Ang pagtatanggol sa disertasyong doktoral ni Karol Wojtyła noong 1948 sa Angelicum, sa ilalim ng paggabay ng Tomistang Dominikanong si Reginald Garrigou-Lagrange, ay naghudyat ng isang mapagpasyang yugto sa intelektuwal na paghubog ng magiging Juan Pablo II. Naimpluwensiyahan ni Garrigou-Lagrange ang pagpili ni Wojtyła na pag-aralan ang pananampalataya sa mga akda ni San Juan de la Cruz at tumulong na hubugin ang isang teolohikong pananaw na nakaugat sa Tomismo at maingat sa mga makabagong hamong sekular. Pinahahalagahan ang dalawang-tomong talambuhay ni George Weigel sa pagtanaw kay Juan Pablo II mula sa kalooban, na nagpapaliwanag sa kanyang pampublikong misyon sa pamamagitan ng panloob na buhay ng pananampalataya sa halip na ibaba siya bilang isang pulitikal o intelektuwal na pigura lamang. Ang inilahad na teolohikong balangkas ay nakasentro sa tao bilang nilikha sa larawan ng Diyos at tinawag sa pakikipag-anyo sa larawang iyon: likas sa pamamagitan ng kakayahang intelektuwal, sa pamamagitan ng biyaya sa mga pinapaging-matuwid, at sa kaluwalhatian sa mga santo. Binabago ng pananampalataya, pag-asa, at pag-ibig ang bokasyong ito at ipinaliliwanag ang pandaigdigang pagkilos ng Papa bilang buhay ng isang nagbalik-loob na alagad. Iniuugnay ng salaysay ang pagkahubog ni Wojtyła sa kanyang naging malasakit sa pananampalataya at katuwiran, kabilang ang Fides et Ratio, at inilalarawan si Santo Tomas de Aquino bilang huwaran ng kanilang pagtutugma. Kaya naman, ang pagkaunawa kay Juan Pablo II ay nangangailangan ng pagtuon sa biyaya, mga birtud na teolohikal, at pagiging alagad bilang saligan ng kanyang kaisipan at paglilingkod.