Inilalahad ni Papa Francisco ang kabanalan bilang landas tungo sa kaligayahan at bilang personal na misyong isinasabuhay nang kaisa ni Kristo sa gitna ng pamilya, trabaho, parokya, at pananagutan. Ipinakikita ng mga santo, martir, magulang, manggagawa, maysakit, at matatanda na lumalago ang kabanalan sa pamamagitan ng karaniwang mga gawa ng pagtitiyaga, kabaitan, panalangin, at paglilingkod. Nagbababala siya laban sa makabagong gnostisismo, na nagkukulong sa pananampalataya sa pagkadalubhasang intelektuwal, at pelagyanismo, na nagtitiwala sa pagsisikap, mga tuntunin, at tagumpay ng tao sa halip na sa biyaya ng Diyos. Nagbibigay ang mga Sabda ng Pagpapala ng kard ng pagkakakilanlan ng Kristiyano: karukhaan sa diwa, kaamuan, awa, kalinisan ng puso, pagtataguyod ng kapayapaan, kongkretong katarungan, at katapatan sa gitna ng pag-uusig. Dahil sa Mateo 25, nagiging kongkretong pakikipagtagpo kay Kristo ang pangangalaga sa mga nagugutom, dayuhan, maysakit, bilanggo, migrante, matatanda, hindi pa isinisilang, at biktima ng kawalang-katarungan; dapat ding tugunan ng personal na pagkakawanggawa ang mga di-makatarungang estruktura. Hindi maaaring ihiwalay sa awa ang panalangin at pagsamba. Nananawagan si Francisco ng katapangang apostoliko na lumalampas sa komportableng katiwasayan, na pinatitibay ng Eukaristiya, Banal na Kasulatan, pagkakapatiran, at pagtitiyaga sa pang-araw-araw na buhay. Pinalalalim ng katahimikan at pagsamba ang mapagtiwalang pakikipagkaibigan sa Diyos, samantalang tinutulungan ng panalangin, mga sakramento, pagkakawanggawa, at pamayanan ang mga mananampalataya na labanan ang tukso at espirituwal na katiwalian. Nangangailangan ang pagkilatis ng panalangin, pagninilay, payo, pagsusuri ng budhi, pagiging bukas sa Espiritu, at kahandaang tanggapin ang krus at tuklasin ang sariling misyong tinanggap sa binyag. Sinasamahan ni Maria ang Simbahan sa pinagsasaluhang paghahangad na ito ng kabanalan.