Inilalagay ng dalawang Dikasteryo ang artificial intelligence sa loob ng Kristiyanong antropolohiya, na ibinubukod ang mga panksiyonal at nakabatay sa datos na sistema mula sa katalinuhan ng tao bilang isang may-katawan, may-ugnayan, moral, at espirituwal na kakayahang nakatuon sa katotohanan, kabutihan, kagandahan, at pakikipag-isa sa Diyos. Ang mga tao, na nilikha ayon sa larawan ng Diyos bilang kaisahan ng katawan at kaluluwa, ay nananatiling may pananagutan na ituon ang teknolohiya sa kabutihang panlahat; ang AI ay isang kasangkapan ng tao, hindi isang persona, moral na kinatawan, o bagay ng pagsamba. Inilalapat ng paunawa ang pamantayang ito sa buhay-panlipunan. Nananawagan ito para sa pananagutan, kalinawan, pamamahala ng tao, at proteksiyon laban sa pagkiling, manipulasyon, pagmamanman, social scoring, maling impormasyon, mga deepfake, paglabag sa pribasiya, at labis na kapangyarihan ng mga korporasyon. Maaaring makatulong ang AI sa edukasyon, paggawa, kalingang pangkalusugan, pangangasiwa sa kapaligiran, at kaunlarang pang-ekonomiya, ngunit hindi nito dapat palitan ang mga guro, tagapag-alaga, manggagawa, o paghatol ng tao, ni palalain ang hindi pagkakapantay-pantay o ibaba ang tao sa antas ng pagiging produktibidad o datos lamang. Tiyakang kinokondena ang mga awtonomong sandata, anupat walang makina ang dapat pahintulutang magpasiya ukol sa buhay at kamatayan. Laban sa teknokratiko at transhumanistang reduksiyonismo, hinihimok ng paunawa ang isang "karunungan ng puso," na itinataguyod ng katotohanan, pag-ibig, espirituwal na pagkilatis, at paglingap sa mga marupok, upang ang pagsulong ng teknolohiya ay maglingkod sa dangal ng tao at tunay na kapatiran.