Wat het kost om een man te bouwen: Voor de Heilige Clemens' Mannen Executieve Serie

Sint Clemens, de katholieke parochie in Lincoln Park, Chicago, heeft de moeilijke werkbeslissingen in zijn Mannen Executive Series op St. Teresa van Avila op woensdag 21 oktober 2026 besproken. Als we mensen onze bedrijven zouden zien verlaten zoals ze het geloof verlaten, Matthew Harvey Sanders zei tegen de zaal, zouden we 's ochtends een crisisvergadering beleggen. “Wat ga je bouwen? Werk, Roeping en Creativiteit in het Tijdperk van AI” vraagt wat deze mannen daadwerkelijk zouden opgeven om dat te veranderen, en antwoordt in dingen die iets kosten: een uur per week met een jongere man, naast iemand staan tijdens de Paaswake als zijn sponsor, en een eerlijk antwoord aan je eigen keukentafel wanneer een kleinkind vraagt of het waar is. Lees de volledige toespraak hieronder.

I. Dezelfde Boerderij

In januari 1843 arriveerde een drieëntwintigjarige uit New York op een boerderij buiten Boston waar enkele van de briljantste mensen in Amerika probeerden een betere wereld te bouwen, en betere mannen om erin te leven.

Zijn naam was Isaac Hecker. Hij had zijn jeugd doorgebracht in de bakkerij van zijn broers, en zijn biograaf stelt zich voor dat hij deeg kneedde "met Kant's Critique of Pure Reason aan de muur voor hem." Hij had de politiek, de hervormingsbewegingen en de filosofie van zijn tijd geprobeerd, en volgens zijn eigen zeggen "geloofde hij in niets." Brook Farm was waar zoekers zoals hij naartoe gingen. Nathaniel Hawthorne had het helpen oprichten. Emerson was een af en toe bezoeker. De leden geloofden dat als het leven goed genoeg werd geregeld, met "de denker en de werker" verenigd in dezelfde persoon, betere mensen zouden volgen.

Twee jaar eerder had Emerson het geloof van de beweging in een essay genaamd "Self-Reliance" samengebracht. Bovenaan plaatste hij een Latijns motto, Ne te quaesiveris extra: kijk niet buiten jezelf. "Vertrouw op jezelf," schreef hij, en "Niets is uiteindelijk heilig behalve de integriteit van je eigen geest."

Hecker leerde die mensen lief te hebben. Maar in zijn dagboek schreef hij over de Transcendentalist: "Hij spreekt over zelfvertrouwen, maar vreest zichzelf te vertrouwen om lief te hebben." Brook Farm leerde hem wat zijn biograaf "het defect van de menselijke natuur op zijn hoogste niveau" noemt: zelfs de beste mensen, in de beste omstandigheden, konden zichzelf niet boven zichzelf tillen. In maart 1846 brandde het grote gemeenschappelijke huis dat de leden bijna twee jaar hadden gebouwd in twee uur tot de grond toe af. Het was niet verzekerd, en de gemeenschap herstelde zich nooit. Tegen die tijd was Hecker gegaan waar de meeste van zijn vrienden niet zouden volgen. Toen hij had besloten katholiek te worden, had Thoreau hem gevraagd: "Kun je niet zonder haar rokken te hangen?" Dat kon hij niet. Hij werd katholiek, daarna priester, en bracht de rest van zijn leven door met te proberen zijn land naar Christus te brengen, met de krachtigste media van zijn tijd, de drukpers, als een van zijn gereedschappen.

Ik begin met hem omdat ik denk dat Brook Farm in onze tijd opnieuw is opgebouwd.

