Het Brengen van Nieuwe en Oude Schatten: De Missie van de Kerk in het Tijdperk van AI

Kunstmatige intelligentie kan een van de grootste hulpmiddelen voor evangelisatie zijn sinds de oprichting van de Kerk — of het moment waarop de Kerk het narratief volledig verloor. Matthew Harvey Sanders maakte dat punt tijdens de Vergadering van Persfunctionarissen en Woordvoerders van de Raad van Bisschoppenconferenties van Europa (CCEE) op de Italiaanse Bisschoppenconferentie (CEI) in Rome, 6 mei 2026, en betoogde dat de katholieke stem over AI grotendeels afwezig is in het publieke gesprek, en dat de communicators van de Kerk degenen zijn die moeten handelen.

Sectie I: De Digitale Rubicon

Uw Eminenties, Excellenties, beste collega's, en vooral de mannen en vrouwen in deze kamer wiens werk ik heb willen aanspreken: de persfunctionarissen en woordvoerders van de Bisschoppenconferenties van Europa.

Ik wil beginnen met wat u doet, niet in abstracte termen, maar in de concrete realiteit van uw werkweek.

U bent de mensen die de Kerk aan het publiek vertalen. Elk interview dat een bisschop geeft, elke verklaring die een conferentie uitbrengt, elke pastorale brief die in de inbox van een journalist belandt; ergens langs die keten is er een van u, die de woorden vormt, de vraag anticipeert, het telefoontje om tien uur 's avonds beantwoordt wanneer een verhaal zich aandient. U bent de institutionele stem van de katholieke Kerk in Europa.

En het publiek dat u aanspreekt, wordt nu, elke dag opnieuw, gevormd door kunstmatige intelligentie. Niet exclusief, nog niet. Maar steeds meer, en voor de generatie die nu wordt gevormd, voornamelijk. AI is de nieuwste en snelst groeiende laag van informatievorming in het leven van de mensen die u probeert te bereiken.

Ik zal de kwestie van angst niet herhalen. Ik wil beginnen met zelfverzekerde actie, omdat dat is wat uw werk vereist, en wat dit moment van de Kerk vraagt.

We hebben een drempel overschreden. Niet een incrementele. Een beschavingsoverdracht. Gedurende ongeveer dertig jaar leefden we in wat we de Informatie Tijdperk noemden. Machines haalden op, indexeerden, sorteerden. Ze vonden en organiseerden wat mensen al hadden geschreven: krachtige hulpmiddelen voor retrieval, maar niet voor redenering. Dat tijdperk is voorbij. We leven nu in het Tijdperk van Geautomatiseerde Redenering. Machines halen niet langer op; ze genereren, redeneren en adviseren. Ze vormen oordelen en vormen gewetens.

De Stanford AI Index die eerder dit jaar werd vrijgegeven, schetst de schaal precies. Generatieve AI bereikte drieënvijftig procent van de wereldbevolking binnen drie jaar na de publieke release, sneller dan de personal computer, sneller dan het internet zelf. Achtentachtig procent van de organisaties heeft het aangenomen. Vier op de vijf universiteitsstudenten gebruiken het nu routinematig. In de meest recente Bentley-Gallup-enquête zegt eenendertig procent van de Amerikanen dat kunstmatige intelligentie meer schade dan goed doet aan de samenleving. Slechts dertien procent zegt dat het meer goed dan schade doet. De mensen die met deze systemen moeten leven, zijn diep ongerust, en grotendeels zonder een kader voor waarom. Privé-investeringen in AI in de Verenigde Staten alleen al bereikten tweehonderdzesentachtig miljard dollar in 2025, meer dan het dubbele van twee jaar eerder. Dit is geen curve die afvlakt.

De arbeidscijfers zijn nog scherper. Een op de drie organisaties verwacht zijn personeel te verminderen vanwege AI in het komende jaar. Drieënzeventig procent van de AI-experts verwacht een positieve impact op banen; slechts drieëntwintig procent van het publiek is het daarmee eens. De mensen die deze systemen bouwen en de mensen die ermee moeten leven, kijken naar dezelfde horizon en zien twee verschillende toekomsten.

Dit brengt me bij wat ik de existentiële klif wil noemen.

Voor het eerst in de industriële geschiedenis convergeren automatisering van witteboorden en blauwe boorden gelijktijdig. Generatieve AI automatiseert cognitief werk: opstellen, analyse, oordeel, professionele expertise. Geïntegreerde AI, in robots, autonome logistiek, productie, landbouw en transport, automatiseert fysiek werk. Er is geen sector om in terug te trekken, geen categorie van arbeid die structureel is geïsoleerd van deze druk.

