De Schrijver van het Nieuwe Tijdperk: Nieuwe en Oude Schatten naar voren brengen

Matthew Harvey Sanders (Magisterium AI) hield een toespraak op de Catholic Writers Guild 2026 Online Conference op 31 januari.

De toespraak draait om de roeping van de schrijver in het tijdperk van geautomatiseerd redeneren. Sanders gaat in op de angst voor overbodigheid en betoogt dat de opkomst van AI niet het einde van de katholieke auteur betekent, maar het begin van een nieuw ‘Gouden Tijdperk’, waarin de authentieke menselijke stem de meest waardevolle hulpbron ter wereld wordt.

Je kunt de volledige transcriptie van de toespraak hieronder bekijken.

Inleiding: De roeping van de schrijver in het tijdperk van geautomatiseerd redeneren

Mijn vrienden, schrijvers, apologeten en mede-arbeiders in de wijngaard van het woord.

Het is een voorrecht om vandaag bij u te zijn. Ik weet dat we elkaar via schermen ontmoeten, gescheiden door tijdzones en glasvezelkabels, maar op een bepaalde manier past dat juist. We komen samen in de digitale ether om te bespreken hoe de digitale wereld uw vak, ons geloof en ons hele begrip van wat het betekent om mens te zijn, ingrijpend gaat veranderen.

Ik wil de organisatoren bedanken voor het bijeenroepen van deze essentiële conferentie. Jullie hebben een onderwerp gekozen dat niet alleen actueel is, maar ook dringend.

We komen samen in een tijd van uitzonderlijke spanning. Als je de krant openslaat—of waarschijnlijker, als je door je sociale media scrolt—word je overspoeld met koppen die bedoeld zijn om angst aan te wakkeren bij iedereen die van de pen leeft.

We lezen over "de dood van de auteur". We zien modellen voor kunstmatige intelligentie die in enkele seconden sonnetten kunnen produceren, in één middag romans kunnen opzetten en scripts kunnen genereren die Shakespeare of Hemingway op onheilspellend nauwkeurige wijze nabootsen.

Er hangt een tastbare angst boven de creatieve wereld. Het is de angst om overbodig te worden. Het is het sluimerende vermoeden dat de menselijke stem—die unieke, kwetsbare, onherhaalbare vonk die ons aanzet om te schrijven—op het punt staat overstemd te worden door een schaduw van siliconen.

Ik ben hier om je te vertellen dat dit niet het einde is van de katholieke schrijver.

Sterker nog, als we moedig, helderziend en trouw zijn, geloof ik dat we op de drempel staan van een Gouden Eeuw voor de kunsten, en in het bijzonder voor de katholieke literaire traditie.

Om de zwaarte van dit moment te begrijpen, denk terug aan Mainz in 1440. We beleven een nieuw Gutenberg-moment, maar met een opvallende wending. We mechaniseren niet alleen het drukken van woorden; we mechaniseren hun creatie.

De afgelopen dertig jaar hebben we geleefd in het informatietijdperk. Dat was een tijdperk dat werd bepaald door zoekmachines, door de democratisering van data en door het vermogen om dingen te vinden. Maar dat tijdperk is voorbij.

We maken in hoog tempo de overgang naar het tijdperk van kunstmatige intelligentie—het tijdperk van geautomatiseerd redeneren. We gaan van een wereld waarin computers informatie opzoeken naar een wereld waarin computers ideeën genereren, logica simuleren en als assistenten in ons dagelijks leven optreden.

De vraag is niet of we deze technologie moeten accepteren. We leven al in haar schaduw. De vraag is: wie zal de wetten – en de legendes – schrijven die dit nieuwe tijdperk bepalen?

Zal dit tijdperk worden gekenmerkt door een code van radicale bruikbaarheid, transhumanistische fantasie en de verering van efficiëntie? Of zal het worden gekenmerkt door een code die geworteld is in het Evangelie—een code die de onschendbare waardigheid van de menselijke persoon verdedigt en onze machines richt op het ware floreren van de mensheid?

Nu ben ik geen letterkundige. Ik breng mijn dagen niet door met het schrijven van verhalen of het ontleden van metafysica. Mijn roeping ligt in de machinekamer. Ik ben een bouwer.

Mijn taak, en de missie van mijn team bij Longbeard, is om de hoge idealen van ons geloof—de waardigheid van de menselijke persoon, de eisen van het algemeen welzijn, de aard van de ziel—te vertalen naar software.

En als bouwer wil ik met je delen hoe we in dit digitale uitgestrekte landschap een ‘Kathedraal van Waarheid’ kunnen oprichten, en waarom jij—de menselijke schrijver—de onmisbare architect bent die de torens ervan moet ontwerpen.

Deel I: Imago Dei vs. het algoritme: waarom de katholieke stem onvervangbaar is

Laten we meteen de olifant in de kamer benoemen. Kan een machine jou vervangen?

