कॅथोलिक एआय विकास, मानवी समृद्धी आणि एआय बिल्डर्स

वर जीआरएआयसीई एमईडी जागतिक शिखर परिषद, आयोजित केलेले जॉर्जटाउन विद्यापीठाच्या एआय कोलॅब रोममध्ये बुधवारी २३ सप्टेंबर २०२६ रोजी, मॅथ्यू हार्वे सॅंडर्स सातशे वर्षे जुन्या वचनावर उघडले. संत जॉन ऑफ जेरुसलेमच्या रुग्णालयात सामील होणाऱ्या भावांनी 'आमच्या प्रभूंचे रुग्ण' होण्यासाठी 'सर्व्हंट आणि गुलाम' होण्याचे वचन दिले. 'कॅथोलिक एआय विकास, मानव समृद्धी आणि एआय बिल्डर्स' मध्ये त्याचा तर्क: कौशल्य यंत्राला दिले जाऊ शकते, पण वचन दिले जाऊ शकत नाही. खाली पूर्ण भाषण वाचा.

आमचे प्रभू रुग्ण

सातशे वर्षांपूर्वी, संत जॉन ऑफ जेरुसलेमच्या रुग्णालयात सामील होणारा एक माणूस एका रविवारी अध्यायासमोर आला, त्याने मिसलवर हात ठेवले आणि प्रत्येक धार्मिकाने केलेले तीन वचन दिले. आज्ञा, शुद्धता, गरिबी. मग त्याला सांगितले गेले की एक चौथं आहे. त्या संस्थेच्या स्वतःच्या रिवाजांच्या पुस्तकात शब्द टिकून आहेत: "आम्ही एक आणखी वचन देतो, जे इतर कोणतीही लोक देत नाहीत, कारण तुम्ही आमच्या प्रभूंचे रुग्ण होण्यासाठी 'सर्व्हंट आणि गुलाम' होण्याचे वचन देता."

आमचे प्रभू रुग्ण. हे रुग्णालयाचे रुग्णांसाठीचे नाव होते. त्याचे नियम, जे अजूनही जुने होते, याची आवश्यकता होती की एक रुग्णाला बिछान्यात नेले जावे आणि 'तो एक प्रभू आहे' असे खायला दिले जावे, प्रत्येक दिवशी, भावांनी स्वतः जेवण करण्यापूर्वी. त्या भावांपैकी अनेक शूरवीर होते, शूरवीरांचे पुत्र, ज्यांनी त्यांच्या आयुष्यात सेवा घेतली होती. त्या रुग्णालयाचे व्यवस्थापन करणारी संस्था अद्याप अस्तित्वात आहे. ती सॉव्हरेन मिलिटरी ऑर्डर ऑफ माल्टा आहे, आणि ती या शहरातील दोन पत्त्यांवर स्वतःचे प्रशासन करते, व्हिया कोंडोटीवर एक पलाझो आणि अवेंटाइनवर एक विला.

हे रुग्णालयाचे परंपरा आहे, आणि मी त्याकडे परत येईन, कारण ते वैद्यकात सर्वात व्यावहारिक कल्पना बनणार आहे. वचन कधीही विचारले नाही की भावाला किती माहिती आहे. ते विचारले की तो कोणाचा आहे. कौशल्य यंत्राला दिले जाऊ शकते, आणि त्यातील बहुतेक आता दिले जाणार आहे. वचन दिले जाऊ शकत नाही. हेच या भाषणाचा फरक आहे.

मी एक वैद्य नाही. गेल्या काही वर्षांपासून माझे काम दोन हजार वर्षांच्या कॅथोलिक लेखनाला यंत्रांसाठी वाचनायोग्य बनवणे आणि नंतर यंत्राने ते काय करावे हे ठरवणे आहे. आयोजकांनी मला सांगितले की आम्ही काय तयार केले आणि काय ठरवले. त्या निर्णयांपैकी एक आता तुमच्यासाठीही आहे, आणि ते येणाऱ्या गोष्टींच्या प्रमाणातच अर्थपूर्ण आहे. त्यामुळे मला तिथून सुरूवात करू द्या.

डेमिस हसाबिस हा एक नोबेल पुरस्कार विजेता आणि गूगल डीपमाइंडचा सह-संस्थापक आहे. २०२४ मध्ये पोप फ्रान्सिसने त्याला पोंटिफिकल अकादमी ऑफ सायन्सेसमध्ये नियुक्त केले. तो स्वतःला एक सावध आशावादी म्हणून वर्णन करतो. त्याने गेल्या वर्षी ऑगस्टमध्ये द गार्डियनला सांगितले: "औद्योगिक क्रांतीपेक्षा १० पट मोठा," त्याने सांगितले, "आणि कदाचित १० पट जलद."

पोप लिओ XIV ने या कालावधीस एक नाव दिले आहे. 'मॅग्निफिका ह्युमानिटास' मध्ये तो 'एआय आणि रोबोटिक्स युग' असे म्हणतो. दुसऱ्या शब्दाकडे लक्ष द्या, कारण जवळजवळ सर्वजण ते वगळतात. आधीच्या प्रत्येक स्वयंचलनाच्या लाटेत मांसपेशी लागली आणि मन उभे राहिले; लोक ज्ञान कार्यात गेले. या वेळी एआय प्रणालींनी संज्ञानात्मक कार्य घेतले आहे, तर रोबोट शारीरिक कार्य घेत आहेत, एकाच दशकात, आणि तिथे हलवण्यासाठी तिसरी श्रेणी नाही. जोपर्यंत तिसऱ्या प्रकारचे कार्य नाही, जे कधीही मांसपेशी नव्हते आणि कधीही ज्ञान नव्हते: दुसऱ्या मानवाच्या उपस्थितीत असणे. त्या विचाराला धरून ठेवा.

