Sinasagot ni Basilio ng Cesarea ang tanong ni Amphilochius sa pamamagitan ng pagtatanggol sa teolohikong katumpakan ng pananalitang Kristiyano, lalo na sa mga doksolohiyang nagbibigay ng kaluwalhatian sa Ama “kasama” ang Anak at ang Espiritu Santo at “sa pamamagitan” ng Anak sa Espiritu Santo. Tinatanggihan niya ang mga pagtatangkang iukol nang bukod-tangi sa magkakaibang Persona ng Diyos ang mga katagang “mula sa kanya,” “sa pamamagitan niya,” at “sa kanya,” at nangangatwiran mula sa Kasulatan na hindi itinatatag ng mga ito ang hindi pagkakapantay ng mga kalikasan o ginagawang kasangkapan lamang ang Anak. Ang walang-hanggang pag-iral ng Anak, ang kamahalan niyang kaisa ng Ama, ang pagkakaisa ng kanyang kalooban sa Ama, at ang lahat ng kanyang titulong kaugnay ng pagliligtas ay nagpapatotoo sa kanyang ganap na pagka-Diyos. Pagkatapos ay iginigiit ni Basilio na ang Espiritu Santo ay wala ring katawan, naroroon sa lahat ng dako, nagbibigay-buhay, nagpapabanal, walang hanggan, at karapat-dapat sa kapantay na kaluwalhatian at pagsamba. Inihahayag ng Binyag, paglikha, propesiya, ministeryo ni Kristo, mga kaloob ng Simbahan, at huling paghuhukom ang mga pagkilos ng Espiritu bilang Diyos. Ipinahahayag ng “kasama ang Espiritu” ang walang-hanggang pagkakapantay at pakikipagkaisa, samantalang inilalarawan ng “sa Espiritu” ang panananahan at pagbibigay-liwanag. Sinusuportahan ng Kasulatan, di-nasusulat na tradisyong apostoliko, pag-aantanda ng krus, pananalanging nakaharap sa Silangan, at mga naunang saksing Kristiyano ang pagpapahayag na ito ng pananampalataya sa tatlong Persona sa iisang Diyos. Nagtatapos si Basilio sa pagtatanggol sa pananampalataya sa gitna ng pag-uusig, pagkakabaha-bahagi, at erehiya, at ipinagkakatiwala sa Espiritu Santo ang pag-unawa ng Simbahan.