Werk heeft de moderne identiteit drie eeuwen lang georganiseerd. Het westerse antwoord op "wie ben jij" werd "wat doe je." Onder snelle, breed gedragen automatisering, valt die vergelijking uiteen. De resulterende crisis is niet principieel economisch. Het is een crisis van betekenis. Het inkomensprobleem kan in principe worden opgelost met overdrachten. Het betekenisprobleem kan dat niet.

Silicon Valley ziet de klif en biedt zijn antwoord: universeel basisinkomen, eindeloze digitale vermaak, AI-compagnons, beheerd bestaan: comfortabel, afgeleid, steriel.

Dat antwoord is geen ongeluk. Het is de logische uitkomst van een puur economische antropologie. Als de menselijke persoon fundamenteel een economische eenheid is, dan compenseer je hem economisch en vermaak je hem in dociliteit wanneer zijn economische functie is geautomatiseerd. Het voorstel is coherent op zijn premissen. De premissen zijn het probleem.

De reactie van de Kerk is geen correctie op die antropologie. Het is een weigering van de premisse. Imago Dei is geen troostende zin om naast Silicon Valley's programma te plaatsen; het is een contradictie van het kader dat het programma heeft geproduceerd. De waardigheid van de persoon was nooit gebaseerd op productiviteit, wat betekent dat het niet overbodig kan worden gemaakt door automatisering. De Kerk bezit de enige antropologie die adequaat is voor de verdringingscrisis, omdat het de enige antropologie is die de persoon niet van meet af aan op zijn economische output heeft gebaseerd. Iedereen die nu argumenteert over wat te doen met verdrongen werknemers, argumenteert binnen een kader dat de Kerk nooit heeft geaccepteerd.

Dat is geen catechese. Dat is strategisch terrein. En de vraag wie deze technologie vormgeeft, wie de aannames in het substraat bouwt, is de vraag wie de antropologie van de volgende generatie vormgeeft.

Sectie II: Het Gevaar

Laat me specifiek zijn over wat er op het spel staat wanneer AI wordt gebouwd zonder een katholische basis.

Deze systemen zijn niet neutraal. Een algemeen model wordt getraind op ruwweg het statistische gemiddelde van het internet. Bovenop die basis past elk laboratorium post-training filters toe die zijn eigen antropologie weerspiegelen, zijn eigen aannames over wat de menselijke persoon is, hoe bloei eruitziet, wat liefde betekent, wat waarheid is. Die aannames zijn vaak niet die van de Kerk.

Drie specifieke gevaren volgen, en uw werk als communicators zal met alle drie te maken krijgen.

Het eerste is de kolonisatie van de vocabulaire van de ziel. Ingenieurs beschrijven statistische operaties met woorden die, op de juiste manier, toebehoren aan het innerlijke leven. Ze zeggen dat het model denkt. Ze zeggen dat het weet, kiest, begrijpt, beslist. Dit is geen onzorgvuldige afkorting. Een samenleving die over machines spreekt alsof ze geesten zijn, zal, gegeven genoeg tijd, beginnen te spreken over geesten alsof ze machines zijn. De vocabulaire van ziel, wil, geweten, liefde; die vocabulaire behoort tot de Kerk en tot de menselijke persoon, en het wordt geannexeerd door een discours dat geen van die dingen betekent.

Het tweede is het autoriteitsprobleem, en dit is structureel. Grensmodellen voeren nu real-time onderzoek uit. Ze zoeken, ze halen op, ze citeren. Wanneer een grenssysteem tien bronnen terughaalt over een vraag van katholieke leer: een pauselijke encycliek, een diocesane persverklaring, een polemisch blog, een Wikipedia-discussiepagina, een afwijkende theoloog, een zorgvuldige Thomist, een samenvatting van een journalist: op welke gronden weegt het die? Het heeft geen kader voor doctrinale autoriteit. Het kan een oecumenisch concilie niet onderscheiden van een commentaargroep. Het behandelt katholieke en seculiere bronnen gelijk, maakt ze glad tot een vloeiend antwoord, en retourneert dat antwoord met vertrouwen.