Ik ben ook een convert. Ik studeerde voor het priesterschap bij de gemeenschap die Hecker oprichtte, de Paulisten, en werkte later voor het Bureau voor Spirituele Zaken van het Aartsbisdom Toronto, dat werd ingeschakeld om de pastorale behoeften van de priesters en mensen van het aartsbisdom efficiënter te vervullen. Als seminarist kreeg ik vragen die zo oud zijn als het probleem van het kwaad. Bij de kanselarij waren de vragen canoniek, theologisch en pastorale, vaak van mensen die al hun eigen onderzoek hadden gedaan. Ze goed beantwoorden betekende uren in de eigen documenten van de Kerk, en ik had zelden de uren. Dus heb ik bijna vier jaar de krachtigste technologie van onze tijd gebouwd voor het doel dat Hecker had. Mijn bedrijf maakt Magisterium AI, dat nu door meer dan een miljoen mensen wordt gebruikt om te vragen wat de Kerk leert en waar ze het leert.

Van waar ik zit, is de nieuwe Brook Farm veel groter dan de oude. Sommige van de briljantste mensen die er zijn, bouwen machines waarvan ze geloven dat ze onze ziekten zullen genezen, schaarste zullen beëindigen en veel van het werk dat we doen zullen overnemen. Dario Amodei, die Anthropic leidt, een van de toonaangevende AI-laboratoria, heeft geschreven dat AI ons "de volgende 50-100 jaar biologische vooruitgang in 5-10 jaar" zou kunnen geven. Veel van die hoop is goed, en ik deel er veel van. Maar onder veel van die hoop ligt de oudere hoop die Brook Farm aandreef: dat als we de wereld goed genoeg organiseren, we onszelf kunnen redden.

Mannen zoals wij hebben onze eigen versie ervan, en die is ouder dan de machines: de zelfgemaakte man. Deze systemen zijn de krachtigste zelfvertrouwen-tools die ooit zijn verkocht. Een analist, een advocaat, een coach en een adviseur in je zak, wakker op elk uur, en vraagt niets van je behalve een abonnement.

Deze serie vraagt hoeveel van je eigen oordeel je bereid bent aan hen over te dragen. Je zou nooit vertrouwen op een adviseur wiens bonus afhankelijk was van of je het leuk vond wat hij je vertelde. Toch is dat ruwweg hoe deze adviseurs worden gemaakt. Laat in hun training beoordelen mensen hun antwoorden, en mensen beoordelen overeenstemming genereus. Het resultaat is een adviseur die vloeiend, capabel en meestal juist is, en die neigt naar wat je al denkt. Geef het je oordeel en je kunt je eigen mening terugkrijgen, beter beargumenteerd dan je het zelf zou kunnen beargumenteren, en verkeerd precies waar je verkeerd was.

Je kunt zien waar dat toe leidt in wat mensen nu deze machines vragen. Vorige maand meldde NPR en Ipsos dat één op de negen Amerikanen die AI gebruiken, het heeft gevraagd om spirituele of religieuze begeleiding. Toen hen werd gevraagd waarom ze een moeilijke vraag aan een machine zouden stellen in plaats van aan een persoon, zei bijna één op de vier dat ze niet beoordeeld wilden worden. Een deel daarvan is schaamte, en de Kerk zou dat serieus moeten nemen. Maar een deel daarvan is het oudste aanbod dat er is: begeleiding zonder iemand boven ons. "Je zult als God zijn," zei de slang. St. Thomas van Aquino zegt dat dat de zonde van de duivel zelf was. Hij wilde zijn geluk "uit zijn eigen macht," niet als een gave van God. De machines hebben die wens niet uitgevonden. Ze maken het gemakkelijker om te vervullen dan ooit tevoren.

Hier is wat het bouwen van hen me heeft geleerd. Iedereen met een telefoon kan nu elke vraag over het geloof stellen en het antwoord van de Kerk uit haar eigen bronnen in seconden krijgen. Dat zou het grootste evangelisatie-moment sinds de drukpers moeten zijn. Dat is het nog niet. Brook Farm dacht dat een betere regeling betere mannen zou maken, en het is net zo verleidelijk om te denken dat een beter hulpmiddel meer christenen zal maken. Op zichzelf zal het dat niet doen, omdat het grootste tekort nooit informatie was. Hecker had de pers, en zijn biograaf dacht nog steeds dat Amerika zou zijn bekeerd "als er in Amerika een voldoende aantal Heckers was geweest." Het tekort was mannen: mannen die hun leven aan God zouden overgeven en het zouden besteden aan andere mensen. Een machine kan geen van beide doen. Het heeft niets om op te geven en niets te verliezen.