संज्ञानात्मक अर्धा आधीच तुमच्या इमेजिंगमध्ये, तुमच्या त्रयस्थ आणि तुमच्या दस्तऐवजीकरणात आहे. शारीरिक अर्धा देखील आला आहे. तैचुंग वेटरन्स जनरल हॉस्पिटलमध्ये तैवानमध्ये, नर्सिंग रोबोट 'नुराबॉट' औषध, नमुने आणि जखमेची काळजी घेणारी किट्स बिछान्यात आणतो. जागतिक आरोग्य संघटनेने २०३० पर्यंत सुमारे अकरा लाख आरोग्य कामगारांची कमतरता भासणार असल्याचा अंदाज व्यक्त केला आहे. हे यंत्र तुमच्या रुग्णालयांमध्ये धमकी म्हणून येत नाहीत. ते आराम म्हणून येत आहेत.

आणि औषध वाहून नेणारा रोबोट हा साधा प्रारंभ आहे. महत्त्वाकांक्षा खूप पुढे जाते. एलोन मस्क, ज्याची कंपनी मानवाकृती रोबोट बनवते, ने गेल्या नोव्हेंबरमध्ये एका गुंतवणूक परिषदेत हे सांगितले, आणि मी त्याला लांब引用 करीन, कारण तो सहसा तुकड्यात उद्धृत केला जातो.

"कल्पना करा की एक जग आहे जिथे प्रत्येकाला सर्वोत्कृष्ट शल्यचिकित्सकांचा प्रवेश आहे, खरोखरच प्रत्येकाला. आणि ऑप्टिमसला एक अशी अचूकता असेल जी स्पष्टपणे सुपरह्यूमन आहे, आणि तो वैद्यकीय प्रक्रिया, अत्यंत जटिल वैद्यकीय प्रक्रिया, कोणतीही वैद्यकीय प्रक्रिया करू शकेल, कदाचित काही गोष्टी ज्या खरोखर मानव करू शकत नाहीत कारण त्या खूप कठीण आहेत, आणि ते कोणालाही उपलब्ध असेल."

त्यानंतर त्याने त्या बंधनाचे नाव घेतले ज्याचे त्याला विश्वास आहे की हे काढून टाकते. "लोक अनेकदा गरिबी कमी करण्याबद्दल आणि उत्कृष्ट वैद्यकीय काळजी प्रदान करण्याबद्दल बोलतात, पण त्यांच्याकडे कधीही खरे उपाय नसतात." पैसे हे सोडवत नाहीत, त्याने सांगितले, कारण "महान डॉक्टर आणि शल्यचिकित्सकांची संख्या खूप मर्यादित आहे. ते झाडांवर वाढत नाहीत, पण आता ते कारखान्यात तयार केले जातील."

त्याने तीन वर्षे सांगितली; मला वाटते की याला अधिक वेळ लागेल. पण तारीख बाजूला ठेवा आणि त्याच्याकडे लक्ष द्या, कारण तो याबद्दल बरोबर आहे. महान वैद्य कधीही वाढलेले नाहीत. एक तयार करण्यास एक दशकाहून अधिक वेळ लागतो आणि ते एकाच खोलीत असू शकतात. इतिहासातील प्रत्येक आरोग्य प्रणाली त्या बंधनाभोवती डिझाइन केलेली आहे, आणि म्हणूनच पृथ्वीवरील सर्वोत्तम काळजी नेहमी भौगोलिकता आणि नशीबाने प्रमाणित केली आहे. एका देशात जन्मलेला एक मुलगा एक तज्ञ मिळवतो; चारशे मैल दूर जन्मलेला एक मुलगा एक क्लिनिक मिळवतो ज्यात अनेस्थेटिस्ट नाही. हे काहीही बदललेले नाही. हे बदलू शकते.

तर, स्पष्टपणे आशावादी बाब. निदान, शस्त्रक्रिया आणि उपचार एक प्रमाणात आणि गुणवत्तेत उपलब्ध होणार आहेत जे मानवाच्या इतिहासात कधीही दिसलेले नाही. यामुळे मोठ्या प्रमाणात दु:ख समाप्त होणार आहे. एक चर्च जी दोन हजार वर्षे रुग्णांसाठी प्रार्थना करते, तीच याचे स्वागत करायला हवी.

II. यंत्र योग्य असताना काय उरते

आता मस्क काय वर्णन करतो आहे याकडे काळजीपूर्वक पहा. तो त्याच्या टीकाकारांपेक्षा अधिक अचूक आहे.

तो वैद्यकाच्या तांत्रिक कामाबद्दल बोलत आहे, जे भाग तत्त्वतः यांत्रिक आहेत. तो म्हणत नाही की बिछान्यात एक मानव महत्त्वाचा नसतो. तो बिछान्याबद्दल विचारत नाही.

जानेवारीमध्ये तरुणांनी वैद्यकीय शाळेत जाणे आवश्यक आहे का, असे विचारले असता, त्याने 'नाही' असे उत्तर दिले आणि ते 'अर्थहीन' म्हणून संबोधले. तिथे मला वाटते की तो चुकीचा आहे.

कारण निदान आणि प्रक्रिया डॉक्टराचा संपूर्ण भाग नव्हता. ते त्या भागाचे होते जे आपण मोजू शकतो.