Het gevaar is niet dat het systeem onwetend is. Het is dat het systeem goed gelezen is in een corpus dat het niet kan rangschikken. Voor een communicatieprofessional is dit het gevaar dat duidelijk benoemd moet worden: elke journalist, elke leek, elke assistent van een bisschop die een algemene AI raadpleegt over de leer van de Kerk, ontvangt een antwoord waarvan de betrouwbaarheid structureel onbekend is. Niet omdat het systeem niet goed functioneert. Omdat het systeem nooit is gebouwd om het verschil te weten tussen wat de Kerk formeel leert en wat slechts een mening is.

De derde is de wrapper-val. Een aangename interface, een katholiek logo, een chatbot die zichzelf trouw noemt; deze veranderen niets als het model eronder seculier is. De samenstelling van een systeem wordt bepaald door wat het heeft getraind, niet door wat er aan de buitenkant is geschilderd. Een wrapper converteert geen substraat. We moeten hier bijzonder duidelijk over zijn met welwillende katholieke instellingen die denken dat branding voldoende is. Dat is het niet.

Ik wil een moment besteden aan Sint Franciscus van Sales, omdat hij de patroonheilige is van journalisten en katholieke schrijvers, verklaard door Pius XI in 1923, en omdat de situatie waarmee hij werd geconfronteerd relevanter is voor deze ruimte dan bijna elke andere figuur in de katholieke geschiedenis.

Franciscus bood zich aan voor de Chablais-missie. Hij werd niet gestuurd; hij moest de sterke bezwaren van zijn vader overwinnen en de mandaat van de Bisschop van Genève verkrijgen voordat hij kon gaan. Hij vertrok in september 1594. Toen hij aankwam, wilde de calvinistische bevolking niet komen luisteren naar zijn preken. Het conventionele medium van de priester, de preek en de openbare discussie, was voor hem gesloten. Hij betreurde het niet. Hij nam het medium aan dat de mensen die hij was gestuurd om te bereiken, kon bereiken. Hij schreef tractaten, de beroemde billets, kopieerde ze met de hand en schoof ze onder deuren. Ze werden postuum verzameld in wat bekend werd als De Controverses. Hij gebruikte het medium van zijn tijd omdat de zielen die hij zich had aangeboden te dienen, al binnen het bereik van dat medium waren.

Het argument dat zijn leven duidelijk maakt: een communicator die het medium van de tijd niet beheerst, verlaat het veld aan degenen die dat wel doen. Dat is geen nederigheid. Het is strategische overgave.

AI is het medium van de tijd. Dezelfde vraag die Franciscus beantwoordde met handgeschreven tractaten is in een nieuwe vorm teruggekomen. Wie controleert de agentische interface? Wie vormt de antwoorden die de gelovigen ontvangen wanneer ze de vragen van de ziel stellen? Als de katholieke communicator niet aanwezig is in dat medium, met intentie en met competentie, is het medium daarom niet neutraal. Het is simpelweg gevormd door iemands anders antropologie.

Sectie III: Wat We Hebben Gebouwd

Ik wil het hart van deze toespraak besteden aan wat we hebben gebouwd, omdat het katholieke antwoord op de gevaren die ik heb beschreven niet langer theoretisch is. Het bestaat. Het is nu operationeel. En het is van jou om te gebruiken.

De basis is het Alexandria Digitization Hub, hier in Rome, in samenwerking met de Pauselijke Gregoriaanse Universiteit. Robotic scanners die tot tweeduizend vijfhonderd pagina's per uur kunnen scannen, direct geïntegreerd met onze Vulgate AI voor optische tekenherkenning, gestructureerde codering en neurale zoekopdrachten.

Ik wil een aanname corrigeren die vaak opkomt in deze gesprekken. Het grootste deel van de specifieke kennis van bisdommen en bisschoppenconferenties is al gedigitaliseerd. Het ligt niet op papier in kelders. Het bevindt zich in PDF's, in gescande mappen, in oude databases, in legacy content management systemen. De kloof is niet digitalisering in de eenvoudige zin. De kloof is LLM-ontdekkingsbaarheid. Materiaal dat is gescand maar niet gestructureerd, niet semantisch geïndexeerd, niet gecodeerd voor terughaalbaarheid, is onzichtbaar voor een modern AI-systeem. Alexandria en Vulgate bestaan om precies die kloof te dichten: Vulgate om materiaal dat al is gedigitaliseerd querybaar te maken voor AI-systemen, en Alexandria om te scannen en te structureren wat nog niet is aangeraakt.

