisa. Hindi maihihiwalay ang pagkakaisang Eukaristiko sa Episkopado, paghaliling apostoliko, at ministeryo ni Pedro, na ang kataas-taasan at tuwirang awtoridad ay naroroon sa loob ng bawat partikular na Simbahan. Pinagyayaman ng pagkakaiba-iba ng mga kultura, ministeryo, pamayanang relihiyoso, at tradisyon ang pagkakaisa kapag isinasaayos ang mga ito tungo sa pakikiisa. Nakikibahagi ang iba pang mga Kristiyanong bininyagan sa isang di-ganap ngunit tunay na pakikiisa, lalo na ang mga Ortodokso sa Silangan, samantalang nangangailangan ang ekumenismo ng panalangin, penitensiya, diyalogo, at pagtutulungang nakatuon sa ganap na nakikitang pagkakaisa. Inilalahad si Maria bilang huwaran at tagapamagitan ng pakikiisa ng Simbahan.