Muling binubuo ni George Corbett ang sigalot noong ikadalawampung siglo sa pagitan nina Pierre Mandonnet at Étienne Gilson hinggil sa interpretasyon kina Tomas de Aquino at Dante Alighieri. Hinangad ng Institut historique d’études thomistes ni Mandonnet ang masusing historikal na pagsusuri bilang pagtatanggol sa integridad ng Tomismo, samantalang ang paliwanag ni Gilson hinggil sa “Kristiyanong pilosopiya” at ang kanyang pagbawi sa orihinal na Tomas de Aquino ay humamon sa mga kategoryang Dominikano-iskolastiko. Ang kanilang di-pagkakasundo ay nauukol sa wastong kaayusan at pagtatangi sa pagitan ng pilosopiya at teolohiya, ang impluwensya ng Neoplatonismo, at kung ang pamamaraang historikal ay naglinaw o nagpalabo kay Tomas. Ang pagtatalo ay naging isang tunggalian hinggil sa sinasabing Tomismo ni Dante. Pinabulaanan nina Gilson at Bruno Nardi ang “mito ng Tomistang Dante,” na nangatwirang ang pagtalakay ni Dante sa pananampalataya at katuwiran, sa likas na pagnanasa para sa Diyos, sa teolohiyang pampulitika, at sa dalawang huling layunin ng tao ay lumihis mula kay Tomas de Aquino. Muling sinuri ni Corbett ang walong sinasabing kontradiksiyong ito, kalakip ang puna na ang mga ito ay madalas na nakasalig sa pinagtatalunang pagkaunawa kay Tomas o sa pagtrato sa kathang patula bilang literal na dogma. Sa halip, itinuring nina Mandonnet at Joachim Berthier sina Virgilio at Beatrice bilang mga makatang sagisag ng kalikasan at biyaya at ipinagtanggol ang isang pagkakasundo kung saan ang katuwiran at banal na pagpapahayag ay nagpapanatili ng magkahiwalay ngunit nagpupunang kaayusan. Nananawagan ang pag-aaral sa muling pagsusuri sa mga tradisyonal na kritikang Dominikano kaagapay ng nangingibabaw na interpretasyong Gilsoniano ngayon.