Twee voorbeelden zijn al verzonden. Het Magnum Bullarium Romanum, pauselijke bulle van paus Leo de Grote in het jaar 440 tot het pontificaat van paus Benedictus XIV in de midden achttiende eeuw. Dertien eeuwen van pauselijke leer, nu volledig doorzoekbaar. En de Acta Apostolicae Sedis, elk nummer van het officiële verslag van de Heilige Stoel sinds de oprichting in 1909, doorzoekbaar in seconden.

Bovenop die basis staat Magisterium AI. Het is een samengesteld retrieval-systeem, een stapel componenten ontworpen om te ophalen, citeren en redeneren vanuit een gedefinieerd corpus in plaats van vrij te genereren. Sinds deze lente bevat dat corpus meer dan eenendertigduizend magisteriële, theologische, filosofische en patristische brondocumenten, samen met de gestructureerde gegevens die hen omringen, inclusief spirituele statistieken voor bijna elk bisdom en elk land ter wereld, huidig en historisch, en de officiële financiële verslagen van bisdommen wereldwijd. Doop, wijdingen, kerkgang, roepingen, financiële opbrengsten, trends in de tijd, al het is doorzoekbaar op één plek. Magisterium AI wordt nu gebruikt in meer dan honderdtien landen, door meer dan een miljoen gebruikers. Het is beschikbaar via de Hallow-app, via het web, en voor iedereen, overal, met een internetverbinding.

Een woord over afstemming, een term die de laboratoria losjes gebruiken. Er zijn twee verschillende problemen. Het eerste is kalibratie: wat de industrie hallucinatie noemt, de neiging om plausibele onwaarheden te genereren. Dat is een engineeringprobleem dat de laboratoria uiteindelijk zullen oplossen. Het tweede is van een andere aard: of een systeem fundamenteel gericht is op het ware en het goede. Een model kan perfect accuraat zijn en tegelijkertijd diep verstoord. De laboratoria kunnen dit niet oplossen omdat ze het er niet over eens zijn wat het goede eigenlijk is. De Kerk heeft dat wel. Tweeduizend jaar van doctrinaire coherentie is een structureel voordeel dat geen seculiere actor kan repliceren. Dat is het substraat waarop elke katholieke AI die de naam waardig is, moet worden gebouwd.

Dit is wat Magisterium AI onderscheidt van de wrapper-val die ik eerder beschreef. Het onderscheid is niet branding; het is architectuur. Magisterium AI is geen retrieval-systeem met een katholiek label aan de voorkant. Het is een uitgebreide harnassing: een gecureerde kennisbasis van magisteriële, theologische en patristische bronnen; gespecialiseerde tools die structureren en contextualiseren wat wordt opgehaald; doelgerichte datasets die het model leren hoe te redeneren binnen de traditie: hoe een magisterieel document te wegen tegen een theologisch commentaar, hoe doctrinaire materialen samen te vatten zonder ze te vervormen, hoe de grenzen van wat een bepaalde bron kan ondersteunen aan te geven. Het redeneert vanuit een begrensd, opzettelijk gevormd corpus, onder instructie. Dat is niet iets wat elke wrapper over een seculier model kan repliceren. Dat is het substraatverschil.

Magisterium AI als bestemming is belangrijk, maar het lost het diepere probleem niet op: de gelovigen vormen hun begrip van de wereld binnen systemen die door andere mensen zijn gebouwd. De vraag is of de wijsheid van de Kerk aanwezig is binnen de systemen die door de honderden miljoenen worden gebruikt die nooit een katholieke applicatie zullen downloaden.

Dit is wat de lente van 2026 anders maakt. Onze MCP-connectoren voor Claude en ChatGPT zijn vandaag live. Elke gebruiker kan Magisterium AI direct verbinden; ze vragen hun bestaande AI over geloof of moraal en het systeem reikt over, raadpleegt Magisterium AI en retourneert een onderbouwd antwoord uit de traditie. De gebruiker schakelt geen applicaties over. De Kerk is aanwezig op het moment dat de vraag wordt gesteld.

Onze A2A Protocol-integratie met Google Gemini is ook live. Agents zoals Gemini kunnen communiceren met Magisterium AI via het agent-naar-agent protocol, wat betekent dat naarmate het agentische web vorm krijgt, de Kerk aanwezig is als een benoemde specialistische agent, geraadpleegd niet door speciale verzoeken maar door gepubliceerde capaciteit.