Om dit te beantwoorden, moeten we kijken naar wat de seculiere wereld over jou gelooft.

De dominante filosofie achter de huidige AI-ontwikkeling in Silicon Valley is een vorm van utilitarisme en materialisme. Het is een ideologie die de mens ziet als een complex gegevensverwerkend systeem, efficiëntie als het hoogste goed beschouwt, en de menselijke hersenen als een "vleescomputer" ziet die verbeterd en uiteindelijk overtroffen kan worden.

Als je gelooft dat schrijven slechts de uitkomst is van een biologisch algoritme—als je gelooft dat een verhaal niet meer is dan een herschikking van woorden op basis van statistische waarschijnlijkheid—dan ja, dan hoor je doodsbang te zijn. Want een machine zal onvermijdelijk woorden sneller en efficiënter kunnen herschikken dan jij.

Maar als katholieken weten we dat dit een leugen is.

We weten dat de mens geen "vleescomputer" is. We zijn imago Dei, geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God, wezens met oneindige waardigheid en een transcendente bestemming.

En juist daardoor weten we dat schrijven niet alleen maar gegevens verwerken is. Het is getuigenis.

Denk aan de grootheden uit onze traditie. Denk aan J.R.R. Tolkien en G.K. Chesterton.

Waarom keren we terug naar In de ban van de Ring?

Komt het doordat Tolkien de statistisch meest efficiënte manier vond om woorden te rangschikken om een ring te beschrijven? Nee. Het is omdat die woorden gesmeed zijn in de loopgraven van de Somme. Ze dragen het gewicht van een man die verlies begreep, die het diepe verlangen naar mannelijke vriendschap in het aangezicht van de dood begreep, en die de plotselinge triomf van Genade begreep.

Een AI kan de stijl van Tolkien simuleren. Het kan het volledige corpus van Midden-aarde verwerken en wiskundig voorspellen welke bijvoeglijke naamwoorden op het woord ‘schaduw’ zouden moeten volgen. Het kan het ritme van de Elfen nabootsen en het volkse dialect van de Gouw imiteren.

Maar we mogen nooit syntaxis verwarren met ziel.

En we moeten kijken naar de andere reus die ik noemde: G.K. Chesterton. In Orthodoxy gaf hij een definitie van krankzinnigheid die leest als een profetie voor het tijdperk van AI. Hij schreef dat ‘De krankzinnige niet de man is die zijn verstand heeft verloren. De krankzinnige is de man die alles heeft verloren behalve zijn verstand.’

Denk daar eens even over na.

Volgens Chestertons specifieke definitie is het AI‑model de ultieme krankzinnige. Het is pure, ontlichaamde berekening. Het beschikt over oneindige logica—het kan gegevens verwerken, regels uitvoeren en syntaxis ordenen met een precisie die de menselijke geest ver overtreft—maar het heeft totaal geen gezond verstand.

Waarom? Omdat het het ‘overige’ heeft ‘verloren’—of beter gezegd, nooit heeft bezeten. Het heeft geen lichaam om pijn te voelen, geen hart dat kan breken en geen ziel om te redden. Het is een geest zonder thuis. Het kan mechanisch een paradox construeren die Chestertons stijl nabootst, maar het kan niet de donderslag van waarheid voelen die een paradox betekenis geeft. Het biedt het mechaniek van geestigheid, maar zonder de adem van vreugde.

Daarom is jouw rol onvervangbaar.

Als de machine de kille precisie van het ‘verstand’ levert, dan moeten jullie de ‘gezondheid van geest’ leveren. Jullie zijn de hoeders van ‘al het andere’—de rommelige, zintuiglijke, geïncarneerde werkelijkheid van het menselijk leven die een verhaal zijn gewicht geeft.

Wanneer een AI een verhaal schrijft, voert het een statistische berekening uit. Het vraagt zich af: 'Gegeven de vorige duizend woorden, wat is het meest waarschijnlijke volgende woord?' Het navigeert door een kaart van gegevens.

Maar wanneer je een verhaal schrijft, ben je geen waarschijnlijkheden aan het berekenen. Je bent aan het worstelen met de waarheid.

Een AI heeft nog nooit aan een graf gestaan en de kille wind van verlies gevoeld. Een AI is nog nooit op zijn knieën gevallen in een moment van wanhopig gebed. Een AI heeft nog nooit de gloed van schaamte of de duizelingwekkende lichtheid van vergeving ervaren. Een AI heeft geen lichaam; het kan de zon niet op zijn gezicht voelen of de pijn in zijn botten.

En omdat het geen lichaam heeft, geen geschiedenis en geen sterfelijkheid, heeft het ook niets te verliezen.

Geweldig schrijven vereist risico. Het vraagt dat een stukje van het leven van de auteur op de pagina wordt uitgestort.