तिथे एक सल्ला आहे जिथे निदान योग्य आहे आणि रुग्ण पहिल्या वाक्यानंतर काहीही ऐकत नाही. दोन कुटुंबांपैकी कोणाला हळू हळू माहिती हवी आहे हे जाणून घेणे, आणि कोणाला तुम्हाला बोलणे थांबवायचे आहे हे जाणून घेणे. उपचार थांबवण्याचा निर्णय घेणे. तुमच्या समोर असलेल्या माणसाने प्रत्येक प्रश्नाचे योग्य उत्तर दिले आहे आणि तो औषध घेणार नाही हे लक्षात घेणे. उभे राहण्याऐवजी बसणे. आणि निर्णयाची मालकी घेणे, तो जो तुम्ही घरी घेऊन जाता आणि पहाटे दोन वाजता जागरणात झोपता. कोणतीही मशीन कधीही जागी राहणार नाही.

ते सर्व काही केवळ भावना नाही. हे क्लिनिकल काम आहे जे कोणत्याही प्रोटोकॉलने पूर्णपणे पकडलेले नाही, म्हणूनच ते कमी मोजले गेले आणि तांत्रिक अर्ध्या भागाला कधीही स्थान मिळाले नाही. तुम्हाला दशकांपासून माहित आहे की उपस्थिती ही एक क्लिनिकल चल आहे. हे फक्त कधीही ते नाही जे प्रणालीला बक्षीस देण्यासाठी तयार केले गेले.

आणि हे अर्धा राहण्याच्या मार्गावर आहे. जेव्हा निदान मशीनकडून येते आणि प्रक्रिया एका मशीनने केली जाते, तेव्हा डॉक्टराचा उद्देश उपस्थितीबद्दलचा प्रश्न बनतो.

मी हे आराम म्हणून म्हणत नाही. मी हे एक नोकरीचे वर्णन म्हणून म्हणतो. डॉक्टर ज्याच्या हातात मशीनचे निदान आहे, आणि तिने त्यात पोहोचण्यासाठी वापरलेले चाळीस मिनिटे, ती कमी झालेली डॉक्टर नाही. ती पिढ्यांमध्ये पहिली डॉक्टर आहे जी बसण्यास परवानगी देऊ शकते. ती बसते का, आणि कोणतीही तिला प्रशिक्षण देते का, हे तुमच्या व्यवसायाचे उत्तर देण्याचा प्रश्न आहे. कारण ती चाळीस मिनिटे रिकामी राहणार नाहीत. तुमचा व्यवसाय त्यांना रुग्णासाठी घेतो, किंवा दुसरा कोणीतरी त्यांना खातीसाठी घेतो आणि ते कार्यक्षमतेचे म्हणतात.

मी तुम्हाला सांगू शकतो की हा नेमका प्रश्न, मशीन एक डॉक्टर काय आहे हे जाणून घेऊ शकते आणि एक डॉक्टर काय करते हे करू शकते, हा प्रश्न आहे ज्याभोवती माझी कंपनी वर्षांपासून बांधत आहे. आणि जे आम्ही शिकलो ते या खोलीत वापरता येईल.

III. पूल, गंतव्य नाही

जेव्हा लोक माझ्या कंपनीने काय केले आहे ते ऐकतात, तेव्हा त्यांना वाटते की आम्ही त्या लोकांची जागा घेण्यासाठी मशीन तयार केले आहे जे देवाबद्दल प्रश्नांची उत्तरे देत होते.

आम्ही केले नाही, आणि फरक हा संपूर्ण चर्चा आहे.

कॅथोलिक चर्च दोन हजार वर्षांच्या लेखनाचे वाहक आहे. प्रारंभिक शतकांचे पिता. डॉक्टर, ऑगस्टीन आणि अकीनास आणि टेरेसा आणि इतर. परिषद. पोप. हे कार्य, इतर गोष्टींबरोबर, मानव काय आहे आणि त्याची काळजी घेणे म्हणजे काय याबद्दल दोन हजार वर्षांचा अभ्यास आहे.

मोठ्या मॉडेल्सने त्यातील बहुतेक वाचले आहे. हे समस्या नाही. समस्या म्हणजे एक मॉडेल काय वाचले आहे ते कसे ठेवते. प्रशिक्षण एक ग्रंथालय स्मृतीत संकुचित करते, आणि ती स्मृती असमान आहे. एक मॉडेल कधी कधी एक उतारा शब्दशः पुनरुत्पादित करू शकते, सहसा एक जे त्याने अनेक वेळा पाहिले आहे. ते विश्वसनीयपणे करू शकत नाही, आणि ते तुम्हाला सांगू शकत नाही की ते कधी केले नाही. जिथे पुनःस्मृती अपयशी होते, तिथे ते काहीतरी विश्वासार्ह उत्पादन करते, आणि ते एक भास आहे. त्यामुळे आम्ही स्वतःला विचारलेला प्रश्न कधीही मशीनला कॅथोलिक म्हणून आवाज कसा देणे हे नव्हते. हे प्रश्नाच्या क्षणी मॉडेलसमोर वास्तविक मजकूर ठेवण्याबद्दल होते, जेणेकरून उत्तर स्रोताकडून वाचले जाईल, लक्षात ठेवले जाणार नाही, आणि उद्धृत केले जाईल.

