Sumusulat si Agustin kay Anastasius sa pamamagitan nina Lupicinus at Concordialis. Humihingi siya ng paumanhin sa pagkaantalang dulot ng kanyang mga pasanin at tinitiyak sa kanyang kaibigan ang pagmamalasakit niya sa kagalingan ni Anastasius. Nagbababala siyang maaaring ilayo ng mga kalugurang makamundo ang kaluluwa sa mga realidad na walang hanggan sa paraang hindi gaanong halata kaysa sa paghihirap, at iginigiit na si Kristo lamang ang nagpapalaya sa kalooban mula sa pagkaalipin sa mga kalugurang ito. Gumaganap ang Kautusan bilang guro sa paglalantad ng kahinaan ng tao at pag-akay sa mga tao tungo sa Tagapagligtas, pananampalataya, at Espiritu Santo. Ang pagkamatuwid ay hindi pag-iwas sa kasalanan dahil lamang sa takot sa parusa: minamahal ng tunay na kabanalan ang kabutihan at kinatatakutan ang mismong kasalanan. Ang pag-ibig na ito sa pagkamatuwid, na ibinubuhos ng Espiritu sa puso, ay nagbubuklod sa mga Kristiyano kay Kristo at nananatiling matatag maging sa gitna ng pagdurusa o kamatayan. Yamang hindi ito maibubunga ng lakas ng kalooban ng tao, dapat hanapin ng mga mananampalataya ang biyaya sa pamamagitan ng matiyagang pananalangin, at kilalaning tanging sa Diyos nagmumula ang kanilang pagtitiis, pagbabago, at pag-asa.