Flannery O'Connor zei ooit beroemd dat het kwaad “geen probleem is dat opgelost moet worden, maar een mysterie dat verdragen moet worden.” Maar een AI is alleen gebouwd om problemen op te lossen. Het is ontworpen om te optimaliseren, te berekenen en af te ronden. Het kan niets ‘verdragen’. Het kan zijn eigen lijden niet inbrengen om een verhaal gewicht te geven, omdat het geen lijden heeft om te geven.

Daarom kan een AI niet echt een verhaal vertellen. Het kan alleen een simulatie van een verhaal genereren. Het kan een spiegelpaleis creëren dat onze eigen woorden naar ons terugkaatst, maar het kan geen raam naar het Goddelijke openen. Het kan de echo’s nabootsen, maar het kan nooit de Stem zijn.

De seculiere wereld mist dit volledig. Hun belangrijkste instrument om AI te meten is de "Turingtest", die fundamenteel ontoereikend is omdat hij alleen de capaciteit van een machine meet om een mens na te bootsen, niet of zij een werkelijk innerlijk leven of een ziel bezit.

In het komende tijdperk zal de wereld overspoeld worden met synthetische content. We zullen verdrinken in door AI gegenereerde artikelen, romans en scripts. En in die vloedgolf is het ene dat het meest schaars zal worden—en daarmee de meest waardevolle hulpbron op aarde—de authentieke menselijke stem.

Niemand wordt verliefd op een verhaal omdat het efficiënt is geproduceerd. Ze zullen naar jouw werk komen omdat je menselijk bent. Ze komen omdat je een ziel hebt, en omdat je hebt geleden, en liefgehad, en gehoopt op een manier die resoneert met hun eigen hart.

Dus, het eerste wat ik tegen je wil zeggen is: wees niet bang. Je menselijkheid is niet je zwakte; het is je superkracht.

Deel II: Het Verborgen Gevaar: Je Verhaal Beschermen tegen Seculier Utilitarisme

Toch hoeven we niet bang te zijn voor de machine, maar we moeten haar wel begrijpen. We kunnen niet bekritiseren wat we niet begrijpen.

Er is onder gelovigen de neiging om AI te zien als een soort "black box", een soort magie. Maar het is geen magie. Het is een recept. En om te begrijpen hoe het je schrijven kan helpen—of schaden—moet je de ingrediënten kennen.

Voor het bouwen van een Large Language Model—een LLM—heb je drie specifieke dingen nodig.

Allereerst heb je rekenkracht nodig. Dit is het ruwe vermogen: de magazijnen vol GPU’s die miljarden bewerkingen per seconde uitvoeren.

Ten tweede heb je Architectuur nodig. Dit is de softwarestructuur, de neurale netwerken die zijn ontworpen om, op een ruwe manier, de connectiviteit van het menselijk brein na te bootsen.

Maar het derde ingrediënt is vandaag de dag het belangrijkst voor ons: data.

Een AI-model is maar zo goed als het dieet dat het krijgt. Het leert spreken, redeneren en vragen beantwoorden door de patronen te analyseren in de informatie die het tot zich neemt.

Denk aan de architectuur van de Silicon Valley-giganten zoals ChatGPT en Gemini. Ze zijn gebouwd op een filosofie van radicale inname. Ze hebben het volledige digitale landschap opgezogen, wat betekent dat ze de Summa Theologica en een giftige commentsectie met precies hetzelfde niveau van wiskundige eerbied behandelen. Voor deze modellen is de wijsheid van de heiligen slechts meer data, die verdrinkt in een oceaan van seculier lawaai en online woede.

Dit creëert een fundamenteel probleem voor de katholieke schrijver.

Wanneer je deze modellen een vraag stelt over de aard van de mens, of over de moraliteit van een handeling, of over de theologische fundamenten van een plotpunt, geven ze je geen Waarheid. Ze geven je het statistische gemiddelde van het internet. Ze geven je de consensus van de massa.

Eerlijk is eerlijk, de seculiere labs hebben enorme vooruitgang geboekt. Hun modellen kunnen nu live op het web browsen en bronnen citeren. De kans dat ze zomaar feiten verzinnen is nu veel kleiner dan zelfs een jaar geleden.

Maar hier schuilt het subtiele gevaar. Deze modellen zijn ontworpen om ‘neutraal’ en ‘onschadelijk’ te zijn, zoals gedefinieerd door een seculier consensusbeeld.

Wanneer je een seculiere AI vraagt om een diep theologisch concept als ‘zonde’ of ‘verlossing’ uit te leggen, weegt die de Catechismus van de Katholieke Kerk af tegen de meningen van seculiere psychologen, sociologen en popcultuurcritici. Ze behandelt het leergezag van de Kerk als slechts één stem tussen miljoenen anderen.

