Tinatanggap ni Pio X ang pagka-Papa nang may pag-aatubili, mulat sa kaniyang pagiging hindi karapat-dapat at sa mabigat na tungkuling humalili sa isang naunang Papa na namahala sa Simbahan nang halos dalawampu’t anim na taon. Nakikita niyang dumaranas ang lipunan sa kaniyang panahon ng malalim na pagtalikod sa Diyos: itinatakwil ng sangkatauhan ang Diyos, inuusig ang pananampalataya, at tinatangkang pumalit sa Maylikha. Ang tanging programa niya ay “ipanumbalik ang lahat ng bagay kay Kristo,” sa halip na isulong ang isang adhikaing pampolitika. Dahil tanging sa pamamagitan ni Kristo naipagkakasundo ang sangkatauhan sa tunay at buhay na Diyos na iisa sa tatlong Persona, dapat panumbalikin ng Simbahan ang kaniyang disiplina at panindigan ang aral Kristiyano tungkol sa kasal, edukasyon, pag-aari, at mga tungkulin sa lipunan.

Mahalaga ang papel ng mga pari sa pagpapanumbalik na ito, at dapat muna silang hubugin upang maging mga buhay na larawan ni Kristo sa pamamagitan ng kabanalan, panalangin, pag-aaral, at pag-ibig na pastoral. Inaatasan ni Pio X ang mga obispo na maingat na pamahalaan ang mga seminaryo, pumili ng karapat-dapat na mga kandidato, at ilayo ang mga klerigo sa mga kamaliang intelektuwal at makamundong pagkaabala. Nilalabanan ng pagtuturo sa relihiyon ang kawalan ng kaalamang nagdudulot ng kawalan ng pananampalataya, habang pag-ibig sa halip na mabagsik na sigasig ang dapat gumabay sa pagpapalaganap ng Ebanghelyo. Ang lahat ng mananampalataya, na kumikilos sa patnubay ng mga obispo, ay dapat magpatotoo sa pamamagitan ng buhay na puspos ng birtud at kongkretong mga gawa. Nagtatapos ang liham sa pag-uutos ng hayagang pagdarasal ng Rosaryo sa buwang iyon at paghiling ng pamamagitan nina Maria, San Jose, at San Pedro at San Pablo.