हे मिशन आहे, स्पष्टपणे सांगितले: कॅथोलिक AI, प्रमाणात. व्यवहारात याचा अर्थ म्हणजे चर्चने लिहिलेले सर्व काही डिजिटायझ करणे आणि ते जगातील कोणालाही, कोणत्याही उपकरणावर, त्यांच्या स्वतःच्या भाषेत, त्यांना सर्वात जास्त आवश्यकता असलेल्या क्षणी उपलब्ध करणे. फक्त त्या शास्त्रज्ञासाठी जो रोमन ग्रंथालयात प्रवेश करू शकतो. कोणालाही.

याला तीन भाग लागले, क्रमाने, आणि पहिला एक चॅटबॉट नव्हता. हे अलेक्झांड्रिया डिजिटायझेशन हब होते, जे आम्ही या शहरात पोंटिफिकल ग्रेगोरियन युनिव्हर्सिटीसह चालवतो, जेणेकरून ती वारसा मशीन- वाचनायोग्य बनवता येईल. रोबोटिक स्कॅनर्स तासाला हजारो पृष्ठे प्रक्रिया करीत आहेत. त्यांच्यामध्ये पहिल्या गोष्टींपैकी एक होते मॅग्नम बुल्लेरियम रोमनम, तेरा शतकांचे पोप दस्तऐवज, लिओ द ग्रेटपासून बेनेडिक्ट XIV पर्यंत.

दुसरा भाग एक प्लॅटफॉर्म होता ज्याला वुल्गेट AI म्हणतात, एकदा आम्ही शोधले की कठीण समस्या कधीही स्कॅनिंग नव्हती. संस्थांनी स्कॅन केलेले बरेच काही अदृश्य आहे. एक स्कॅन म्हणजे एका पृष्ठाचा फोटो. एक मशीन त्याला शोधू शकत नाही जितके ते फाईलिंग कॅबिनेटच्या फोटोला शोधू शकत नाही. ते एक मजकूरात रूपांतरित केले पाहिजे जे प्रणाली प्रत्यक्षात पुनर्प्राप्त करू शकते, आणि कमी संस्थांनी ते प्रमाणात केले आहे. मला अपेक्षा आहे की तुमच्या स्वतःच्या संस्थांमध्ये शंभर वर्षांच्या केस नोट्स अदृश्य आहेत.

त्यानंतरच आम्ही तिसरा भाग तयार केला, मॅजिस्टेरियम AI. कोणी दु:ख, किंवा नैतिक निर्णय, किंवा देव आहे का याबद्दल प्रश्न विचारतो. प्रणाली वास्तविक मजकुरातून उत्तरे देते, उद्धृत करून, त्यामुळे व्यक्ती ऑगस्टीनच्या शब्दांचे वाचन करीत आहे आणि एक पुनरुक्ती नाही. एक विधवा विचारते की कोणीही दु:ख कसे सहन करतो, आणि जे परत येते ते मशीनची सहानुभूती नाही तर ऑगस्टीनच्या स्वतःच्या मित्राच्या मृत्यूवर, सोळा शतकांपूर्वी, संदर्भासह, आणि त्याच्या खाली तिला एक पॅरिश आणि एक समुदाय शोधण्यास प्रोत्साहन आहे जिथे ती उभी आहे. आता एक मिलियन लोक याचा वापर करतात, एकशे नव्वद देशांमध्ये आणि पंचाहत्तर भाषांपेक्षा अधिक.

आम्ही जे करत आहोत ते कृत्रिम बुद्धिमत्तेचा वापर करून लोकांना विश्वासाच्या डॉक्टर, पिता आणि पोप आणि नायकांशी जोडणे आहे. त्या पुरुष आणि महिला पुन्हा लोकांच्या आत्म्यांसाठी लढू द्या. मॉडेल हा पूल आहे. हे कधीही गंतव्य बनण्यासाठी नव्हते.

अधिकांश लोक विश्वासाबद्दल प्रश्न विचारण्यासाठी आधीच वापरत असलेल्या सहाय्यकाला सोडणार नाहीत. त्यांनी ChatGPT किंवा Claude किंवा Gemini मध्ये त्यांच्या कार्यरत जीवनाचे बांधकाम केले आहे, आणि तिथेच ते प्रश्न विचारतील. म्हणून आम्ही कनेक्टर्स तयार केले जे मॅजिस्टेरियम AI ला त्या सहाय्यकांमध्ये ठेवतात: आमच्या कनेक्टरसह विश्वासाबद्दल विचारा, आणि उत्तर चर्चच्या स्वतःच्या स्रोतांकडून येते, उद्धृत, अनुप्रयोग बदलल्याशिवाय. जर मॉडेल एक पूल असेल, तर तुम्ही कुठल्या बँकेपासून सुरू करता हे महत्त्वाचे नाही.

सर्वांना त्यांच्या आत्म्याबद्दल मशीनशी बोलायचे नाही, आणि त्यांना हक्क आहे की ते बोलू नयेत, म्हणून आमच्या दोन साधनांमध्ये कोणतीही चर्चा नाही. शोध, जिथे तुम्ही तुम्हाला काय हवे आहे ते टाइप करता आणि मूळ दस्तऐवज स्वतः वाचता. एक्सप्लोर, कॅथोलिक लेखनाचे संपूर्ण शरीर एक त्रिमितीय नकाशा म्हणून ठेवले आहे, त्यामुळे तुम्ही काय काय आहे ते पाहू शकता. दोन्ही तुम्हाला बोलत नाहीत. दोन्ही तुम्हाला चर्चचे स्वतःचे शब्द देतात आणि मार्गातून बाहेर पडतात.

