Kodeks Prawa Kanonicznego określa ramy prawne Kościoła łacińskiego, zachowując określone konkordaty, przywileje, zwyczaje i prawa liturgiczne, zastępując jednocześnie sprzeczne z nim wcześniejsze ustawodawstwo. Ustanawia normy dotyczące promulgacji, interpretacji, zwyczaju, dekretów, przywilejów, dyspens, zarządzania, urzędów, aktów prawnych oraz czasu. Definiuje prawa i obowiązki wiernych, formację i obowiązki duchownych, stowarzyszenia, prałatury personalne, władzę papieską i biskupią, struktury diecezjalne i parafialne oraz tymczasowe zarządzanie. Reguluje również instytuty życia konsekrowanego, instytuty świeckie, stowarzyszenia życia apostolskiego, przyjęcie, formację, śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, życie wspólnotowe, pracę apostolską, odejścia i wydalenie, kładąc nacisk na wspólnotę kościelną, prawowitą władzę, odpowiedzialność, duszpasterstwo oraz wierność misji.

Kodeks reguluje nauczycielską i ewangelizacyjną misję Kościoła, edukację, środki przekazu, publikacje, liturgię, sakramenty, małżeństwo, sakramentalia, miejsca święte oraz cmentarze. Ustanawia zasady dotyczące dni świątecznych, kultu niedzielnego, postu, wstrzemięźliwości i dyspens, a następnie reguluje dobra kościelne, administrację finansową, opodatkowanie, darowizny, zapisy dobroczynne i intencje ofiarodawców. Jego system karny odnosi się do winy, kar, środków zaradczych, przestępstw, poprawy, sprawiedliwości, zadośćuczynienia i zapobiegania zgorszeniu. Obszerne procedury sądowe i administracyjne obejmują trybunały, dowody, apelacje, nieważność i separację małżeńską, zaskarżanie ważności święceń, dochodzenia, rekursy oraz usuwanie lub przenoszenie proboszczów, ze szczególnym uwzględnieniem sprawiedliwości, słuszności kanonicznej, troski duszpasterskiej i zbawienia dusz.