Dus, hoewel het je misschien de juiste definitie geeft, zal het die vaak meteen ‘afzwakken’ of ‘inbedden in context’ met modern relativisme. Het probeert vooral aantrekkelijk te zijn voor de gemiddelde gebruiker, in plaats van trouw te blijven aan de specifieke eisen van het Magisterium. Het geeft voorrang aan ‘veiligheid’ en ‘neutraliteit’ boven de scherpe kanten van de Waarheid.

Bovendien zijn we getuige van een fundamentele verschuiving in de architectuur van intelligentie. We gaan van het tijdperk van ‘chatbots’ naar het tijdperk van ‘reasoners’.

Psychologen maken onderscheid tussen 'Systeem 1'-denken—dat snel, instinctief en reflexmatig is—en 'Systeem 2'-denken—dat langzaam, weloverwogen en logisch is. Tot nu toe zat AI vast in Systeem 1. Het flapte er gewoon het eerste statistisch waarschijnlijke woord uit dat het vond.

Maar de nieuwe generatie modellen heeft Systeem 2 ontgrendeld. Ze houden zich bezig met wat ingenieurs ‘lang nadenken’ noemen.

Wanneer je deze nieuwe modellen een vraag stelt, geven ze niet gewoon antwoord. Ze nemen een pauze. Ze ‘denken’. In die stilte genereren ze duizenden mogelijke redeneerlijnen, simuleren ze verschillende uitkomsten en beoordelen ze welk pad het ‘beste’ is voordat ze ook maar één woord typen.

En precies daar schuilt het gevaar.

We moeten ons afvragen: Waarover denkt de machine na tijdens die pauze? En nog belangrijker, welke criteria gebruikt ze om te bepalen welk antwoord het ‘beste’ is?

Als de AI wordt getraind op een seculiere, utilitaristische wereldbeschouwing, zal zij die duizenden mogelijkheden beoordelen volgens de logica van nut. Zij zal efficiëntie boven waardigheid stellen. Zij zal de ‘maximalisering van plezier’ belangrijker vinden dan de eisen van het Goede.

Waarom is dit nu belangrijk voor jou, de schrijver?

Het is belangrijk, omdat velen van jullie deze tools niet alleen zullen gebruiken om spelling te controleren, maar ook om te brainstormen. Je zult ze vragen je te helpen een plotgat op te lossen. Je zult ze vragen: ‘Wat zou mijn hoofdpersoon in deze situatie doen?’

Als je een verhaal schrijft over een personage dat geconfronteerd wordt met een terminale diagnose, en je vraagt een seculiere ‘Reasoner’ om mogelijke verhaallijnen, dan zal die je waarschijnlijk sturen in de richting van een narratief over autonomie en ‘waardigheid’ zoals de wereld die definieert—misschien door hulp bij zelfdoding te suggereren als een rationele, meelevende oplossing.

Het zal dit niet voorstellen omdat het ‘kwaadaardig’ is, maar omdat de logica ervan puur utilitaristisch is. Het berekent dat het uitbannen van lijden het hoogste goed is.

Maar als katholiek schrijver moet jouw verhaal misschien laten zien dat het verdragen van lijden een daad van liefde kan zijn. Je verhaal moet misschien laten zien dat het Kruis geen probleem is dat opgelost moet worden, maar een mysterie dat geleefd moet worden.

Als je vertrouwt op een machine die ‘redeneert’ zonder het Kruis, loop je het risico een subtiele, onzichtbare afwijking in je werk te introduceren. Je loopt het risico de machine je verbeelding te laten koloniseren met een logica die in wezen anti-incarnationeel is.

Dit is het 'Donkere Pad'.

Het bouwt een toren van Babel die naar de hemel reikt, maar geen fundament in de Waarheid heeft.

Deel III: Van zwoegen naar oogst: het ‘cognitieve hart’ van traditie benutten voor beter verhalen vertellen

Dit is waarom ons bedrijf Catholic AI bouwt, en dit is waarom we al vroeg inzagen dat als we een AI wilden die de Kerk kan dienen, we niet simpelweg een ‘katholiek jasje’ om een seculier brein heen konden doen.

We moesten het dieet veranderen. We moesten iets bouwen dat niet getraind was op het lawaai van de wereld, maar op het ‘Signaal’ van de Waarheid.

Die missie begon met een probleem. We keken om ons heen en zagen een tragische ironie. De Kerk is de oudste instelling in de westerse wereld en de bewaarder van een ononderbroken, tweeduizend jaar oude intellectuele traditie. Wij hebben het universitaire systeem uitgevonden; wij hebben de klassieken bewaard tijdens de val van het Romeinse Rijk. Maar een groot deel van deze schat lag opgesloten, onbereikbaar op de planken van bibliotheken en in de archieven van kloosters.

Tenzij we dit erfgoed vertalen naar de binaire taal van het nieuwe tijdperk, blijft het zwijgen. Voor een Large Language Model kan een manuscript dat op een plank in Rome ligt net zo goed op de donkere kant van de maan zijn. Het kan niet leren van wat het niet kan lezen.