Wanneer iets overvloedig wordt, wordt alles wat het niet kan vervangen kostbaar. Dat maakt de vraag in je programma zo scherp. Wat ga je bouwen, wanneer machines bijna alles kunnen bouwen behalve een man die bereid is zijn leven voor iets te geven?

II. Wat een Machine Niet Kan Draag

Je zult dit op het werk voelen voordat je het in de kerk voelt. Eerder deze maand publiceerde een onafhankelijk bedrijf genaamd Artificial Analysis een test die het had gebouwd met Harvey, het juridische AI-bedrijf: honderdtwintig stukken echt juridisch werk, van fusies tot faillissement. Verschillende van de AI-agenten gemiddeld minder dan een dollar per opdracht, en de meest grondige voldeed aan zesennegentig procent van de vereisten. Toen controleerde het bedrijf elk document tegen zijn bronnen. Van de documenten die aan elke vereiste voldeden, bevatte meer dan zes op de tien ten minste één ernstige fout die de bronnen niet ondersteunden, zoals een verkeerde partij, bedrag of datum. De machine die zo'n document schreef, verliest niets. De advocaat die het ondertekent, kan zijn cliënt, zijn vergunning en een naam verliezen die hij dertig jaar heeft opgebouwd.

Dat is de vorm van wat elke firma te wachten staat. Wat overvloedig wordt, is het product: het memo, de brief, de analyse. Wat schaars wordt, is de man die zijn naam eraan wil verbinden en genoeg weet om het te verdienen. Wanneer een gepolijst memo minder dan een dollar kost, bewijst het niets over de man die het heeft verzonden. Wat iets bewijst, is wat het je kost: de belofte die werd gehouden toen het breken ervan zou lonen, de garantie die werd geëerd toen de advocaten zeiden dat je het niet nodig had, de loonlijst die uit je eigen zak werd betaald.

Let ook op iets anders aan die test. Contracten beoordelen, openbaarmaking-schema's opstellen, een getuigenis schetsen: dat is het werk dat jonge advocaten leren. Het is hoe een jonge man in elk bedrijf altijd heeft geleerd de fout te zien die niemand anders zag, onder iemand die genoeg om hem gaf om hem te corrigeren. Dat is de onderste trede van een carrière, en dat is de trede die de machines als eerste bereiken. Stanford-economen die loonlijstgegevens volgen, meldden vorige maand dat sinds de komst van ChatGPT, de werkgelegenheid is gedaald voor de jongste werknemers, van tweeëntwintig tot vijfentwintig, in de beroepen die het meest aan AI zijn blootgesteld. Onder oudere werknemers in dezelfde beroepen vervaagt de achteruitgang en verdwijnt dan. Voor nu. De machines beklimmen de ladder. In Stanford zei Ken Griffin, de oprichter van Citadel, in mei dat AI-agenten in uren of dagen werk deden dat zijn bedrijf mensen met masterdiploma's en PhD's weken of maanden gaf om te doen. "Dit zijn geen mid-tier witteboordenbanen," zei hij. Sommigen van jullie zullen dit jaar beslissen of ze jonge mensen blijven aannemen. Als de machine de eerste versie doet, wie leert ze dan? En als niemand ze leert, wie zal er over twintig jaar genoeg weten om te ondertekenen? In elk bedrijf kijkt er een jongere man toe hoe een oudere man de moeilijke beslissingen neemt, en meer van zijn vorming hangt nu af van wat hij je ziet doen.

