Inilalahad ni Bernhard Blankenhorn ang paliwanag ni Aquinas tungkol sa Augustinian illumination bilang malikhaing pagpapatuloy ng proyekto ni Albertus Magnus, sa halip na ganap na pagputol dito. Ginagamit ng De homine ni Albert ang isang paliwanag na Arabiko-Aristoteliko kung saan ang agent intellect ang nagpapaliwanag sa kaalaman tungkol sa mga bagay na materyal, samantalang ang mga elementong mula sa kaisipan ni Augustine ay tumatalakay sa kaalaman tungkol sa Diyos at sa mga realidad na di-materyal. Ang pagtalakay ni Albert kalaunan sa kaisipang Dionysian at Proclan ay nagbibigay-diin sa kaalamang nakukuha sa pamamagitan ng mga pandama, sa pakikipag-isa ng kaluluwa sa katawan, at sa mga hangganan ng pag-unawa ng tao.

Ibinubukod ni Aquinas ang mga katotohanang naaayon sa kakayahan ng likas na katwiran sa mga katotohanang lumalampas dito, at nangangatuwirang ang agent intellect ay isang matatag at likas na kakayahang sapat para sa karaniwang pag-unawa nang hindi nangangailangan ng bagong pagbibigay-liwanag na supernatural sa bawat sandali. Bilang pagtutol sa isang tuwiran at panloob na pagtanaw sa mga ideya ng Diyos, ipinapaliwanag niya ang kaalaman ng tao sa pamamagitan ng karanasang pandama, abstraksiyon, at pakikibahagi sa katotohanan ng Diyos bilang unang sanhi. Sinusundan ng artikulo ang pag-unlad ni Aquinas mula sa mga unang pagtatangkang pagtugmain sina Augustine, Aristotle, at Albert tungo sa isang sintesis na may kamalayan sa kasaysayan, na pinananatili ang pagkilos ng Diyos bilang sanhi sa pamamagitan ng mga pangunahin at pangalawang sanhi habang pinagtitibay ang panloob na pagkilos ng katwiran ng tao.