Dus hebben we in Rome de Alexandria Digitaliseringshub gebouwd. We gebruiken ultramoderne robotscanners om kwetsbare teksten om te zetten in robuuste digitale bestanden.

We creëren letterlijk het ruwe materiaal voor de training van een echt katholieke AI.

Vanuit dat fundament hebben we Magisterium AI gebouwd.

Velen van jullie hebben het misschien al gebruikt. Voor wie dat nog niet heeft gedaan: Magisterium AI is wat we een "samengesteld AI-systeem" noemen. Maar ik denk er zelf liever over als een digitale bibliothecaris.

Zo helpt het je om sterker te worden als schrijver, in plaats van je te vervangen.

Ten eerste: Betrouwbaarheid en bronvermelding. Wanneer je een standaardchatbot gebruikt, ‘hallucineert’ die vaak. Hij verzint citaten, bedenkt historische feiten en presenteert onwaarheden met grote stelligheid. Voor een schrijver die trouw wil blijven aan de werkelijkheid en aan de Kerk, is dat gevaarlijk.

Magisterium AI is gedisciplineerd. Het maakt gebruik van een uitgebreide databank met meer dan 30.000 magisteriële, theologische en filosofische teksten. Het leest de Catechismus, het Wetboek van Canoniek Recht, de Kerkvaders en pauselijke encyclieken.

Wanneer je het een vraag stelt, doorzoekt het niet het open internet. Het raadpleegt deze zorgvuldig samengestelde schat aan informatie. En cruciaal: het vermeldt zijn bronnen.

We zeggen tegen elke gebruiker: "Neem nooit zomaar het woord van een AI aan". Het is een hulpmiddel voor helderheid, bedoeld om je naar de primaire bron te leiden.

Ten tweede: Het katholieke voordeel. Je vraagt je misschien af: ‘Matthew, kan een katholieke AI echt concurreren met Google of OpenAI? Zij hebben miljarden dollars en legers aan ingenieurs.’

Het antwoord is ja. En de reden ligt in een concept dat sommige ingenieurs de ‘cognitieve kern’ noemen.

Het blijkt dat je niet het hele internet nodig hebt om een machine slim te maken. Sterker nog, een groot deel van het internet is wat wij ‘junk-DNA’ noemen: slechte logica, gebrekkige grammatica, leugens en onzin. Als je een model met rommel voedt, leert het langzaam. Het raakt in de war.

Maar als je de data perfect samenstelt—als je het model voedt met zeer rijke voorbeelden van logica, redeneren en filosofie—kun je ongelooflijke resultaten behalen met slechts een fractie van de rekenkracht.

Dit speelt de Kerk rechtstreeks in de kaart. Wij beschikken over de meest diepgaande ‘Cognitieve Kern’ in de menselijke geschiedenis.

We hebben een uniek technisch voordeel: radicale consistentie. De leer over de aard van God in de Didache uit de eerste eeuw sluit naadloos aan bij de geschriften van Benedictus XVI in de eenentwintigste eeuw.

Waarom is dit nu belangrijk voor jou als schrijver?

Het is belangrijk omdat goed vertellen interne logica vereist. Een verhaal valt uit elkaar als de regels van zijn wereld inconsistent zijn. Een personage komt onecht over als zijn morele redenering verandert in een onduidelijke brij.

Wanneer je een seculiere AI gebruikt om je te helpen bij het bedenken van een plot of het begrijpen van de motivatie van een personage, bouw je op het drijfzand van het relativisme. Het seculiere model kan je vijf verschillende, tegenstrijdige antwoorden geven, afhankelijk van de ‘stemming’ van het internet op die dag.

Het biedt je de ‘brij’ van consensus.

Maar omdat onze gegevens gebaseerd zijn op de Logos—de Eeuwige Rede—biedt het je het kristal van de Waarheid.

Wanneer je een hulpmiddel gebruikt dat is getraind op deze ‘Cognitieve Kern’, maak je gebruik van een denksysteem dat al twee millennia standhoudt. Het helpt je ervoor te zorgen dat het morele universum van je verhaal samenhangend is. Het helpt je het conflict aan te scherpen. Het helpt je personages te schrijven die worstelen met echte, objectieve waarheden in plaats van slechts voorbijgaande gevoelens.

Wij bouwen op rots, zodat jij op rots kunt schrijven.

Derde: Van zwoegen naar vruchtbaarheid. Sint Johannes Paulus II heeft ons in Laborem Exercens geleerd dat arbeid de mens moet verheffen en niet mag vernederen.

Maar we kennen allemaal de realiteit van het leven van een schrijver. Te vaak wordt de creatieve vonk verstikt door het ‘zwoegen’ van het proces.

