Sa pagdiriwang ng Misa kasama ang pamayanang Katoliko sa Tromsø, iniuugnay ni Papa Juan Pablo II ang kagandahang Arktiko ng Noruwega sa pagpupuri ng Salmista sa Diyos, na nagtatanghal sa paglikha bilang isang pangkalahatang saksi sa Maylikha nito. Malugod niyang tinatanggap ang iba pang mga Kristiyano, lalo na ang mga Luterano, at ang mga taong may mabuting kalooban, na inilalarawan ang kanyang pagbisita bilang isang pagkakataon para sa kapwa paggalang, pagkakaisang Kristiyano, at muling pagtatalaga ng sarili kay Hesukristo. Tinatanong ng homiliya kung ano ang kahulugan ng pagiging tao. Nagtuturo ang Banal na Kasulatan na ang mga tao ay nilikha ayon sa larawan at wangis ng Diyos, na nagtataglay ng dignidad at pananagutan para sa lupa. Ang bokasyong ito ay ipinapahayag sa pamamagitan ng maibiging pakikipagkaisa, lalo na sa kasal at buhay-pamilya, at sa pamamagitan ng pangangalaga sa paglikha sa halip na pagsasamantala rito. Kailangan din ng mga tao ang espirituwal na muling pagsilang: sa pamamagitan ng Binyag at ng Espiritu Santo, sila ay pinalalaya mula sa kasalanang mana, inaampon ng Diyos, at inililigtas sa pamamagitan ng Krus ni Kristo tungo sa buhay na walang hanggan. Dahil nakatanggap ng banal na pag-ibig, kailangang tularan ng mga Kristiyano ang pag-aalay ng sarili ni Kristo, na pinalalawak ang kawanggawa nang higit pa sa pamilya at mga kaibigan patungo sa bawat tao, kabilang ang mga kaaway. Ipinahahayag ng Ebanghelyo ang pagkakakilanlan ng sangkatauhan sa pamamagitan ng pagkamatay at muling pagkabuhay ni Kristo. Kaya naman, ang mga mananampalataya ay tinatawagan na tanggihan ang kadiliman, mabuhay bilang mga anak ng liwanag, kilalanin ang bawat tao bilang nilikha at tinubos ng Diyos, at hanapin ang pagkakaisa sa ilalim ng kanyang pagpapala.