Sa pagbati sa mga kalahok sa Sentenaryo ng Military Ordinariate for Italy, at sa paghikayat sa mga Ordinaryong Militar mula sa ibang mga bansa na palalimin ang pagtutulungan ng mga Ordinariato sa buong daigdig, iniharap ni Leon XIV ang sawikaing Inter Arma Caritas bilang gabay sa isang kaganapan ng paggunita, kabuluhan sa kasalukuyan, at propesiya. Sa harap ng lipunang nagpapasa ng impormasyon ngunit nahihirapang isapuso ito, inilarawan niya ang alaalang Kristiyano bilang buhay na budhing nakaugat sa pagpasok ng Diyos sa kasaysayan, na isinasakatawan ng mga lalaki at babaeng nakauniporme na naglingkod sa kapayapaan at digmaan, kung minsa'y kapalit ng kanilang buhay. Sa paggunita sa turo ni Pablo VI na ang kasaysayan ay lugar ng biyaya para sa pagtatayo ng kabihasnan ng pag-ibig, tinawag niya ang paglilingkod militar na isang gawa ng pag-ibig at hiniling sa mga kapelyan na isabuhay ang kanilang ministeryo bilang amoris officium, sa pagsipi kay Agustin tungkol sa pakikipag-usap ni Hesus kay Pedro.

Ang madalas na tahimik na gawain ng kapelyan sa mga base, tolda sa larangan, kapilya, at mga institusyon ng pagsasanay ay naglilingkod din sa pag-uusap ng mga sambayanan, kultura, at relihiyon. Sa pagbanggit sa Gaudium et spes 78, tinawag ng Papa ang misyon ng sundalo na isang bokasyon sa halip na propesyon lamang at hiniling na maging inspirasyon ng mga kodigong militar at mga misyon ang Ebanghelyo. Ginunita niya na itinatag ni San Juan Pablo II ang mga Ordinariato Militar bilang mga partikular na Simbahan sa pamamagitan ng Spirituali militum curae apatnapung taon na ang nakalilipas. Sinipi niya ang paglalarawan ni Juan Pablo II noong Jubileo ng 2000 sa sundalo bilang bantay at sinuportahan ang planong Sentrong Pastoral, ang paghubog ng mga kapelyan, at ang isang Centre for Advanced Studies in Spiritual Assistance.