एक चौथा प्रकल्प आहे, ज्याला एफ्रेम म्हणतात. हे एक विशेष भाषा मॉडेल आहे, जे पहिले कॅथोलिक AI आहे जे कुणाच्या दुसऱ्या गोष्टींपासून अनुकूलित केलेले नाही, आणि ते इतके लहान आहे की ते एक कुटुंबाच्या मालकीच्या हार्डवेअरवर चालवता येते, त्यामुळे सर्वात खाजगी प्रश्न कधीही घराबाहेर जावे लागणार नाहीत. त्यामुळे कोणालाही चुकीचा समज न होऊ देण्यासाठी: हे अप्रकाशित आहे, हे संशोधन आहे, आणि आम्ही 2027 कडे लक्ष्य ठेवत आहोत.

आणि यामध्ये आम्ही एक निर्णय घेतला जो मला तुमच्या क्षेत्रात हस्तांतरित होईल असे वाटते.

आम्ही प्रणालीला स्वतःच्या पलीकडे इंगित करण्यासाठी तयार केले.

जेव्हा कोणी त्यांचे उत्तर मिळवते, तेव्हा उद्देश म्हणजे ते लॅपटॉप बंद करतात आणि पॅरिशमध्ये जातात. की ते एक धार्मिक समुदाय शोधतात. की ते दुसऱ्या मानवासमोर एका टेबलावर बसतात आणि व्यक्तिशः चर्चा करतात. आम्ही सत्र गमवण्यापेक्षा ते ठेवण्यास प्राधान्य देऊ. हे पृथ्वीवरील जवळजवळ प्रत्येक उपभोक्ता AI उत्पादनाच्या डिझाइनच्या उलट आहे. कठीण अभियांत्रिकी उत्तर नाही. हे त्या क्षणाचे ओळखणे आहे जेव्हा एक व्यक्ती माहितीची आवश्यकता थांबवते आणि कोणाची आवश्यकता सुरू करते, आणि त्यांच्या स्वतःच्या शहरात त्यांना कुठे निर्देशित करावे हे जाणून घेणे.

आता चर्चच्या आतून एक विरोधाभास आहे, जो मी गंभीरपणे घेतो. गेल्या नोव्हेंबरमध्ये एक कॅथोलिक टीकाकाराने "कॅथोलिक AI पासून सावध राहा" या शीर्षकाने एक निबंध प्रकाशित केला, आणि त्यात आम्हाला नाव दिले. तिचे सर्वात मजबूत मुद्दे, तिच्या शब्दांत: "पवित्र आत्मा LLMs च्या आउटपुटचे मार्गदर्शन करत नाही," आणि "प्रुडन्स उत्पादन म्हणून तयार केले जाऊ शकत नाही; ते जगले पाहिजे."

ती योग्य आहे. आणि तिचा विरोध अगदी त्या गैरसमजावर लक्ष केंद्रित करतो ज्याने मी सुरुवात केली. ती चिंतित आहे की आम्ही मशीन तयार केले आहे जे लोकांना संबंधित होण्यासाठी आहे. पण मशीन लोकांना ऑगस्टीनकडे घेऊन जाते आणि नंतर त्यांना एक जिवंत ख्रिश्चन शोधण्यास सांगते. हे तिच्या गृहितकावर आधारित डिझाइन केले गेले.

इथे हस्तांतरणीय तत्त्व आहे, आणि हे एक खरेदी प्रश्न आहे. जेव्हा कोणी तुम्हाला रुग्ण-समोर प्रणाली विकतो, तेव्हा योग्य उत्तर व्यक्ती असताना ते काय करते हे विचारा. ते रुग्णाला धारण करण्यासाठी तयार केले आहे की त्यांना पुढे देण्यासाठी. यश म्हणून ते काय मोजते हे विचारा. जर प्रामाणिक उत्तर प्लॅटफॉर्मवरील वेळ असेल, तर तुम्ही एक उत्पादन खरेदी करत आहात ज्याचा उद्देश तुमचा रुग्ण नाही. दुसऱ्या प्रकारचे तयार करण्यासाठी तंत्रज्ञान अस्तित्वात आहे. सामान्यतः गहाळ असलेला भाग म्हणजे निर्णय.

पोपाने हें अधिक थेट सांगितलें आहे, जेंवां माझ्या उद्योगाने कधीच सांगितलें नाही. हें Magnifica Humanitas, विभाग 170: "जेव्हा व्यवसाय मॉडेल मानवाच्या दुर्बलतेवर फुलतात, तेव्हा व्यक्तीला एक साधन म्हणून वागवले जाते, अंतिम म्हणून नाही; जे लोक असे प्रणाली डिझाइन करतात किंवा वित्तपुरवठा करतात, त्यांना एक नैतिक जबाबदारी असते जी दुर्लक्षित केली जाऊ शकत नाही." तो माझ्या उद्योगाचे वर्णन करीत आहे, आणि तो बरोबर आहे. म्हणून, या प्रणाली तयार करणाऱ्यांसाठी प्रश्न असा आहे: तुमच्या डिझाइनमध्ये, व्यक्ती एक साधन आहे की अंतिम? आज दुपारी मी जे वर्णन केले आहे, ते आमच्या उत्तर देण्याचा प्रयत्न आहे: एक अंतिम.

IV. बांधकाम करणारे आणि शपथ

हे निर्णय घेणे सोपे आहे जेव्हा तुम्ही ते एकटे करत नाही, म्हणूनच मला Builders AI Forum विषयी बोलण्यास सांगितले गेले.