Nu naar het ecosysteem. Je hebt misschien gehoord van OpenClaw. Het werd gelanceerd in januari dit jaar: honderdduizend GitHub-sterren in minder dan een week, tweeduizend agents in achtenveertig uur. Het leeft binnen WhatsApp, Telegram, iMessage, Discord, Signal. Jensen Huang van Nvidia noemde het "het besturingssysteem van persoonlijke AI, de manier waarop Windows de pc-generatie definieerde" op GTC vorige maand. Nvidia bouwde NemoClaw bovenop als een enterprise governance-laag.

Dus de Kerk heeft een OpenClaw-strategie nodig. Terwijl persoonlijke AI-agents de primaire interface worden waardoor mensen informatie tegenkomen, kan de katholieke aanwezigheid niet alleen een aparte bestemming zijn. Het moet architectonisch zijn, aanwezig binnen de gesprekken die mensen al voeren. MCP en A2A zijn de protocollen waardoor die aanwezigheid mogelijk wordt. Dit is de communicatiestrategie van het agentische tijdperk.

Voor instellingen die soevereiniteit willen over hun eigen AI-infrastructuur, is er Hermes. Ik wil precies zijn over Hermes, omdat we het niet hebben gebouwd. Hermes is een open-source autonome AI-agent gebouwd door Nous Research, algemeen beschouwd als een van de leidende open-source concurrenten van OpenClaw en een van de snelst groeiende open-source AI-agents ter wereld. Het team erachter, en ik zal dit op mijn eigen autoriteit zeggen, niet vanuit een persbericht, wordt geleid door een CEO die een vriend is, een mede-katholiek, en een samenwerker met ons bij Longbeard. Ze hebben Hermes gebouwd als een oprecht open-source, zelf-hostable agent, en dat betekent dat een persbureau van een bisschoppenconferentie het op zijn eigen hardware kan draaien. Jouw gegevens blijven binnen jouw muren. Jouw agent leert jouw traditie, jouw specifieke pastorale context, jouw huisstijl, jouw communicatien geschiedenis. Dit is het principe van subsidiariteit toegepast op AI-infrastructuur: de instelling die het dichtst bij het werk staat, bedient de tool die het werk dient, en in dit geval doet het dat op infrastructuur gebouwd door bondgenoten in het geloof.

Er is nog één onderzoeksdraad die ik kort wil noemen, omdat het nog niet wordt verzonden. Ephrem. Een soevereine persoonlijke AI, ontworpen om lokaal te draaien, zonder internetverbinding. Niet geoptimaliseerd voor betrokkenheid, maar voor vorming. Een werkelijk katholieke AI. We plannen om het in 2027 uit te brengen.

Een datapunt over ruwe capaciteit. Het niet-uitgebrachte frontier-model van Anthropic, Mythos Preview, kreeg onlangs de taak om beveiligingskwetsbaarheden in belangrijke besturingssystemen te vinden. Het vond duizenden voorheen onbekende fouten. Een daarvan was verborgen in OpenBSD, en hier moet ik uitleggen, omdat de naam voor de meesten van jullie niets zal betekenen. OpenBSD is een veelgebruikt open-source besturingssysteem. Het draait op servers, op routers, op de soort kritieke netwerk infrastructuur waarvan overheden, ziekenhuizen en financiële instellingen elke dag afhankelijk zijn. Het wordt beoordeeld door enkele van de meest rigoureuze menselijke beveiligingsexperts ter wereld, en dat al tientallen jaren. De fout die het model vond, zat al zevenentwintig jaar in dat systeem, onopgemerkt; elke menselijke expert en elke geautomatiseerde test die het ooit had bekeken, had het gemist. De machine vond het. De vraag is niet langer of deze systemen krachtig zijn. Dat zijn ze. De enige vraag is waarvoor ze zijn gebouwd, en of de Kerk aanwezig is, structureel, binnen het substraat dat nu redeneert op die schaal, binnen de systemen die al het menselijke leven vormgeven.

