Inilalahad ni Socrates Scholasticus ang pitong aklat ng kasaysayang pansimbahan na sumasaklaw sa 140 taon mula kay Constantino hanggang kay Teodosio ang Nakababata. Sa pagtatangi ng kanyang pamamaraan mula sa salaysay ni Eusebio ukol kay Constantino, binibigyang-diin niya ang mga dokumento at patotoo ng mga saksi habang pinagsasama ang mga imperyal na kaganapan, mga eklesyal na alitan, misyonerong pagpapalawak, mga huwarang obispo at monghe, mga himala, at mga likas o politikal na pangyayari. Sinusundan ng salaysay ang pagbabalik-loob ni Constantino at ang kanyang pagtataguyod sa Kristiyanismo, ang pagtatayo ng Constantinople, ang pagkatuklas ni Elena sa Krus, at ang pagkundena ng Konsilyo ng Nicaea kay Ario. Pagkatapos ay sinusubaybayan nito ang mga kontrobersiyang pumalibot kay Atanasio, ang mga konsilyo at paratang na ginamit laban sa mga pinunong Niceno, ang pagbabalik ni Juliano sa paganismo at pag-uusig, at ang pagpapanumbalik ni Joviano sa suporta para sa pananampalatayang Niceno. Ang paghahari nina Valentiniano at ng kumakampi sa Arianong si Valente ay nagdala ng mga pagpapatapon, karahasan, pagkumpiska ng ari-arian, at pag-atake sa ortodoksong klero at mga Ehipsiyong monghe, kasabay ng mga gawa ng mga tanyag na pigura tulad nina Basilio, Gregorio ng Nazianzus, Didymo, at Ambrosio. Inilalarawan ng mga huling aklat si Teodosio ang Nakababata, ang mga sigalot ng mga Persyano at Hudyo-Kristiyano, ang kawanggawa sa pagtubos ng mga bihag, at ang mga kontrobersiyang episkopal sa Constantinople. Ang pag-uusig kay Nestorio at ang debate sa Konsilyo ng Efeso hinggil kay Maria bilang Theotokos ay binibigyan ng natatanging pansin. Ang mga salaysay ng mga pagbabalik-loob, pag-uusig, pagtatalagang episkopal, at pakikipagkasundo ay umaakay patungo sa ninanais na kahihinatnan ng may-akda: ang kapayapaang pansimbahan.