Binibigyang-kahulugan ni Margaret H. McCarthy ang “pagiging bukas sa daigdig” ng Ikalawang Konsilyo ng Vatican bilang misyong nakaugat sa Pagkakatawang-tao at sa pag-ibig na Trinitaryo at ipinako sa krus, hindi bilang pakikiayon sa mga sekular na kalakaran o mababaw na humanismo. Nagsisimula ang pakikipag-ugnayan ng Konsilyo sa ateismong humanistiko sa pahayag na hindi mauunawaan ang sangkatauhan nang hiwalay sa Diyos; kaya naglilingkod ang Simbahan sa daigdig sa mismong pananatiling may natatanging pagkakakilanlang Kristiyano at pagpapatotoo sa misteryo ni Kristo. Ang kaalaman nito, na mula sa paghahayag, tungkol sa sukdulang layunin ng sangnilikha ay nagbibigay rito ng pananagutang gabayan ang sangkatauhan tungo sa liwanag ng pag-ibig ng Diyos.

Pagkatapos, tumutuon ang talakayan sa predestinasyon, kalayaan ng tao, at pag-asa sa kaligtasan ng lahat. Inilalarawan ni Agustin ang pagpili ng Diyos at biyaya ng pagtitiyaga bilang ganap na mga kaloob na hindi nakabatay sa merito, kaya lumilitaw ang tanong kung bakit hindi ibinibigay sa lahat ang gayong biyaya. Pinagtitibay ng Magisteryo ang pangangailangan ng biyaya, tinatanggihan ang predestinasyon sa kasamaan, at pinananatili ang aral na nais ng Diyos ang kaligtasan ng lahat, samantalang maaaring tanggapin o labanan ng mga tao ang biyaya. Isang muling pagbubuo ng pananaw na nakasentro kay Kristo, na iniuugnay rito kay Hans Urs von Balthasar, ang naghahangad na malampasan ang kapwa fatalismo at mapangahas na pag-aakala sa pamamagitan ng pag-uugnay sa pagiging mapagbantay na itinuturo ng Bibliya, layuning iligtas ang lahat, sangnilikha, at misyon ng Anak na nagkatawang-tao. Kaya nananatiling “makipot na pintuan” ang pagiging bukas ng Simbahan: malawak na pakikipag-ugnayang patuloy na humahamon sa daigdig bilang tanda ng pagsalungat.