गेल्या नोव्हेंबरमध्ये, आमच्या दोनशेच्या आसपास लोकांनी येथे रोममध्ये, ग्रेगोरियनमध्ये भेट घेतली, हे विचारण्यासाठी की कॅथोलिक म्हणून हे काम करणे म्हणजे काय. मायक्रोसॉफ्ट आणि लिंक्डइनमधील अभियंते, उद्यम भांडवलदार, मीडिया उत्पादक, आणि CHRISTUS Health, Bambino Gesù यांच्यातील लोक, बिशप आणि व्हॅटिकनच्या संवाद अधिकाऱ्यांसह सहा कार्य गटांमध्ये बसले, प्रत्येक गटाला एक विशिष्ट आव्हान देण्यात आले. आणखी एक नैतिक फ्रेमवर्क लिहिणे नाही. आम्ही वास्तवात काय पाठवले आहे आणि काय नाकारले आहे याची तुलना करणे.

पोप लिओ XIV ने फोरमला एक संदेश पाठवला. एक वाक्य माझ्या मनात राहिले: "प्रत्येक डिझाइन निवड मानवतेचा एक दृष्टिकोन व्यक्त करते."

तुम्ही एक विशिष्टता वाचू शकता आणि त्याचे लेखक व्यक्ती म्हणजे काय यावर काय विश्वास ठेवतात हे समजून घेऊ शकता. त्याने बांधकाम करणाऱ्यांना त्यांच्या कामाचा नैतिक विवेक एक मूलभूत भाग बनवण्यास सांगितले, आणि सांगितले की हे काम "संशोधन प्रयोगशाळा किंवा गुंतवणूक पोर्टफोलिओमध्ये मर्यादित केले जाऊ शकत नाही." नंतर त्याने त्याच्या मनात असलेल्या कामाचे तीन उदाहरणे दिली. त्यापैकी एक होते "दयाळू आरोग्यसेवा साठी साधने."

मी त्या खोलीत होतो, आणि हा शिखर परिषदा अधिक क्लिनिशियनसह तीच चर्चा आहे. फोरमचा खरा उत्पादन एक दस्तऐवज नाही. हे उद्योगातील लोकांचा एक समूह आहे जो एकमेकांना त्या निर्णयासाठी धरून ठेवतो. हे क्षेत्राचे नैतिकता कशी बदलते हे आहे: बाहेरून नाही, तर पुरेसे बांधकाम करणाऱ्यांनी एकत्रितपणे काय ऑप्टिमाइझ करणार नाहीत हे ठरवून.

हॉस्पिटॅलर्सना हे आमच्यापेक्षा खूप आधी माहित होते. त्यांचा नियम काही पानांवर बसला. शतकांपासून ते जिवंत ठेवणारे गोष्ट म्हणजे शाई नव्हती. हे एक वचन होते जे उच्च आवाजात केले गेले, त्या पुरुषांच्या समोर जे त्याच्याशी संबंधित होते.

V. शरीर आणि आत्मा एकत्र

हे मला येरुशलेमकडे परत आणते.

हॉस्पिटॅलर्सच्या 1182 च्या नियमांनी "चार ज्ञानी डॉक्टर" आवश्यक होते, जे, मजकुराच्या शब्दात, मूळ तपासण्यासाठी, विविध रोगांचे निदान करण्यासाठी, आणि योग्य औषधे देण्यासाठी पात्र होते. त्यांनी बेड, चादरी आणि ब्रेडबद्दल नियम लिहिले. त्यांनी परिणामांची काळजी घेतली, आणि त्यांच्या काळाच्या मोजमापानुसार काळजी असाधारण होती. पण हेच सर्वात महत्त्वाचे गोष्ट नाही जी त्या ठिकाणाला वेगळे करते. त्यांना रुग्णाबद्दल जो दृष्टिकोन होता, तो सर्वात वेगळा होता, आणि तो ठिकाणी ठेवणारी शाळा: एक धार्मिक जीवन, प्रार्थना केलेल्या तासांमध्ये आणि ठेवलेल्या नियमांमध्ये, एका परंपरेत ज्याने त्यांना मानव जीवनाची किंमत शिकवली. ती शाळा आहे ज्यामुळे ते एक मरणासन्न भिक्षुकाला त्यांचा प्रभू म्हणू शकले आणि त्याचा अर्थ होता. शरीर आणि आत्मा एकत्रितपणे वागवले जात होते कारण उपचार करणारे लोक दोन्हीमध्ये तयार झाले होते.

हेच कॅथोलिक औषध असावे लागते, आणि मी सौम्यपणे सांगतो की आजच्या कॅथोलिक आरोग्यसेवेचा सर्वात कठीण गोष्ट म्हणजे इतरांच्या आरोग्यसेवेपासून ते वेगळे करणे. समान पुनर्भरण कोड, समान थ्रूपुट लक्ष्य, समान पंधरा-मिनिट स्लॉट. एक रुग्ण कॅथोलिक रुग्णालयात प्रवेश करू शकतो आणि एक चांगल्या प्रणालीसह बाहेर पडतो आणि कोणतीही विशेष व्यक्ती नाही.

येरुशलेममधून दोन गोष्टी पुढे येतात, आणि यंत्रे दोन्ही शक्य करतात एका प्रमाणात ज्या कधीच नव्हती.