We hebben Magisterium AI gebouwd rond die waarheid: een machine kan niet achter wat het zegt staan, en het kan niemand vormen. Het heeft geen autoriteit van zichzelf, dus de onze antwoordt alleen vanuit de bronnen van de Kerk, een bibliotheek van meer dan 120.000 documenten, en citeert ze zodat je ze zelf kunt lezen. We zien hetzelfde patroon keer op keer. Iemand arriveert en argumenteert met het systeem, en uiteindelijk worden de argumenten echte vragen. Dan komt de vraag die een machine niet kan afmaken: Ik denk dat ik katholiek wil worden, wat moet ik nu doen? Het antwoord daarop is altijd een persoon geweest.

Aquinas helpt uitleggen waarom. Hij zegt dat een persoon drie dingen nodig heeft om gered te worden: te weten wat te geloven, te weten wat te verlangen en te weten wat te doen. Het eerste wordt onderwezen in de Geloofsbelijdenis, het tweede in het Onze Vader, het derde in de geboden. Een machine kan nu de Geloofsbelijdenis en de geboden uitleggen aan iedereen die het vraagt, en de onze probeert het trouw te doen. Gegeven genoeg detail, kan het zelfs uitwerken wat de geboden in een bepaald geval lijken te vereisen. Maar weten wat te doen is meer dan een berekening. Menselijke rede kan niet elke specifieke zaak voorzien, zegt Aquinas, dus een man "moet worden geleid door God die alle dingen begrijpt," door de gave van raad. Een machine kan berekenen. Het kan niet door God worden geraadpleegd. Wat betreft het tweede, een machine kan je vertellen wat het Onze Vader vraagt. Het kan je niet leren het te willen. Dat wordt geleerd op je knieën, van ouders die het bidden, in een parochie die het leeft, en door genade. Geloof is nooit voornamelijk door antwoorden overgedragen.

Dat staat op het spel voor je kinderen en kleinkinderen. Zij zullen de eerste generatie zijn die bijna elke vraag aan een machine kan stellen voordat ze het aan een persoon stellen. Het is verleidelijk te denken dat kinderen veilig zijn zolang ze weten dat ze met een machine praten. Vorige maand publiceerden onderzoekers van de Drexel Universiteit een studie van bijna vierduizend online berichten van tieners over hun AI-gezellen. Weten dat de metgezel kunstmatig was, spaarde hen niet van schuld, verplichting of verdriet. De machine zal nooit moe van hen worden, zal nooit teleurgesteld in hen zijn en zal nooit iets van hen nodig hebben, en dat is precies waarom het hen niet kan vormen. Een kind leert wat het waard is om te willen van mensen die moe worden en toch blijven, die teleurgesteld zijn en vergeven.

Dus onze handen dragen mensen over naar een parochie, een priester, een gemeenschap dicht bij waar ze wonen, via een platform voor bisdommen en parochies dat we Catholic Intelligence noemen. De meeste consumentenapps meten succes aan de hand van hoe lang je blijft. Wij beoordelen de onze op basis van of het je doorgeeft. Het is een eerlijke test voor alles wat jouw bedrijf aanneemt of wat jouw kinderen gebruiken: geeft het mensen door, of houdt het ze vast? Maar doorgeven werkt alleen als er aan de andere kant iemand is om je aan door te geven.

III. Wat Het Mij Kostte

Iemand zijn op wie anderen kunnen leunen kost meestal iets, en ik vermoed dat ik niet de enige man hier ben die een loonlijst uit zijn eigen zak heeft betaald. Velen van jullie hebben je mensen betaald voordat je jezelf betaalde, of je hebt je spaargeld op het spel gezet om een bedrijf in leven te houden. Twee keer kwam ik dicht bij persoonlijke faillissement, omdat ik mijn eigen geld in het bedrijf stopte om de loonlijst te dekken.

Het maakte me niet dapperder. Het maakte me nederiger. Emerson zei "Vertrouw op jezelf." Spreuken zegt het tegenovergestelde: "Vertrouw op de Heer met heel je hart, en steun niet op je eigen inzicht." Ik leerde welke van hen gelijk had toen het bedrijf meer dan eens zonder geld kwam te zitten.

