Tinutugunan ni Agustin ang pangamba ni Nectarius na balak ng Simbahan na tortyurin o ipahamak ang mga mamamayang sangkot sa karahasan laban dito. Itinutuwid niya ang maling pagsipi ni Nectarius tungkol sa kahirapan at kamatayan. Iginigiit niyang hindi krimen ang kahirapan, na tumatanggap ang kaluluwa ng nararapat na kabayaran pagkatapos ng kamatayan, at na mas malalim ang pagpapasamâ na dulot ng karangyaan kaysa pagkawala ng kayamanan. Ipinagtatanggol ni Agustin ang pag-aalis ng mga yamang ginagamit sa karahasan bilang maingat at maawaing pagpigil, sa halip na paghihiganti: maaaring pigilan ng pansamantalang kirot ang mas malalaking kasalanan, tulad ng pagdidisiplina ng magulang sa anak o pagputol ng siruhano sa bahaging may ganggrena. Ang pagtutuwid, sa halip na paghihiganti, ay dapat maglayon ng pagsisisi at walang hanggang kaligtasan ng nagkasala, samantalang hindi maaaring gawing katwiran ang pagpapatawad para sa masamang gawaing hindi pinagsisisihan. Laban sa pag-aangking ang lahat ng relihiyon o pilosopiya ay naghahatid sa langit, itinuturo ni Agustin si Kristo bilang tunay na daan at tinatanggihan ang aral ng mga Estoiko na magkakapantay ang lahat ng kasalanan. Ibinubukod niya ang kawalang-galang mula sa panununog, paglapastangan sa banal, o pagpatay sa sariling magulang. Kaya dapat kaakibat ng awa ang katotohanan at paghuhusgang naaayon sa bigat ng pagkakasala. Tinatanggihan niya ang paggamit ng tortyur para sa pagtukoy sa mga pasimuno, kinikilala ang iba't ibang antas ng pagkakasala, at inaanyayahan si Nectarius na lumipat mula sa pangangatwirang Estoiko tungo sa awang Kristiyano na nakatuon sa espirituwal na pagtutuwid.