पहिली गोष्ट म्हणजे प्रणालीचा उद्देश काय आहे. येरुशलेममध्ये रुग्णालय रुग्णासाठी अस्तित्वात होते; भाऊ आजारी खाण्यापूर्वी खाण्याचा अधिकार होता. आता पैसे कुठे जातात ते पहा. OECD च्या नवीनतम आकडेवारी, मार्चमध्ये प्रकाशित, 2023 साठी आहे. सदस्य देशांमध्ये, आरोग्य खर्चाचा अठरा टक्के रुग्णालयीन काळजीसाठी गेला. तीन टक्के प्रतिबंधासाठी गेले. एक प्रणाली जी आजार उपचारासाठी पैसे दिली जाते, तिला उपचार करण्यासाठी आजारात एक शांत स्वारस्य असते, आणि कधीच आवश्यक नसलेल्या रुग्णात जवळजवळ काहीच नाही. कॅथोलिक औषध ही प्रणालीचा भाग असावा जो त्या रुग्णाची काळजी घेतो. हे कमी खर्चाचे नाही, जरी ते अनेकदा असते, परंतु एक व्यक्ती संपूर्ण, त्यांच्या घरात, आणि त्यांच्या स्वतःच्या समुदायात ठेवणे म्हणजे संपूर्ण व्यक्तीची काळजी घेणे. आणि हे आता प्रमाणात शक्य आहे. एक व्यक्तीची आरोग्य सतत, त्यांच्या संमतीने, एका उपकरणावर पाहिली जाऊ शकते, जे त्यांच्याकडे आधीच आहे, आणि संकटापूर्वी येणारा पॅटर्न काही दिवस आधी पकडला जाऊ शकतो. जेव्हा त्यांना तुमची आवश्यकता असते, तेव्हा रेकॉर्ड त्यांच्यापेक्षा आधी येतो, तुमच्या मॉडेलद्वारे आणि तुमच्याद्वारे वाचला जातो, त्यामुळे निदान आधीच सुरू होते, आणि ते लवकर घरी जातात. एक नियमासह: डेटा व्यक्तीचा आहे, आणि तो फक्त त्यांच्यावर काळजी घेणाऱ्यांकडेच जातो.

दूसरी गोष्ट म्हणजे क्लिनिशियन कोण आहे. भाऊ त्यांच्या जीवनाने तयार झाले, प्रत्येक दिवस, कामासोबत. तुम्हाला तयार होण्यासाठी वर्षे लागली, आणि तुमच्यापैकी बहुतेकांसाठी त्यातील बहुतेक तांत्रिक होते. दुसरा अर्धा, जीवनाची किंमत, भीतीसह खोलीत राहण्याचा कसा, तुमच्या स्वतःच्या दुःखाबद्दल काय करायचे, हे तुम्ही आणलेले काहीही सोडले गेले. हे मशीन तुम्हाला धरून ठेवण्यास तयार आहे. आणि हॉस्पिटॅलर्सना तयार केलेली परंपरा म्हणजेच आम्ही या वर्षांत वाचनायोग्य बनवण्यासाठी खर्च केला आहे. चर्चच्या गहन मनांनी दु:ख, भीती, आणि मरणासन्न व्यक्तीच्या उपस्थितीवर त्या संकलनात आहेत, आणि एक चिकित्सक जो रुग्णावर आधार घेऊ इच्छितो तो एक प्रश्न एक्विनास, टेरेसा किंवा न्यूमन यांना विचारू शकतो. जेव्हा आम्ही म्हणतो की हे साधने तयार करण्यासाठी आहेत, तेव्हा ते रुग्णाचे आहे, होय. पण तुमचेही आहे, कारण तुम्ही स्वतः तयार न झालेल्या गोष्टीवर साक्षीदार असणे कठीण आहे. भाऊंसाठी त्यासाठी दिवसाचे तास होते. तुमच्याकडे दोन खोलींच्या दरम्यानचा कॉरिडोर आहे. आम्ही कॉरिडोरसाठी तयार केले.

हॉस्पिटॅलर्सने रुग्णाबद्दलचा त्यांचा दृष्टिकोन एक शपथमध्ये लिहिला, आणि त्यामागे एक संपूर्ण जीवनशैली ठेवली. आपल्याला आपल्या कोडमध्ये तो लिहिण्यासाठी तयार असावे लागेल, आणि ज्यांना तो जगायचा आहे त्यांच्यासाठी शाळा पुन्हा उपलब्ध करावी लागेल.

VI. फक्त एक व्यक्ती साक्षीदार घेऊन जाऊ शकते

मी एक विचारावर फिरत आहे जेंव्हा मी सुरू केले, म्हणून मी ते थेट सांगू दे.

जर एक टेक्स्ट एकटा आपल्याला वाचवू शकत असेल, तर देव एक टेक्स्ट एकटा पाठवू शकला असता. एक परिपूर्ण, प्रत्येक भाषेत, प्रत्येकासाठी एकाच वेळी. हे झाले नाही. त्याने एक जीवन पाठवले. एक विशिष्ट माणूस एका विशिष्ट गावात, जो लोकांना स्पर्श करीत होता आणि स्पर्श केला जात होता, जो बसला आणि त्यांच्यासोबत खाल्ले, जो मरण पावला, आणि जो उठला. त्याने एक साक्षीदार सोडला, आणि साक्षीदारांना जाऊन साक्षीदार बनण्यास सांगितले.

