Tinatawag ni Juan Pablo II ang mga pamilyang nagtipon sa Rio de Janeiro na “pag-asa ng sangkatauhan,” at inilalarawan ang pamilya bilang saligang pamayanan ng buhay at pag-ibig, ang lugar kung saan lumalago ang mga tao at natutuklasan ang kanilang bokasyon. Sa pagninilay sa Genesis at sa turo ni Hesus, inilalarawan niya ang pag-aasawa bilang pagsasama ng lalaki at babae sa “iisang laman” ayon sa layunin ng Diyos, isang bigkis na nakatuon sa pag-ibig sa isa't isa at pag-aanak at hindi maaaring kalagin.

Pinababanal ni Kristo, ang bagong Adan, ang buhay-pamilya sa pamamagitan ng kaniyang Pasyon at kamatayan, kaya inaanyayahan ang mag-asawa na hangarin ang biyaya at kabanalan sa panalangin. Naglilingkod ang mga pamilya kapwa sa Simbahan at sa lipunan kapag tinatanggihan nila ang pagkamakasarili at labis na paghahangad ng kaluguran at isinasabuhay ang katapatan, kababaang-loob, sakripisyo, at paglilingkod. Hinihikayat ang mga magulang na ipamana ang pananampalataya, at gawing mga sentro ng pagpapabanal at ebanghelisasyon ang kanilang mga tahanan.