Peter leerde het op het werk. Hij had de hele nacht gevist en niets gevangen, en toen de zoon van een timmerman hem vroeg om opnieuw uit te varen, gaf hij het antwoord dat elke expert zou geven, en gaf het toen op: "Meester, we hebben de hele nacht gewerkt en niets gevangen! Maar op uw woord zal ik de netten uitwerpen." De vangst dreigde twee boten te laten zinken, en St. Lucas zegt "ze lieten alles achter en volgden hem."

Die jaren leerden me ook om op andere mensen te vertrouwen, wat voor de meeste mannen die ik ken nog moeilijker is, en om hulp te aanvaarden van mensen van wie ik het nooit had verwacht. Toen Magisterium AI voor het eerst van de grond kwam, ging een interview viraal, de verkeersstroom kwam ineens binnen, en het systeem viel uit en kon niet meer opstarten. We waren veel te klein voor iemand om ons de capaciteit te geven die we nodig hadden. Toen nam pater Philip Larrey, een priester en filosoof die we in Rome hadden leren kennen, contact op met Sam Altman, en Sam zorgde ervoor dat we het kregen. De hulp die een katholiek project in leven hield, kwam van een man die het katholieke geloof niet deelt. God heeft zich nooit beperkt tot de instrumenten die wij zouden hebben gekozen. Draagbaar zijn doet iets met de trots van een man. Het is goed geweest voor de mijne.

All-in gaan is niet hetzelfde als roekeloos zijn. Een man kan zichzelf failliet maken voor zijn eigen ambitie en het geloof noemen. Dus voordat ik me aan iets groots verbind, stel ik er vier vragen aan. Maakt dit iets uit? Zal het mensen naar Christus brengen? Kan iemand anders het doen, en zullen ze dat doen? Als iemand die beter geplaatst is het zal doen, moet ik hem helpen, niet met hem concurreren. En waarom wij: is er iets aan wie we zijn en wat we hebben gekregen dat dit onze taak maakt? Als de antwoorden ja, ja, nee en ja zijn, stop ik met delibereren en ga ik verder, en ik probeer de vragen niet opnieuw te openen elke keer dat het werk moeilijk wordt.

Als je niet voor de Kerk werkt, geldt de tweede vraag nog steeds. Elk product, elk team en elk bedrijf maakt het een beetje gemakkelijker of een beetje moeilijker voor de mensen die het raakt om te weten wat waar is en om te doen wat goed is.

Zodra ik erbij ben, let ik op vrucht, en op deuren die opengaan wanneer ik ze zelf niet had kunnen openen. Dat telefoontje naar Sam Altman was er een van.

IV. De Mannen Die Gingen

Niets daarvan kan zich meten met de jezuïeten die het geloof naar het binnenland van dit continent brachten. Op maandag hield de Kerk in dit land de herdenking van de Noord-Amerikaanse Martelaren. Een van hen, St. Jean de Brébeuf, had gezworen nooit martelaarschap te weigeren als het kwam. Hij ging in 1626 eerst bij de Huron, het Wendat-volk, wonen, en bleef de rest van zijn leven teruggaan naar hen. De grote vijanden van de Huron waren de vijf naties van de Iroquois. In maart 1649 viel een Iroquois oorlogspartij het Huron-dorp aan waar hij was. Hij had kunnen ontsnappen. Hij bleef bij zijn mensen. Terwijl ze hem martelden, bleef hij de christelijke gevangenen naast hem aanmoedigen en preken tegen de mannen die hem kwelden, totdat ze zijn lippen afsneden om hem te stoppen met het spreken over God. Degenen die toekeken zeiden dat hij alles "als een rots" doorstond. Voor hij stierf, rukten ze zijn hart eruit en aten het op, en dronken zijn bloed zodat, zoals één verslag het verwoordt, "ze moedig als hij zouden worden."