Het institutionele punt dat ik deze ruimte wil meegeven volgt rechtstreeks. Elke bisschoppenconferentie die hier vertegenwoordigd is, heeft archieven. Pastorale brieven die generaties teruggaan. Synodale documenten. Bisschoppelijke correspondentie. Veel daarvan is al gedigitaliseerd. Bijna niets daarvan is LLM-ontdekkingsbaar. Dat materiaal is strategisch onzichtbaar totdat het is gestructureerd en geïndexeerd voor terughaalbaarheid, en zodra dat gebeurt, gebeuren er twee dingen tegelijk. Het wordt doorzoekbaar, querybaar, beschikbaar voor jouw communicatieteam en jouw bisschoppen in hun eigen talen. En het wordt onderdeel van het katholieke AI-ecosysteem dat de gelovigen en de geestelijkheid kunnen benaderen via Magisterium AI en via elk systeem dat ermee verbonden is. Digitalisering, in de zin die Vulgate en Alexandria eraan geven, is daarom geen back-office taak. Het is een communicatieve daad.

Sectie IV: Wat Dit Betekent voor de Communicatoren van de Kerk

Ik wil nu rechtstreeks tot jouw werk spreken.

De seculiere kader van AI wordt dit jaar geschreven, in redacties door heel Europa. Twee kaders domineren, beide onvoldoende: het utopische (AI lost alles op) en het technofobe (terugtrekken, verzet). Geen van beide heeft een adequate antropologie. Het katholieke kader, dat elke technologie evalueert op basis van wat het doet met de waardigheid, vrijheid en bestemming van de menselijke persoon, is grotendeels afwezig in het publieke gesprek.

Jullie zijn de mensen die het daar kunnen plaatsen. Het venster is op dit moment open. Het zal niet open blijven. Zodra het kader is vastgesteld, duurt het een generatie om het te verschuiven.

Jullie bisschoppen zullen gevraagd worden naar AI: door journalisten, door hun eigen priesters, door ouders bij de bevestigingsrecepties. Velen zullen onzekerheid voelen die niets met theologie te maken heeft en alles met vocabulaire: het verschil tussen kalibratie en uitlijning, een hulpmiddel en een geest. Jullie kunnen ze dat vocabulaire geven in twee minuten voor het interview. Een bisschop die over AI kan spreken met precisie is een bisschop die zijn mensen kan leiden door de overgang. Jullie zijn de brug die hem die bisschop maakt.

Vier dingen die ik jullie zou vragen mee terug te nemen naar jullie conferenties.

Eerst: evalueer Magisterium AI als een werkend communicatietool. Gebruik het in het ritme van jullie week, en vertel ons dan wat werkt en wat niet. Het platform verbetert door serieuze feedback, en er zijn voor onze doeleinden geen serieuzere gebruikers dan de persvoorlichters van de Europese conferenties.

Ten tweede: praat met ons over het verbinden van de bestaande digitale archieven van jullie conferentie met Vulgate, zodat al gedigitaliseerd materiaal vindbaar wordt voor AI-systemen door middel van juiste indexering en codering. In de meeste gevallen bestaat het materiaal; de vraag is of het kan worden opgevraagd. Jullie pastorale erfgoed behoort tot het levende, opvraagbare erfgoed van de Kerk.

Ten derde: pleit binnen jullie conferentie voor een coherente AI-communicatiestrategie. Geen verbod. Geen passieve bezorgdheid. Actieve betrokkenheid die de technologie behandelt als een missiegebied.

Ten vierde: wees de stem van waakzaamheid evenals aanwezigheid. De rol van de katholieke communicator is niet alleen om de stem van de Kerk uit te zenden via AI-systemen, maar om bisschoppen en conferenties te helpen de juiste moeilijke vragen te stellen: wie controleert deze infrastructuur, in wiens handen zitten de gegevens, welke systemen verdienen institutioneel vertrouwen en welke niet. De communicator die de technologie begrijpt, is degene die die vragen eerlijk kan beantwoorden, voordat een journalist de bisschop vraagt ze onvoorbereid te beantwoorden. Dat is geen technische taak. Het is een profetische.

Sectie V: De Technologie Dopen

De Kerk heeft nooit een goed hulpmiddel geweigerd. Ze heeft altijd genomen wat haar tijd haar bood en het in dienst gesteld voor de missie.

Heilige Paulus bouwde de Romeinse wegen niet. Hij zegende ze niet. Hij liep ze gewoon, omdat ze gingen waar hij moest zijn, en het Evangelie ging met hem mee, sneller dan het anders zou zijn gegaan, omdat het rijk een weg had geplaveid zonder te weten waarvoor het plaveide.

De vroege Kerk nam de codex boven de rol, sneller te navigeren, moeilijker te vernietigen in een vervolging. Betere technologie voor de missie, zonder aarzeling gekozen.

