Inilalahad ni Juan Pablo II ang araw ng Linggo bilang lingguhang pagdiriwang ng Muling Pagkabuhay ni Kristo, ang unang araw ng bagong sangnilikha at ang “ikawalong araw” na nagpapahiwatig nang patiuna sa buhay na walang hanggan. Nakaugat sa paglikha, sa Sabat, sa Exodo, sa Pentekostes, sa binyag, at sa Apostolikong paghahati ng tinapay, tinitipon ng Araw ng Panginoon ang Simbahan sa paligid ng dalawang hapag ng Banal na Kasulatan at ng Eukaristiya. Ang pagtitipon sa araw ng Linggo ay nagpapakita sa eklesyal na pagkakaisa, nagpapanibago ng pananampalataya, at nagtuturo sa naglalakbay na Simbahan tungo sa pagbabalik ni Kristo.

Hinihimok ang mga Katoliko na ipagtanggol ang araw ng Linggo mula sa pagkababa nito bilang isa lamang katapusan ng linggo para sa paglilibang. Ang pakikibahagi sa Misa ay isang mabigat na obligasyon; dapat magkaloob ang mga pastor ng mga mapupuntahang pagdiriwang, magpatuloy sa mga manlalakbay, at panatilihin ang maligayang katangian ng liturhiya sa pamamagitan ng marapat na musika, pangangaral, paghahanda, at aktibong pakikilahok. Maaaring magsagawa ng mga pagtitipon ng panalangin kung saan walang paring naroroon, subalit hindi nito maaaring palitan ang Eukaristiya, samantalang ang mga maysakit at mga hindi makalabas ng tahanan ay hinihimok na makiisa sa espirituwal na paraan at tumanggap ng Komunyon kung posible. Ang pamamahinga sa araw ng Linggo ay dapat magtaguyod ng buhay-pampamilya, pagninilay, kawanggawa, pakikiisa sa mga dukha, at mga gawa ng awa, habang pinoprotektahan ng lipunang sibil ang mga relihiyoso, kultural, at pantaong pangangailangan ng mga manggagawa. Ang taunang liturhikong taon, mga paggunitang Mariano at sa mga banal, at ang misyon ng Simbahan ay dumadaloy mula sa lingguhang pagdiriwang na ito ng Pasko ng Muling Pagkabuhay, na ipinagkakatiwala kay Maria habang ang Simbahan ay naglalakbay tungo sa walang hanggang Linggo.