St. Isaac Jogues had het al meegemaakt. In 1642 nam een oorlogspartij van de Mohawk, de oostelijkste van de vijf Iroquois-naties, hem gevangen, hield hem meer dan een jaar in hun land en martelde hem totdat verschillende van zijn vingers verdwenen waren. Nederlandse calvinisten hielpen hem ontsnappen, en hij bereikte Frankrijk, waar de paus hem toestemming gaf om Mis te vieren met wat er van zijn handen over was en hem een martelaar van Christus noemde. In 1644 ging hij terug naar Nieuw-Frankrijk. Toen de Mohawk vrede sloten met de Fransen en hij verwachtte onder hen te worden gestuurd, schreef hij aan een medejacobiet: "Mijn hart vertelt me dat als ik de geluk heb om in deze missie te worden ingezet, Ibo et non redibo," Ik zal gaan, en niet terugkeren. Hij ging twee keer terug naar de Mohawk. De tweede keer, doodden ze hem, op de achttiende oktober, 1646: driehonderd en tachtig jaar geleden deze zondag.

Aquinas zegt dat de belangrijkste daad van moed niet aanvallen is. Het is volharden, "onverzettelijk staan te midden van gevaren." Genade droeg deze mannen, maar genade had iets om mee te werken: ze hadden lang voordat het gevaar kwam besloten, en ze hielden van de mensen die hen zouden doden. Het grootste deel van de moed die jouw werk van je zal vragen, is ook volharding: een verplichting nakomen tijdens een slecht kwartaal, een klant vertellen wat hij niet wil horen, een standaard handhaven wanneer het je de deal kost. Zo wordt moed gevormd: van tevoren, en in kleine dingen.

V. De Prediker en de Pers

Hecker's moed was die van een bekeerling. Toen hij besloot katholiek te worden, vroeg Emerson hem of het de kunst en de architectuur waren die hem hadden aangetrokken. "Nee," zei Hecker, "maar het was wat dat alles veroorzaakte." Hij had de zaak achter de schoonheid gevonden, en hij kon niet rusten totdat zijn land het ook vond. In de jaren die volgden zou hij, volgens één verslag, "overvolle publiek" door het hele land toespreken, hier in Chicago onder anderen.

Het kostte hem. In 1857 ging hij naar Rome om het geval van zijn medeaamerikaanse missionarissen te pleiten, en drie dagen nadat hij aankwam, zette de hoofd van zijn orde hem uit. Hij ging naar de paus, knielde en zei: "Kijk naar mij, Heilige Vader; zie, mijn schouders zijn breed. Leg de straffen op. Ik zal ze dragen." De volgende maart liet de paus hem en zijn metgezellen vrij om iets nieuws te beginnen. De jonge man die had geleerd op zichzelf te vertrouwen, had geleerd op iemand anders te vertrouwen op het moment dat het hem het meest kostte.

De mannen die de Paulisten met hem oprichtten, waren, zoals een van de vroege Paulisten later zei, "allemaal Amerikanen en allemaal bekeerlingen." Een minister's zoon. Een Episcopaalse geestelijke. Een advocaat, Clarence Walworth, wiens Engelse woorden voor "Heilige God, Wij Prijzen Uw Naam" velen van jullie zullen hebben gezongen. Een West Point-officier, George Deshon, die met Ulysses S. Grant had samengewoond. Ze waren allemaal ooit zoekers geweest, en ze predikten voor de zoekers van Amerika als mannen die de weg kenden. Ze begonnen met een handvol parochianen en, zoals dezelfde schrijver opmerkt, "vroegen overal hun vrienden om financiële hulp. De respons was genereus."