Ik heb het over de wrijving die je flow kapotmaakt. Het is dat moment om 2 uur ’s nachts waarop je een cruciale scène aan het schrijven bent en ineens bevriest, omdat je niet zeker weet of de uitspraak van je hoofdpersoon over genade wel echt katholiek is, of dat je per ongeluk net een prachtig stukje pelagiaanse ketterij hebt geschreven.

Je stopt met schrijven. Je opent een dozijn tabbladen. Je valt in een onderzoekskonijnenhol. En tegen de tijd dat je het antwoord vindt, is de muze al verdwenen.

Magisterium AI is ontworpen om dat zware werk op zich te nemen.

Denk aan de praktische worstelingen waar je mee te maken hebt:

Misschien ben je een romanschrijver die een dialoog schrijft tussen een cynische atheïst en een briljante priester. Je weet wat de atheïst zou zeggen—dat is makkelijk. Maar je hebt moeite om de priester een intellectueel sterk argument te laten geven. Je kunt Magisterium AI vragen: 'Wat zijn de sterkste filosofische argumenten voor het bestaan van God die door Aquinas en Newman worden gebruikt, en hoe zouden zij die uitleggen aan een moderne scepticus?'

Opeens staar je niet meer naar een leeg blad. Je hebt de ruwe bouwstenen om een dialoog te creëren die sprankelt van intelligentie.

Of misschien ben je een fantasyschrijver die een wereld bouwt met een eigen magisch systeem. Je wilt dat het resoneert met een sacramentele levensbeschouwing, maar je moet voorzichtig zijn. Je kunt vragen: 'Geef een overzicht van de historische kritiek van de Kerk op het gnosticisme en leg uit hoe dit verschilt van een sacramentele visie op de materie.'

Het doet het zware werk, zodat jij je kunt richten op de ‘vruchten’ van inzicht.

Het stelt je in staat om moedig te zijn. Het geeft je het vertrouwen om complexe thema’s aan te pakken—lijden, verlossing, de aard van het kwaad—wetend dat je een vangnet hebt. Het geeft je de vrijheid om te doen wat alleen jij kunt: die zware waarheden verweven tot een verhaal dat zingt.

Deel IV: De digitale sparringpartner: het bewaken van de orthodoxie en het aanscherpen van de apologetiek

Dit brengt mij bij een vierde cruciaal gebied waarin ik geloof dat AI u van dienst kan zijn, en dat verschilt van alles waar we het tot nu toe over hebben gehad.

We hebben het gehad over het gebruik van AI voor onderzoek—over het verzamelen van de ruwe materialen. Maar ik weet dat voor jou het verzamelen van de klei slechts de eerste stap is. De echte kwelling, en de echte glorie, zit in het beeldhouwen.

En het moeilijkste aan beeldhouwen is je eigen werk helder kunnen zien.

Ik weet dat schrijven een eenzaam beroep is.

Je brengt uren, dagen en weken door opgesloten in de stille kamer van je eigen geest. En juist door die noodzakelijke afzondering loop je een risico. Het is het risico van de ‘echo­kamer’: dat je ervan uitgaat dat je argumenten duidelijker zijn dan ze in werkelijkheid zijn, of dat je poging om creatief te zijn je per ongeluk wegvoert van de geest van de Kerk.

Vroeger had je hiervoor een vertrouwde redacteur, een geestelijk begeleider of misschien een zeer geduldige partner nodig om je concepten te lezen en je op deze tekortkomingen te wijzen. En laat ik duidelijk zijn: dat heb je nog steeds nodig. Geen enkele machine kan die menselijke feedback vervangen.

Maar in de vroege, rommelige fases van het concept—om 2.00 uur ’s nachts, wanneer het huis slaapt—kan AI een nieuwe, cruciale rol vervullen.

Ik wil voorstellen dat je deze technologie niet ziet als een "schrijver", maar als een digitale sparringpartner.

De seculiere wereld wil dat AI een soort "yes-man" is. Men wil een hulpmiddel dat hun vooroordelen bevestigt, hun toon afzwakt en hun zinnen afmaakt. Ik wil je uitdagen het juist als een "advocaat van de duivel" te gebruiken. Ik wil dat je de machine niet gebruikt om voor je te schrijven, maar om tegen je in te gaan.

Denk aan de uitdaging om te schrijven voor een wereld die steeds vijandiger staat tegenover het Evangelie. Als je een apologetisch artikel schrijft, of een roman met een sceptische hoofdpersoon, kun je het je niet veroorloven om „stromannen” op te bouwen. Je argumenten moeten van staal zijn.

Stel je voor dat je je concept plakt in een tool als Magisterium AI en zegt: "Ik heb dit betoog voor het bestaan van God geschreven. Ik wil dat je je opstelt als een vijandige, seculiere materialist. Lees dit concept en haal het volledig onderuit. Zoek elke drogreden. Zoek elk zwak punt. Leg me precies uit waarom dit jou niet zou overtuigen."