हेच कारण आहे की आम्ही मशीन तयार केले जे स्वतःच्या पलीकडे इशारा करते. विश्वासाची माहिती महत्त्वाची आहे, आणि ती पुरेशी नाही. लोकांना विश्वास येतो की एक गोष्ट जगली जाऊ शकते जेव्हा ते कोणीतरी ती जगताना पाहतात, आणि त्यासाठी काहीही पर्याय नाही, न पुस्तकात आणि न मॉडेलमध्ये. एक संत म्हणजे फक्त एक व्यक्ती जिने जीवन साक्षी बनले आहे. माहिती असलेले लोक, होय. पण फक्त माहिती असलेले नाही. संत, ज्यांचे जीवन इतर लोक पाहू शकतात आणि विचारू शकतात: त्यामुळे हे केले जाऊ शकते. मशीन ज्ञान वाहू शकते. फक्त एक व्यक्ती साक्षीदार घेऊन जाऊ शकते.

आणि हेच औषध आहे, जेव्हा ते सर्वात महत्त्वाचे असते.

यंत्रे एक दिवस बहुतेक रोग समाप्त करू शकतात. ते मृत्यूचा उपचार करणार नाहीत. या खोलीतील जवळजवळ प्रत्येक चिकित्सक एक बिछान्यावर उभा राहिला आहे जिथे काहीही प्रयत्न करण्यास उरले नाही, आणि बाकीचे आपल्याला एक दिवस कोणीतरी प्रिय व्यक्तीच्या माध्यमातून आणले जाईल. शेवटचा पर्याय गेला आहे आणि कुटुंब कॉरिडोरमध्ये आहे. कोणतेही मॉडेल त्या क्षणात सुधारत नाही. रुग्णाला आवश्यक असलेले म्हणजे एक साक्षीदार: एक मानव ज्याची उपस्थिती सांगते की ते अजूनही एक व्यक्ती आहेत, की ते एकटे नाहीत, आणि की काळजी घेणे शक्य आहे जरी उपचार नाहीत. कोणतीही मशीन ते देऊ शकत नाही. ते यासाठी नाही की ते पुरेसे बुद्धिमान नाही, परंतु कारण ते कोणतेही नाही.

हे तुमचे सजीव भूमिका आहे. हे मशीनने वास्तविक काम घेतल्यानंतर उरलेले नाही. हे वास्तविक काम होते, आणि मशीन ते नकारात्मक बनवण्यास तयार आहे.

माझ्या सोबत एक डॉक्टर सोडू द्या ज्याने हे समजले.

जिउसेप्पे मोस्कातीने नेपल्समध्ये काम केले, येथे किनाऱ्यावर, आणि 1927 मध्ये मृत्यू झाला. जेव्हा जॉन पॉल II ने त्याला संत केले, तेव्हा त्याने त्याचे वर्णन केले: एक रुग्णालयाचा मुख्य चिकित्सक, एक प्रतिष्ठित संशोधक, एक विद्यापीठाचा व्याख्याता फिजियोलॉजी आणि फिजियोलॉजिकल रसायनशास्त्रात. त्याची दयाळुता एक खास गुणधर्म नव्हती जी त्याच्या औषधासोबत होती. तो एक गंभीर शास्त्रज्ञ होता, आणि त्याने त्या गंभीरतेसह शहरातील गरीब रुग्णांच्या घरी गेला. एका तरुण डॉक्टरला जो त्याचा विद्यार्थी होता त्याने लिहिले: "स्मरण ठेवा की तुम्हाला फक्त शरीराचीच काळजी घ्यायची नाही, तर आत्म्याचीही, सल्ला देऊन, आणि आत्म्यापर्यंत पोहोचून, थंड औषधांच्या नोंदी पाठविण्याऐवजी."

त्या वाक्याला येणाऱ्या गोष्टींच्या बाजूला ठेवा. थंड औषध लवकरच एक यंत्राद्वारे परिपूर्ण, त्वरित, काहीही न घेता तयार केले जाईल. मोस्कातीने खऱ्या कामाच्या विरोधात ठेवलेले सर्व काही अगदी तेच आहे जे आपल्याला स्वयंचलित करायचे आहे. ज्यामुळे खरे काम तिथे उभे राहते, आणि एक व्यावसायिक जो ठरवायला हवा की ते स्वीकारावे की नाही.

त्याचे शब्द पुन्हा, जसे त्या दिवशी पोपांनी उद्धृत केले.

"आम्ही वैद्य, जे अनेक वेळा रोग दूर करण्यास असमर्थ असतो; आम्ही धन्य आहोत जर आम्ही लक्षात ठेवले की आमच्या समोर असलेल्या शरीरांच्या पलीकडे अमर आत्मा आहेत, ज्यांच्यासाठी आपल्यासारखे प्रेम करण्याचा गॉस्पेलचा आदेश अत्यंत महत्त्वाचा आहे."

त्याने सांगितले की जेव्हा एक डॉक्टर असमर्थ असतो तेव्हा तुमच्यापेक्षा अधिक वेळा असतो. तो पुन्हा बरोबर ठरतोय, कारण उलट कारण. कारण आपण इतके कमी करू शकत नाही, परंतु यंत्रे इतके अधिक करू शकतात, आणि जे उरते ते अगदी त्याने आपल्याला लक्षात ठेवायला सांगितले होते.

त्याने हे एका ओळीत ठेवले, ज्याला पोपाने जो त्याला संत म्हणून घोषित केला, जवळजवळ एक वसीयत म्हटले, आणि मी हे तुमच्यासोबत ठेवतो, कारण तो एक संशोधन शास्त्रज्ञ होता, आणि तुम्हापैकी अनेकही आहेत.

"Non la scienza, ma la carità ha trasformato il mondo."

शास्त्र नाही, परंतु दया, जगाला रूपांतरित केले आहे.

धन्यवाद.