Inilalahad ni Madre Albert Marie Surmanski ang mga sakramento bilang mga lunas ng Diyos para sa kalikasang pantao na bumagsak sa kasalanan. Hinahamon niya ang mga makabagong pananaw na nagpapakitid sa mga ito bilang mga ritwal na walang kaugnayan sa buhay o mga pagpapahayag lamang ng pagkakakilanlan ng pamayanan. Batay kay Hugo ng San Victor, tinutukoy niya ang tatluhang layunin ng mga ito bilang humilitatio, eruditio, at exercitatio: pinabababa ng mga materyal na tanda ang pagmamataas ng tao, tinuturuan ang intelekto tungkol sa mga di-nakikitang realidad, at hinuhubog ang mga pagnanasang wala sa wastong kaayusan sa pamamagitan ng regular na pagsamba. Trinitaryo ang paliwanag ni Hugo—iniuugnay ang mga tungkuling ito sa Ama, Anak, at Espiritu Santo—at nakatuon din sa pagpapagaling, na nakaugat sa paglikha, Pagkahulog sa kasalanan, Pagkakatawang-tao, at Pagpapakasakit ni Kristo.

Tinatanggap at muling hinuhubog nina Pedro Lombardo, Alejandro ng Hales, Alberto Magno, at Tomas de Aquino ang balangkas na ito. Binabago ng mga sumunod na Eskolastiko ang pagkakaayos o pagpapakahulugan sa mga kategorya ni Hugo sa pananaw na sikolohiko. Iniuugnay nila ang mga ito sa intelekto, mga damdamin, kilos ng katawan, at mabisang pagkilos ng biyayang sakramental bilang sanhi, sa halip na panatilihin ang orihinal niyang balangkas na Trinitaryo. Laban sa mga pagtatangkang muling bigyang-kahulugan ang mga ritwal ayon sa mga uso sa lipunan o pansariling karanasan, ikinakatuwiran ng artikulo na obhetibong hinuhubog ng mga sakramento ang mga mananampalataya ayon kay Kristo. Sa pamamagitan ng pakikibahagi sa liturhiya, napapalitan ng pagsamba ang masasamang gawi, naisasama ang biyaya sa buhay moral, at unti-unting muling naitutuon ang tao sa kabanalan.