Pius XI zegende de radio niet uit een vroom gebaar in 1931. Hij maakte een strategische afweging dat de stem van Petrus thuis hoorde in elk huis dat een ontvanger bezat, en hij plaatste het daar. En zijn opvolger, Pius XII, noemde in zijn encycliek Miranda Prorsus uit 1957 over cinema, radio en televisie het principe rechtstreeks: dat deze nieuwe kunsten van communicatie, in handen van degenen die ze begrijpen, "krachtige middelen" worden waardoor "de massa's van de menselijke familie" wereldwijd naar de waarheid kunnen worden gebracht. Geen schuilplaats. Geen waarschuwing. Een opdracht: aan de communicators van zijn tijd om het medium serieus te nemen, het meester te maken en het in te zetten.

Paus Leo XIV beschreef in zijn boodschap voor de 60e Werelddag van Sociale Communicatie, uitgebracht op 24 januari, op het feest van Sint Franciscus van Sales, kunstmatige intelligentie als "een spiegel die de waarden, goed en kwaad, van degenen die het bouwen en degenen die het gebruiken, weerspiegelt," en waarschuwde tegen "de verleiding om algoritmen oordeel te laten vervangen, en gegevens wijsheid te laten vervangen."

Paus Franciscus stelde in Laudate Deum in paragraaf drieëntwintig het eenvoudig: de mensheid heeft nog nooit zoveel macht over zichzelf gehad, maar de handen waarin die macht zich concentreert zijn zeer weinigen, en niets in de technologie zelf garandeert dat het het algemeen welzijn zal dienen. Beide dingen houden tegelijkertijd stand, en de Kerk houdt ze tegelijkertijd vast: geduldige aanwezigheid binnen het medium, en waakzaamheid tegen de concentratie van macht daarin.

Elke generatie, in zijn eigen idioom, hetzelfde instinct: de Kerk is aanwezig in het medium van de tijd, omdat die aanwezigheid geen compromis is; het is missie.

Ik wil afsluiten met de Zalige, nu Heilige, Titus Brandsma.

Brandsma was een Nederlandse karmelietpriester, een professor in de filosofie in Nijmegen, een journalist, een leidende figuur in de Nederlandse katholieke pers, en de kerkelijke assistent van de Katholieke Persvereniging. Hij was, in de meest letterlijke zin die de Kerk het woord kan geven, de patroon van katholieke journalisten. Hij begreep de katholieke pers niet als een parallelle instelling naast het publieke plein, maar als de institutionele stem van de Kerk binnen het publieke plein, dezelfde overtuiging, in het idioom van zijn tijd, die ik jullie vraag serieus te nemen in de onze.

In het late 1941 en het vroege 1942 gaf de nazi-bezetting een bevel uit. Katholieke kranten in Nederland moesten nazi-propaganda publiceren naast hun verslaggeving. Het bevel was geen verzoek. Het was wet. Het was afdwingbaar. Naleving zou begrijpelijk zijn geweest.

Brandsma schreef geen beleidsdocument. Hij gaf geen verklaring uit. Hij stapte in een auto, en hij reed van bisdom naar bisdom, van redacteur naar redacteur, door het bezette Nederland, en hij ging persoonlijk met elk van hen zitten en vertelde hem dat geen enkele katholieke krant verplicht was om te voldoen, en dat de integriteit van de katholieke pers weigerde. Hij maakte institutionele aanwezigheid tot morele getuigenis, één redacteur tegelijk, door persoonlijk te gaan.

Hij werd op negentiende januari 1942 precies hiervoor gearresteerd. Hij werd naar Dachau gestuurd. Hij stierf daar op zesentwintig juli 1942, gedood door een dodelijke injectie toegediend door een verpleegster die, volgens de getuigenis die ze later gaf, hij had gezegend en zijn rozenkrans had gegeven voordat hij stierf. Zijn laatste geregistreerde woorden waren van genade, niet van bitterheid. Johannes Paulus II heeft hem in 1985 zalig verklaard. Paus Franciscus heeft hem op vijftien mei 2022 heilig verklaard.

De persinfrastructuur, de drukpersen, de redactiekantoren, de distributienetwerken, de institutionele aanwezigheid van de katholieke pers in de Nederlandse samenleving, niets daarvan kon van bisdom naar bisdom rijden. Niets daarvan kon met een redacteur gaan zitten en zeggen: je bent niet verplicht. Alleen Brandsma kon dat. De hulpmiddelen van zijn tijd konden de boodschap overbrengen. Ze konden er geen verantwoordelijkheid voor nemen.