Binnen enkele seconden zal de AI de tegenargumenten genereren. Het laat je precies zien waar je redenering wazig is. Het dwingt jou—de menselijke schrijver—om terug te gaan, je denken aan te scherpen en een sterkere versie te schrijven. Het vervangt je intellect niet; het traint het.

En je kunt dezelfde benadering toepassen op de angstaanjagende precisie die theologie vereist.

We kennen allemaal de spanning van het schrijven over de diepe mysteries van het geloof. Je wilt de Drie-eenheid op een frisse, poëtische manier beschrijven, maar je weet dat er een flinterdunne lijn loopt tussen een nieuw beeld en een eeuwenoude ketterij.

Je kunt deze hulpmiddelen gebruiken als eerste verdedigingslinie. Je kunt zeggen: "Hier is een metafoor die ik gebruik om de hypostatische unie te beschrijven. Vergelijk dit met de definities van het Concilie van Chalcedon. Impliceert dit het arianisme? Impliceert het het nestorianisme?"

Het fungeert als een vangrail. Het stelt je in staat creatieve risico’s te nemen, in de wetenschap dat je een hulpmiddel hebt om je koers te controleren voordat je je werk aan de wereld laat zien.

Zo zien wij hoe de machine de mens versterkt. Ze haalt de zwakke argumenten, de toevallige fouten en het gemakzuchtige denken weg.

Wanneer je uiteindelijk op "publiceren" klikt, laat je geen kwetsbare eerste versie op de wereld los. Je brengt een werk uit dat al in de praktijk is beproefd. Je betreedt het digitale Areopagus niet met een houten zwaard, maar met staal dat in het vuur van deze nieuwe technologie is gevouwen en gehamerd.

Deel V: De Gouden Eeuw: Het bouwen van kathedralen van verhaal in een synthetische wereld

Laten we nu onze blik verheffen van de technische details van het ontwerp naar de horizon van de geschiedenis.

Ik zei aan het begin dat we een Gouden Eeuw ingaan. Daar wil ik dieper op ingaan, want ik weet dat dat tegenstrijdig klinkt als we kijken naar de economische bedreigingen van AI.

We staan voor een "existentiële afgrond" als het om werk gaat. Automatisering komt eraan voor witteboordenbanen—paralegals, accountants, programmeurs. Terwijl we de "hersenen" van AI perfectioneren en ze downloaden in de "lichamen" van robots, zal ook handarbeid ontwricht worden.

Maar bedenk dit: naarmate AI en robotica de productie van goederen en diensten overnemen, zal de mensheid waarschijnlijk met een overschot aan tijd te maken krijgen. De "zwoeg" van het overleven zal worden verlicht.

En in die ruimte zal de honger naar betekenis exploderen.

Het seculiere antwoord op deze crisis is de "rotonde". Men stelt een universeel basisinkomen voor, gecombineerd met eindeloze digitale afleiding. Ze bieden de "metaverse" aan als speelplaats om ons bezig te houden. Ze behandelen de mens als een mond die gevoed moet worden en een geest die vermaakt moet worden.

Dit is een recept voor wanhoop. Het creëert een "existentieel vacuüm".

Maar de menselijke ziel kan niet leven van afleiding alleen. Ze verlangt naar het Werkelijke.

Dit is waar jij in beeld komt.

De wereld zal geschriften van katholieken nodig hebben die verhalen vertellen die het belang van de menselijke ervaring benadrukken. Verhalen die bijdragen aan intellectuele, spirituele en menselijke vorming.

We hebben een nieuwe generatie Tolkiens, O'Connors en Chestertons nodig die deze hulpmiddelen kunnen gebruiken om hun creativiteit te versterken, niet om die te vervangen.

We hebben schrijvers nodig die immuun zijn voor het verdovende middel van de virtuele wereld—mannen en vrouwen die, wanneer hun een wrijvingsloos bestaan in de metaverse wordt aangeboden, juist kiezen voor de weerstand en de schoonheid van het echte leven. We moeten de ‘rotonde’ van eindeloos scrollen afwijzen en de ‘afrit’ naar de werkelijkheid bouwen.

Dat is precies de architectonische functie van Magisterium AI. Het is niet ontworpen om je aandacht vast te houden; het is ontworpen om die vrij te laten. We willen dat dit hulpmiddel je de Waarheid zo helder en direct geeft, dat je je bijna gedwongen voelt je laptop dicht te klappen, de kamer te verlaten en het leven te leiden dat grootse schrijvers mogelijk maakt.

Bedenk wat de katholieke schrijvers van de vorige eeuw werkelijk heeft tegengehouden. Het was geen gebrek aan talent. Het was het verpletterende gewicht van de logistiek.