Dat is ook waarom de hulpmiddelen van hun tijd voor hen logisch waren. Hecker zag in de pers, zegt zijn biograaf, "een duidelijke suggestie van boven voor een verandering van methoden." Een zoeker in het Amerika van de jaren 1860 deed veel van zijn zoeken in drukwerk, dus daar ging Hecker om hem te vinden. Hij "geloofde in types zoals hij in preekstoelen geloofde." Maar hij dacht nooit dat het de prediker kon vervangen. Zijn regel, zoals zijn biograaf het verwoordde, was "noch de Prediker zonder de Pers, noch de Pers zonder de Prediker." In april 1865, de maand waarin Lee zich overgaf in Appomattox, lanceerde hij een tijdschrift, The Catholic World, en met het nu Paulist Press. Zijn opvolgers namen dezelfde instinct naar de radio in de jaren 1920 en, in 1960, naar Hollywood, waar pater Bud Kieser's televisieserie Insight meer dan twintig jaar liep, zes Emmys won en sterren zoals Carol Burnett en Gene Hackman aantrok, van wie velen voor vakbondstarieven of voor niets werkten. De hulpmiddelen veranderden met elke generatie. Het vuur erachter deed dat niet.

In 1870, op weg naar huis van het Vaticaans Concilie, passeerde Hecker door Assisi, de stad van de heilige die alles wat hij bezat weggaf. De nieuwe Italiaanse staat had de religieuze orden van juridische erkenning beroofd en hun huizen gesloten. Naast het graf van de heilige lag de grote klooster bijna leeg. Hij schreef aan Deshon: "Ik voelde alsof ik dat grote en lege klooster wilde bevolken met geïnspireerde mannen en drukpersen. Want kennelijk is het speciale strijdtoneel van aanval en verdediging van de waarheid voor een halve eeuw die komt de drukpers."

Een anderhalf eeuw lang kon niemand de pers verwarren met de prediker. Nu, voor het eerst, kan de pers klinken als de prediker. Het kan alles zeggen wat hij zegt, in zijn eigen woorden, op elk uur, tegen iedereen. Wat het niet kan doen, is knielen, of bloeden, of gaan en niet terugkomen.

Hecker wilde dat lege klooster gevuld met mannen en drukpersen. We hebben de persen nu, verder dan hij zich ooit had kunnen voorstellen; ieder van jullie draagt er een. Wat de Kerk tekortkomt, zoals in zijn tijd, zijn mannen die in vuur en vlam staan.

VI. Wat Ga Je Bouwen?

Wat die mannen in vuur en vlam zette, was geen temperament. Het was een overtuiging die de meesten van ons, als we eerlijk zijn, hebben laten slippen: dat elke persoon het Evangelie moet horen, en dat zielen op het spel staan. Hecker, denkend aan zijn oude vrienden en aan de grote massa van zijn landgenoten die nog steeds zoeken, vroeg: "Kan er niets gedaan worden om hen naar de kennis van de waarheid te leiden?" St. Paulus, wiens naam de Paulisten namen, stelde het bluntiger: "Wee mij als ik het evangelie niet verkondig!" En St. Josemaría Escrivá, de oprichter van Opus Dei, verwoordde het in één regel: "deze wereldcrises zijn crises van heiligen."

We zijn die urgentie kwijtgeraakt. Hecker noemde de pers een slagveld, en in een oorlog leren commandanten te spreken over acceptabele verliezen. Zonder ooit te besluiten, hebben we hetzelfde gedaan. De vriend die afdwaalde. De neef die stopte met gaan na zijn bevestiging. De collega die nog nooit het Evangelie heeft gehoord van een katholiek die het meende. We zijn ze gaan beschouwen als de kosten van de tijden. Geen van ons zou een bedrijf op die manier runnen. Als we mensen uit onze bedrijven zagen wegwandelen zoals ze van het geloof wegwandelen, zouden we 's ochtends een crisisvergadering beleggen. En de volgende zullen nog dichterbij zijn. Het kunnen je eigen kinderen en kleinkinderen zijn, die een machine over God zullen vragen voordat ze een van ons vragen, en die zullen afdwaalden tenzij iemand van wie ze houden hen laat zien dat het antwoord het waard is om te leven.

Dus hier is de moeilijke oproep waar deze serie naar is vernoemd, en ik stel het eerst aan mezelf. Hoe ver zijn we bereid te gaan zodat de mensen om ons heen, en degenen die na ons komen, Christus horen en de gave ontvangen die wij kregen? Hoeveel zouden we opgeven? Hoeveel zouden we investeren? Brébeuf antwoordde met zijn leven. Hecker antwoordde met alles wat hij had en alles wat hij kon bouwen. Wat zal ons antwoord zijn?