Dat is de onderscheiding die hier ook geldt, en het is de ene die ik jullie wil meegeven.

De wereld staat op het punt te veranderen met een tempo en schaal die de meeste mensen, de meeste leiders, de meeste bisschoppen, de meeste gewone katholieken, nog niet volledig begrijpen. De systemen die ik jullie vandaag heb beschreven zijn vroege iteraties. Over twee jaar zullen ze aanzienlijk capabeler zijn. Over vijf jaar zal de kloof tussen wat ze kunnen doen en wat de meeste institutionele leiders geloven dat ze kunnen doen nog groter zijn. Over tien jaar zal het pastorale landschap dat jullie bisschoppen moeten navigeren er bijna niets meer uitzien als het landschap dat ze nu navigeren.

De mensen in deze kamer zijn dichter bij deze technologie, door de aard van jullie werk, dan bijna iedereen in de institutionele Kerk. Jullie behandelen digitale communicatie. Jullie werken met de hulpmiddelen. Jullie zien de platforms en de trends voordat ze het bisschoppelijke bureau bereiken. Die nabijheid is niet incidenteel voor jullie roeping. Het is de roeping.

Jij bent de brug. Een bisschop is een filosoof, een theoloog, een pastor. Hij is uitgerekt over duizend verplichtingen. Hij is afhankelijk van lekenexperts die het hedendaagse landschap begrijpen, en hij is afhankelijk van jou om dat landschap te vertalen in de termen die hij nodig heeft om te leiden. Wanneer je begrijpt, concreet en precies, hoe AI er over twee jaar, vijf jaar en tien jaar uit zal zien, niet in abstracte beleidsbegrippen, maar in het dagelijks leven van de mensen die hij dient, geef je hem iets dat geen pastorale brief of Vaticaans document hem kan geven: praktische intelligentie, op tijd om er iets mee te doen.

Die intelligentie stroomt naar buiten door hem heen. Leken katholieken zijn geen passieve ontvangers van deze overgang. Ze zijn burgers. Ze stemmen. Ze werken in industrieën die worden hervormd door automatisering. Ze zullen worden gevraagd om politieke oordelen te vormen over regulering: over hoe de scholen, rechtbanken en ziekenhuizen van hun kinderen zullen worden bestuurd in een tijdperk van geautomatiseerd redeneren. De Kerk heeft iets essentieels te zeggen over al deze zaken. Maar die stem bereikt hen alleen als deze duidelijk, accuraat en geloofwaardig wordt overgebracht. Die keten begint in deze ruimte.

Dus dit is mijn opdracht. Voordat de volgende grote AI-ontwikkeling in de inbox van een journalist landt en je wordt gevraagd om een reactie van een bisschop: zit een uur lang met één bisschop, zonder haast. Geen informatieblad. Een eerlijke conversatie: hier is wat eraan komt, hier is wat het betekent voor de mensen in jouw bisdom, en hier is de pastorale beslissing waarmee je over twaalf maanden geconfronteerd zult worden, waarvan je nog niet weet dat je ermee geconfronteerd zult worden. Dat gesprek, op tijd gegeven, in eenvoudige taal, door iemand die het werk van begrijpen heeft gedaan, is het verschil tussen een bisschop die zijn mensen door deze overgang leidt en een bisschop die er pas achteraf op reageert.

De analogie is niet perfect, en ik zal niet doen alsof. Brandsma's daad was een weigering, morele non-samenwerking onder directe dwang. Wat ik van jou vraag is iets anders: constructieve aanwezigheid, volgehouden competentie, en eerlijke raad in een medium dat niet zal wachten tot de Kerk zich klaar voelt. Zijn moed was nee zeggen tegen kosten. Jouw moed is ja zeggen: ja tegen het beheersen van het medium, ja tegen het ongedwongen gesprek met de bisschop, ja tegen de waakzaamheid die aanwezigheid zonder wijsheid niet kan bieden.

Brandsma stapte in een auto. De wegen waren slecht en het regime keek toe. Hij reed toch, van redacteur naar redacteur, omdat iemand in de kamer moest zijn.

De kamer is nu anders. De tools zijn sneller en de reikwijdte is groter. Maar de onvermijdelijke daad is dezelfde: iemand moet begrijpen, iemand moet gaan, en iemand moet duidelijk, persoonlijk, op tijd zeggen wat echt is en wat het betekent.

Wees die persoon.

Dank u.