Hinarap ni Pio XI ang mga obispo at tapat na Aleman sa gitna ng pag-uusig, na ipinapaliwanag na pumasok ang Simbahan sa konkordato noong 1933 sa pag-asang mapoprotektahan ang kalayaang panrelihiyon at mapayapang pagtutulungan, habang paulit-ulit naman itong nilalabag ng estado. Ipinagtatanggol niya ang mga karapatan ng Simbahan at pinupuri ang mga nagtitiis ng pagdurusa para sa pananampalataya. Tinatanggihan ng liham ang panteismo, mga paganong kaisipan ukol sa kapalaran, at ang pagtataas sa estado, lahi, o bansa sa banal na katayuan. Ang Diyos ang personal at trinitaryong Maylalang na ang pangkalahatang mga utos ay namamahala sa mga indibidwal at lipunan; walang pambansang relihiyon ang maaaring pumalit sa pananampalatayang ito.

Ang paghahayag ni Kristo ay tiyak at sukdulan, nakaugat sa Lumang Tipan at natupad sa Krus, at hindi maaaring palitan ng “mito ng lahi at dugo” o ng mga mortal na pinuno. Ang pananampalataya kay Kristo ay nagtataglay ng pananampalataya sa pangkalahatang Simbahan at sa Obispo ng Roma, hindi sa isang pambansang simbahan. Ipinagtatanggol ng Papa ang likas na batas, ang karapatan ng mga magulang na turuan ang kanilang mga anak, at ang awtoridad ng Simbahan sa moral na pormasyon. Pinalalakas niya ang loob ng mga kabataan, magulang, pari, relihiyoso, at mga samahan na labanan ang panggigipit laban sa Kristiyanismo sa pamamagitan ng katapatan, panalangin, kawanggawa, at katapangan, habang pinangangalagaan ang pag-asa para sa kapayapaan, pagbabalik-loob, at ang pagbabalik ng Alemanya sa pananampalataya.