Dekret ten wyjaśnia rozumienie Mszy świętej przez Kościół jako ofiarnej pamiątki Męki i Zmartwychwstania Chrystusa, w której Chrystus jest prawdziwie obecny, a wyświęcony kapłan działa w Jego osobie. Przedstawia Eucharystię jako centrum życia chrześcijańskiego, angażujące cały Kościół: biskupów, kapłanów, diakonów, ustanowionych i świeckich posługujących oraz wiernych, których świadome, czynne i pełne czci uczestnictwo jest zarówno prawem, jak i obowiązkiem. Dokument podkreśla również ciągłość z tradycją rzymską, jednocześnie broniąc reform, które przywracają dawne źródła, wspierają katechezę, pozwalają na użycie języków narodowych i zapewniają elastyczność duszpasterską.

Instrukcja ustanawia następnie szczegółowe normy dla każdej formy celebracji: obrzędów wstępnych, liturgii słowa, modlitwy eucharystycznej, Komunii i obrzędów zakończenia; ról posługujących; koncelebracji; celebracji z udziałem jednego posługującego; Komunii pod dwiema postaciami; a także traktowania naczyń świętych, szat liturgicznych, gestów, muzyki, milczenia i ksiąg liturgicznych. Nakazuje odpowiednie rozplanowanie kościołów, ołtarzy, ambon, tabernakulów i sztuki sakralnej, kładąc nacisk na szlachetną prostotę, widoczność, cześć i jedność. Na koniec reguluje dobór czytań, modlitw, śpiewów, kalendarzy, celebracji pogrzebowych, tłumaczeń oraz prawowitych adaptacji regionalnych, powierzając nadzór biskupom diecezjalnym i konferencjom episkopatu za zgodą Stolicy Apostolskiej, zachowując jednocześnie Mszał Rzymski jako znak jedności.