Binabasa ni Agustin ang Salmo 59 bilang propesiya ukol kay Kristo at sa buong Kristo, na binubuo ng Ulo at ng Simbahan. Ang pamagat na “Huwag Ipagpahamak” ay nagpapaalala sa nakasulat na “Hari ng mga Judio” noong Pagpapako sa Krus, na tinanggihang baguhin ni Pilato; ang nabigong pagtatangka ni Saul na patayin si David ay naglalarawan nang patiuna sa kabiguan ng mga guwardiya na ikubli ang Muling Pagkabuhay ni Kristo. Ang mga kaaway sa Salmo ay kumakatawan sa mga mang-uusig, sa diyablo, at sa mga nagtitiwala sa makamundong kapangyarihan o sa sariling katuwiran sa halip na sa Tagapagligtas.

Ipinapaliwanag ni Agustin ang mga pagsusumamo nito para sa kaligtasan sa pamamagitan ng mga tema ng biyaya, paghuhukom, at pagbabalik-loob. Ang kasalanan ay pinarurusahan sa pamamagitan ng pagsisisi o ng banal na paghuhukom, samantalang ang kapalaluan—lalo na ang pagtatanggol sa sariling maling gawa—ang pangunahing sagabal sa pagpapagaling. Inililigtas ng Diyos ang bayang Judio bilang mga saksi sa mga propesiya at hindi sila nililipol, kundi hinahangad Niyang wasakin ang kanilang makasalanang kapalaluan; ang mga Judio at mga Hentil ay nagtatagpo kay Kristo, ang batong panulok. Ang mga nagbalik-loob “sa dapit-hapon,” kabilang si Pablo, ay nagiging mga mangangaral sa mga bansa, na taglay ang may dalawang-talim na Salita ng Diyos. Ang pandaigdigang misyon ng Simbahan ay nakatuon sa “umaga ng habag,” habang ang bawat birtud ay nananatiling isang kaloob na walang bayad mula sa Makapangyarihang Manggagamot.