Om een wereld zo complex als Midden-aarde op te bouwen, of een theologie zo robuust als de Summa te schrijven, was een leven lang eenzame, uitputtende arbeid nodig. Vaak vereiste het de bescherming van welgestelden of de toestemming van seculiere uitgevers die de sleutel tot de drukpers in handen hadden.

Maar in dit nieuwe tijdperk verdwijnt de frictie in de logistiek.

Dit is waarom we een Gouden Eeuw binnengaan: de barrière tussen je verbeelding en de werkelijkheid is dunner dan ooit tevoren in de menselijke geschiedenis.

Voor het eerst kan één enkele katholieke maker beschikken over de productiecapaciteit van een hele studio. Je hebt geen team van onderzoeksassistenten meer nodig om de geschiedenis uit te pluizen; je hebt een hulpmiddel dat dit in enkele seconden kan doen. Je hoeft ook niet langer te wachten op de toestemming van een seculiere poortwachter om je werk te laten gelden.

We zijn getuige van de democratisering van grandeur.

Deze technologie geeft je de soevereiniteit om visies te realiseren die voorheen onmogelijk waren voor één persoon om te beheren. Je kunt kathedralen van verhaal opbouwen met een fractie van het handmatige werk, waardoor je je energie kunt richten op het enige wat een machine niet kan reproduceren: de ziel van het werk.

De wereld staat inderdaad op het punt overspoeld te worden met synthetische ruis—miljarden woorden die worden gegenereerd door algoritmen die alles hebben gelezen maar niets hebben gevoeld.

En dat is nu precies waarom jij zult winnen.

In een oceaan van goedkope, gegenereerde ‘content’ daalt de waarde van een menselijke ziel—die bloedend op de pagina staat, worstelt met God en getuigt van de Menswording—niet. Ze schiet omhoog.

Schaarste creëert waarde.

En in het tijdperk van AI zal de schaarsste hulpbron op aarde het authentieke menselijke hart zijn.

Conclusie: De opdracht van de schrijver: technologie heiligen om het evangelie te versterken

In het Evangelie van Matteüs geeft Jezus een definitie van de wijze leraar die rechtstreeks spreekt tot de specifieke last en kans in deze digitale ruimte. Hij zegt:

"Elke schriftgeleerde die een leerling is geworden in het koninkrijk der hemelen, lijkt op een heer des huizes die uit zijn schatkamer zowel het nieuwe als het oude tevoorschijn haalt."

Mijn vrienden, jullie zijn die schriftgeleerden.

Jullie zijn de hoeders van het "Oude"—de onveranderlijke, eeuwige wijsheid van het Geloof, van de Didache tot paus Leo. Maar vandaag is jullie ook het "Nieuwe" in handen gegeven—een technologie van ongekende kracht die die wijsheid kan versterken over het digitale continent.

De verleiding van het "Donkere Pad" is om deze schatten van elkaar te scheiden. De seculiere wereld wil het Nieuwe vereren en het Oude uitwissen, en zo een toekomst scheppen die in steriele afzondering door algoritmen wordt bestuurd.

De angstigen willen zich vastklampen aan het Oude en het Nieuwe afwijzen, zich terugtrekken achter hoge muren terwijl de cultuur wordt gekoloniseerd door seculiere waarden.

Maar de Meester roept ons op om beide naar voren te brengen.

Mijn boodschap aan jullie is eenvoudig: ga ermee aan de slag. Laat dit krachtige hulpmiddel niet over aan mensen die het Evangelie niet kennen. We moeten deze technologie dopen. We moeten haar voor Christus opeisen.

Onlangs heb ik geholpen bij het organiseren van het Builders AI Forum in Rome, waar we een boodschap ontvingen van paus Leo. Hij herinnerde ons eraan dat "technologische innovatie een vorm kan zijn van deelname aan de goddelijke scheppingsdaad".

Denk daar eens over na. Deelname aan de goddelijke daad van schepping.

Wanneer je een verhaal schrijft dat een ziel dichter bij God brengt, neem je deel aan de schepping. En wanneer je AI gebruikt om dat verhaal eerlijker, dieper en effectiever te vertellen, richt je die technologie op de meerdere eer en glorie van God.

Wij zijn de hoofdrolspelers in dit verhaal. De Kerk heeft de val van Rome, de uitvinding van de boekdrukkunst en de industriële revolutie doorstaan. Zij zal ook het Tijdperk van AI doorkomen.

Laten we dus moedig bouwen. Laten we gedurfd schrijven.

Ons doel is niet om de machine een ziel te geven, maar om ervoor te zorgen dat zij de onze nooit het zwijgen oplegt.

Laten we zo concreet en doorleefd schrijven dat, zelfs via het kille medium van een scherm, de warmte van Gods liefde voelbaar wordt. Laat niet het algoritme het laatste woord hebben.

Het medium is veranderd, maar de Rots waarop wij bouwen blijft voor altijd bestaan.

Dank je.