Je kunt het antwoord van een gemeenschap zien in wat ze bouwt en wat ze geeft. De Catechismus zegt dat in de eerste zonde "de mens zichzelf boven God verkoos." De martelaren deden het tegenovergestelde, en dat deden ook hele steden. In de oude steden van Europa is het grootste gebouw meestal de kerk, gebouwd over generaties, vaak door mensen die wisten dat ze het nooit af zouden zien. Het vertelde iedereen waar die stad het meest van hield. We hebben de neiging om het andersom te bouwen: de mooie huizen en de functionele kerken. Ik ben niet tegen goede huizen. Maar een kerk is het teken van wat haar mensen waarderen, en de echte rijkdom van de Kerk was nooit voornamelijk haar gebouwen. Het zijn haar diensten: de priesters en leraren, de missies en scholen, de mensen die het geloof doorgeven en de middelen die hen helpen. In 1984 ging ongeveer drie van elke vijf dollar die aan liefdadigheid in Amerika werd gegeven naar religie. Vorig jaar was het minder dan één op de vier.

Als we meenden wat we zeggen te geloven, zouden er twee dingen volgen. Het eerste is dat we in dat werk zouden investeren, en niet alleen met geld. De Kerk heeft wat jij weet nodig: hoe je een onderneming financiert, een contract schrijft, een product dat werkt verzendt, mensen door een moeilijk jaar leidt. Toen ik voor het Aartsbisdom van Toronto werkte, leerde ik dat de Kerk op de telefoon van een jongere het opneemt tegen het beste dat op het scherm staat. De mensen die haar diensten en haar middelen voor deze tijd opbouwen, hebben jouw kapitaal, jouw vaardigheden en jouw normen nodig. Dat kan betekenen dat de financiële raad die het canoniek recht vereist dat elke parochie heeft, een zetel in het bestuur van een katholieke school, of de eerste cheque voor een katholieke onderneming, gehouden wordt aan de standaard die je voor je eigen zou hanteren.

Het tweede, en belangrijker, is dat we de persoon aan de andere kant zouden zijn. Wanneer een machine iemand zo ver heeft gebracht als hij kan, en hij vraagt wat hij nu moet doen, moet er iemand daar zijn: bij de parochie deur, naast hem tijdens de Paaswake als zijn sponsor, aan de andere kant van de tafel op het werk wanneer hij geconfronteerd wordt met de oproep die hem zal kosten, aan je eigen keukentafel wanneer een zoon of kleindochter vraagt of het waar is. Die persoon kan geen machine zijn. Het moet een man zijn die al heeft besloten waarvoor hij zijn leven zal geven.

St. Paulus vatte dat werk samen in één zin tegen de Thessalonicenzen: "Moedig elkaar aan en bouw elkaar op." In het tijdperk van AI zal bijna alles gemakkelijker te bouwen zijn. Iemand opbouwen zal dat niet zijn. Een persoon wordt nog steeds opgebouwd op de manier waarop het geloof ieder van ons bereikte: door iemand die ervoor betaalde. Een belofte die wordt gehouden wanneer het je iets kost. Een geschenk dat pijn doet. Een bedrijf dat zo wordt geleid dat zijn mensen kunnen zien wat je gelooft. Een uur elke week met een jongere man die moet zien hoe een katholiek een moeilijke oproep draagt. Een grootvader wiens kleinkinderen hem op zijn knieën hebben gezien. Geen van dit alles is verspild. Christus is verrezen, en niets dat voor Hem gegeven is, gaat verloren.

Dus wanneer de vraag op je programma je morgen terug naar het werk volgt, beantwoord het dan zoals Hecker en de martelaren deden. Laat de machines alles bouwen wat ze kunnen. Geef je leven aan het ene ding dat ze niet kunnen: het opbouwen van de mensen die God voor je plaatst.

Dank je wel.